logo
Czwartek, 21 września 2017 r.
imieniny:
Darii, Mateusza, Wawrzyńca, Hipolita – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
artykuł sponsorowany
Małżeństwo oraz kapłaństwo jako sakramenty społeczne
materiał własny
 


Życie można przeżyć na trzy sposoby: w małżeństwie, w kapłaństwie lub w samotności. Kapłaństwo i małżeństwo to dwa z siedmiu sakramentów. Jako jedyne uznaje się je za sakramenty społeczne, które determinują życie nasze i innych osób. Zapewne dlatego też świętuje się je w najbardziej uroczysty sposób. 
 
Sakramenty, czyli siedmiokrotne dary Boga dla człowieka
 
Sakramenty uznaje się za widzialne znaki niewidzialnej łaski, co innymi słowy oznacza przekazanie darów Boga dla człowieka. Sakramenty przekazuje się w chrześcijaństwie, przy czym w katolicyzmie i prawosławiu wylicza się ich siedem, a w protestantyzmie wylicza się ich dwa. Do grona sakramentów należą: chrzest, bierzmowanie, pokuta, komunia, małżeństwo, kapłaństwo i namaszczenie. Jako sakramenty społeczne, czyli sakramenty w służbie społecznej wylicza się sakrament małżeństwa i sakrament kapłaństwa.
 
Specyfika małżeństwa
 
Małżeństwem nazywa się nierozerwalne przymierze miłości. Małżeństwo to jeden z siedmiu sakramentów i zarazem jako jeden z dwóch, obok kapłaństwa, sakramentów w służbie społecznej. Małżeństwo w pojmowaniu chrześcijańskim to związek kobiety i mężczyzny, a więc związek heteroseksualny a nie homoseksualny i jednocześnie monogamiczny a nie poligamiczny. Związek taki w chrześcijaństwie odzwierciedla więź między Jezusem Chrystusem jako Oblubieńcem a Kościołem jako Oblubienicą. W katolicyzmie nie dopuszcza się do rozwodu, a kolejny ślub można wziąć tylko w wypadku wdowieństwa lub stwierdzenia nieważności małżeństwa przez Sąd Kościelny. W prawosławiu dopuszcza się do swoistego rozwodu na zasadzie zdjęcia błogosławieństwa z konkretnego małżeństwa, efektem czego można wziąć kolejny ślub. W protestantyzmie małżeństwa nie traktuje się z kolei jako sakramentu, a jedynie jako dar Boży, ponadto dopuszcza się rozwody i branie kolejnych ślubów.
 
Specyfika kapłaństwa
 
Kapłaństwem nazywa się uświęcenie, to znaczy nadanie władzy udzielania sakramentów i sprawowania obrzędów. Kapłaństwo to jeden z siedmiu sakramentów i zarazem jako jeden z dwóch, obok małżeństwa, sakramentów w służbie społecznej. Kapłaństwo w pojmowaniu chrześcijańskim to kapłaństwo urzędowe, gdy ktoś zostaje wyświęcony, a także kapłaństwo powszechne, gdy ktoś zostaje włączony do Kościoła, czyli gdy po prostu zostaje ochrzczony - w przypadku kapłaństwa urzędowego wylicza się trzy rodzaje święceń - diakonat przy wyświęcaniu na diakona, prezbiterat przy wyświęcaniu na księdza oraz episkopat przy wyświęcaniu na biskupa. Wzór kapłaństwa chrześcijaństwo odnajduje w osobie Jezusa Chrystusa jako najwyższego pośrednika między niebem a ziemią. W katolicyzmie kapłanów obowiązuje celibat. W prawosławiu kapłanów również obowiązuje celibat. W protestantyzmie z kolei celibat nie obowiązuje, bo kapłaństwa nie traktuje się jako sakramentu i bardziej akcentuje się kapłaństwo powszechne, niż kapłaństwo urzędowe, efektem czego pastor nie odgrywa aż tak wielkiej roli jak ksiądz czy pop, a jedynie pełni funkcję swoistego przewodnika duchowego.
 
Celebrowanie małżeństwa oraz kapłaństwa
 
Gdy dwie osoby zostają świeżo upieczonymi małżonkami lub gdy jedna osoba zostaje świeżo upieczonym księdzem, przeważnie po ceremonii w formie mszy w kościele wyprawia się wesele. To doskonała okazja nie tylko do zabawy, ale też do wręczenia tym osobom upominku ślubnego (tutaj), bo choć obecność liczy się najbardziej, to zdjęcia i pamiątki utrwalą tę chwilę na dłużej. Najważniejsze jednak, aby niezależnie od uroczystości i jej przebiegu, kroczyli oni wybraną przez siebie drogą ku Ziemi Obiecanej. 
 
fot. Josh Applegate | Unsplash (cc)
 
Artykuł sposorowany przez www.holyart.pl 
 
Zobacz także
Fr. Justin
Kilka miesięcy temu, po trudnej ciąży, kiedy wszystko wydawało się już zmierzać ku dobremu, dziewczynka zmarła w moim łonie, w przeddzień narodzin. Oprócz cierpienia doświadczyłam czegoś na kształt buntu wobec Boga, który pozbawił moje dziecko łaski chrztu. Przypomniałam sobie z katechizmu, że dzieci zmarłe bez chrztu nie mogą wejść do raju i że kiedyś nie były one grzebane w ziemi poświęconej. Wiem, że moi rodzice (byłam jeszcze w szpitalu) w chwili pogrzebu wezwali jednak kapłana, który pobłogosławił młode zwłoki i pocieszył obecnych, utrzymując, że dziewczynka jest aniołem Bożym przy Bogu. Ale ja nie wiem, czy mogę mieć nadzieję, nie mówiąc już o pewności. Gdy chodzę na cmentarz na grób mojej córeczki, nie potrafię snuć żadnej refleksji, i po zostawieniu kwiatka na pamiątkę wielkiej czułości dla nikłych szelestów życia, które czułam w swoim łonie, odchodzę, bez modlitwy i choćby znaku krzyża.
 
ks. Tomasz Sielicki SChr, ks. Jan Hadalski SChr
Jan Paweł II wybrał święto Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni na dzień życia konsekrowanego. To dobra okazja do refleksji nad tą formą realizacji chrześcijańskiego powołania. Czy współczesny świat potrzebuje zakonników, zakonnic? Komu jest potrzebne życie zakonne?...
 
o. Mirosław Pilśniak OP
Po swoim weselu małżonkowie przyjechali do domu, w którym mieli razem zamieszkać. Zamknęli za sobą drzwi i spojrzeli na siebie - zmęczonych, spoconych, w zużytych, brudnych weselnych strojach. Potem popatrzyli na mieszkanie, które stało się składowiskiem prezentów i pomyśleli: To już? Tak wygląda to nasze 'na zawsze'?...
 
 
___________________
 
 reklama