logo
Sobota, 21 października 2017 r.
imieniny:
Celiny, Hilarego, Janusza, Jakuba Strzemię, Urszuli – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Krzysztof Grzywocz
Modlitwa uczuć
Zeszyty Formacji Duchowej
 


Nie zostawiaj uczuć za drzwiami swojej modlitwy

W wydarzeniu modlitwy darowana jest możliwość integracji całego człowieka. Każda bowiem "część" egzystencji może stać się słowem skierowanym do Boga. Miłość potrzebuje ciała znaków, aby móc się wyrazić. Nie jesteśmy w stanie darować komuś "czystej miłości", podobnie jak potrzebujemy instrumentu muzycznego, aby wyrazić wewnętrzny stan ducha.

Odwieczna miłość Boga wcieliła się w ludzką egzystencję, aby w ten sposób wyrazić swoje niewypowiedziane Misterium. W Chrystusie cały człowiek jest Słowem od Ojca - Słowem Jego modlitewnego dialogu z nami. W tym, który "podobny jest do nas we wszystkim, oprócz grzechu" (Hbr 4,15) najbardziej delikatny ruch ciała, sen, łzy, dosłownie każde uczucie jest Słowem modlitwy. W Chrystusie cały człowiek jest także Słowem do Ojca - lęk, drżenie ciała i krople potu, samotność na krzyżu, martwe ciało złożone w grobie - świadczą o miłości do Ojca.

W modlitwie chrześcijańskiej, która rodzi się z modlitwy Chrystusa, cała ludzka egzystencja może stać się modlitewnym słowem skierowanym do Boga. Tak, jak w ludzkich spotkaniach decydujemy o tym, jakim znakiem wyrazimy naszą miłość (przez podanie ręki, przytulenie, rozmowę, bukiet kwiatów, uczucie), tak też i w modlitwie możemy rozstrzygać o "instrumencie", na którym "zagramy Bogu naszą pieśń". Możemy modlić się swoim rozumem (refleksja teologiczna), znakami ciała (znaki liturgiczne), spojrzeniem (modlitwa kontemplacyjna), uczuciami, potrzebami, swoją pracą, wykonanym dziełem itp.

Jeżeli człowiek modli się tylko częścią swej egzystencji, ma coraz większe trudności z modlitwą, jest nieskupiony i modli się coraz rzadziej. Wykluczenie jednej z nich jest jak wyrwanie klawisza z klawiatury fortepianu albo oderwanie części z żywego organizmu. Cała uwaga koncentruje się wtedy na zadanej w ten sposób ranie. Zamiast skupienia na Bogu człowiek koncentruje się na tym, co odrzucił. Gdy próbuje wyłączyć uczucia z modlitwy, wtedy one – pozostawione za drzwiami modlitewnej kaplicy – domagają się wejścia, stukają w drzwi i konsekwentnie przeszkadzają. Ta de-koncentracja jest wtedy darem, który przeszkadza tej subtelnej formie de-personalizacji człowieka.

Uczucia poprawnie rozwijają się i funkcjonują wtedy, gdy są włączone w wydarzenie modlitwy. Wykluczenie uczuć z modlitwy jest także wykluczeniem ich z życia, prowadzi to do coraz większej trudności z ich nazywaniem, wyrażaniem; uczucia wtedy "puchną" albo "karłowacieją", co prowadzi do niejasnych zachowań, sprzecznych z deklarowaną na zewnątrz postawą. To, co w nas nie modli się, odchodzi i ostatecznie umiera.

Od-czuć uczucia

Aby modlić się swoimi uczuciami trzeba je najpierw od-czuć i poprzez to odczucie przyjąć i zaakceptować. Uczucia niekochanego nie jesteśmy w stanie uchwycić i prze-żyć, ponieważ to, co niekochane "ucieka i chowa się". Posiadamy jedynie to, co czujemy i kochamy. W przeciwnym razie uczucia (spuchnięte i skarłowaciałe) posiadają nas i stają się cichym reżyserem naszego życia. To, co kochane można nazwać - tak jak nadaje się imię swojemu dziecku. Aby modlić się swoim uczuciem trzeba je więc od-czuć i nazwać: odczuwam teraz radość, żal, samotność, gniew, niepokój, lęk, zmęczenie, zakłopotanie, zapał, bezpieczeństwo itp. Posiadane i nazwane uczucie można uczynić "słowem" modlitwy, tak jak w międzyludzkiej miłości czynimy to gestem ręki, życzliwym słowem, darowanym prezentem, znakiem seksualnym w małżeństwie itp. Od naszej decyzji zależy przecież jakim znakiem posłużymy się, aby wyrazić Bogu naszą miłość. 

 
1 2  następna
Zobacz także
Katolik.pl
Médiá zohrávajú v našom živote čoraz väčšiu rolu. Cirkev v nich vidí možnosť hlásania evanjelia širokej vrstve ľudí. Na druhej strane často pripomína nebezpečenstvá, aké prinášajú pre súčasného človeka
 
ks. Tomasz Jelonek
Abraham pojawia się jako człowiek, któremu Bóg stawia zadanie, a dopiero potem złoży mu obietnicę. To zadanie wymaga zawierzenia Bożemu słowu i jest wymagające. W dalszej historii zbawienia bardzo często powołanie będzie łączyło się z nakazem opuszczenia tego wszystkiego, co stanowi dotychczasową treść życia...
 
Dariusz Piórkowski SJ
Katolicy żywią różne opinie na temat Wielkiego Postu. Jednak chyba najbardziej rozpowszechnione jest przekonanie, że w tym czasie Kościół oczekuje od swoich członków podjęcia jakiejś formy wyrzeczenia. Najczęściej utożsamia się je z ograniczeniem w korzystaniu z pewnych dóbr lub z pozbyciem się złych nawyków. Dlatego niektóre osoby nie jedzą słodyczy lub przestają żuć gumę. Inni powstrzymują się od seksu. Jeszcze inni próbują rzucić palenie papierosów lub nie piją alkoholu. 
 
 
___________________
 
 reklama