DRUKUJ
 
Modlitwa - Lectio Divina
 


Zaprenumeruj medytację


Medytacja tygodnia


1 Niedziela Adwentu, rok A

27 listopada 2022 r.

  

I  Lectio: 
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

 
Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy: Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pana stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: ”Chodźcie, wstąpmy na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pana z Jeruzalem”. On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pana!

(Iz 2,1-5)
 
 

II  Meditatio: 
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

 

Czasy, w których żyjemy, zdają się rzucać cień na obraz roztoczony przez proroka Izajasza, obraz czasów mesjańskich. W wizji proroka liczne narody pielgrzymują do Jerozolimy i wybudowanej tam świątyni, aby tam szukać Bożego pouczenia, uczyć się kroczenia Bożymi ścieżkami, żyć w pokoju i pojednaniu. W naszych czasach świątynie pustoszeją, narody zdają się wybierać i kroczyć drogami czy ścieżkami niekoniecznie Bożymi a często wręcz bezbożnymi. Często spory między nimi rozstrzygają nie próby dialogu, pojednania, ale rozwiązania siłowe jak konflikty czy wojny. Wydaje się wówczas, że miecze i włócznie (czołgi, armaty, rakiety, samoloty) będą długo jeszcze czekały nim zostaną przekute na lemiesze czy sierpy. W cenie dalej są poligony, strzelnice i inne miejsca, gdzie narody zaprawiają się do wojny, ćwiczą sztukę podniesienia miecza przeciw drugiemu, czyli strzelania, wysadzania, bombardowania, minowania inaczej zabijania. Wydaje się, że narody bardziej martwi kryzys energetyczny niż korzystanie ze źródła światła, które jest niewyczerpane, Bożego światła.

 

Jaka jest moja odpowiedź? Czy ja żyję w światłości Pana? Czy kroczę Jego ścieżkami? Czy nawiedzam Go w świątyni na modlitwie, Mszy świętej? Czy spory, które mi się zdarzają z bliźnimi, staram się rozwiązywać pokojowo a nie siłowo, dążę do pojednania a nie do eskalacji konfliktu? Czy rozumiem potrzebę posiadania nowoczesnego uzbrojenia przez armię mojego państwa w celu odparcia ewentualnego ataku agresora a jednocześnie modlę się, aby ten sprzęt nie został nigdy użyty. Czy ufam też, że ćwiczące wojsko na ćwiczeniach poprzestanie, że nie będzie musiało wykorzystać swej zdolności bojowej? Czy systematycznie się spowiadając rozbrajam moje serce z grzechów a napełniam je Bożą łaską? Czy mocno ufam, że wizja proroka Izajasza prędzej czy później się wypełni, na świece i także w moim sercu?

Poproszę o łaskę owocnego przeżycia czasu adwentu i całego nowego roku kościelnego dla siebie, bliskich memu sercu, całego Kościoła. Pomodlę się, aby Pan uchronił mnie przed zmasowanymi działaniami złodziei adwentu. Będę czujny, uważny i nie dam się okraść z adwentowych, Bożych darów. Pomyślę i podejmę konkretne i realne do wypełnienia adwentowe postanowienie. Dalej będę modlił się o pokój dla Ukrainy, świata, ludzkich serc. W modlitwie będę polecał całe adwentowe dzieło Kościoła świętego: rekolekcje, posługę spowiedników, uczestników rorat, przygotowujących dekoracje bożonarodzeniowe.

 

III  Oratio: 
Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie – owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:

 
 
Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano:
„Pójdziemy do domu Pana”.
Już stoją nasze stopy
w twoich bramach, Jeruzalem...
(Ps 122, 1-2)
 
IV  Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:

Idźmy z radością na spotkanie Pana

 

*** 

   

   

 
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS 
duszpasterz Centrum Formacji Duchowej,
autor książek:
    
   
   

Poznaj lepiej praktykę kontemplacji ewangelicznej według Lectio Divina
Polecane pozycje pomocne w praktyce modlitwy Słowem Bożym
Zaprenumeruj medytację
 

 

Copyright (C) www.Katolik.pl 2000-2022