DRUKUJ
 
ks. Tadeusz Chromik SJ
Ufność w nieskończoną miłość Boga
Zeszyty Formacji Duchowej
 


W tym oświadczeniu Paweł podkreśla swoją solidarność z Jezusem przez mistyczne przybicie razem z Nim do krzyża. Owocem tego przybicia jest głębokie zjednoczenie ze swym Mistrzem: już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Cała ufność Pawła opiera się na miłości Jezusa wydanej za niego. On żyje świadomością jedności z Jezusem. I tutaj tkwi cały dynamizm ufności i świętości Apostoła. Tym trzeba tłumaczyć jego entuzjazm dla sprawy Chrystusa. 
 
Dla nas wiernych płynie stąd przesłanie. Mianowicie, że ufność w nieskończoną miłość Boga wzrasta proporcjonalnie do zawierzenia siebie Jezusowi. Chrystus bowiem jest naszą drogą, prawdą i życiem. Przez Niego i z Nim idziemy do Ojca. 
 
Co zmienię w moim życiu, by pozwolić się  prowadzić Jezusowi i bardziej Mu zaufać?
 
Św. Ambroży (+397) – kontemplujący miłość Serca Chrystusa
 
Ambroży zachęca wiernych, by zbliżali się do Jezusa jako do bijącego źródła łaski, niejako pijąc z Niego niezbędną moc do zaufania miłości Boga:
 
Pij Chrystusa, bo On jest krzewem winnym.
Pij Chrystusa, bo On jest skałą, z której wytrysnęła woda.
Pij Chrystusa, bo On źródłem życia.
Pij Chrystusa, bo On jest rzeką, której strumienie weselą miasto Boże.
Pij Chrystusa, bo On jest pokojem.
Pij Chrystusa, bo z Jego Serca płyną strumienie wody żywej.
W tej modlitwie przebija wiara, że w Jezusie Chrystusie jest pełnia łaski. On jest mocną skałą i źródłem życia. Pić Chrystusa, to znaczy wchodzić z Nim w głęboką więź osobową. To zaufać Jego miłości nie tylko raz wydanej za zbawienie świata, ale nieustannie wydającej się w misterium Eucharystii. Pić Chrystusa, to żyć świadomością, że z Jego Serca płyną strumienie wody żywej, czyli obfitość Bożych łask. Droga bowiem zawierzenia nieskończonej miłości Boga Ojca prowadzi przez Chrystusa, jedynego Pośrednika i Odkupiciela człowieka. Przytulę się do Jego Serca i powierzę się Jego pieczy.

Św. Augustyn (354 - 430) – całym sercem przylgnął do Boga
 
Augustyn poznał nie tylko smak grzechu i jego gorycz, ale także słodycz nawrócenia i powrotu do miłości Bożej. Przyznaje się, że zbyt późno pokochał Pana i ciągle Go szuka jako źródła prawdziwego szczęścia:
 
Gdy szukam Ciebie, mojego Boga, szukam życia szczęśliwego. Będę Cię szukał, by moja dusza żyć mogła. Z Ciebie, Boże, spływają zawsze na nas wszystkie dobra. Ty odwracasz od nas zło wszelakie. Wysłuchaj mnie, Boże mój, Panie mój, Królu mój, Ojcze mój, Stwórco mój, Nadziejo moja, Dobro moje, Chwało moja. Mieszkanie moje, Ojczyzno moja, Zbawienie moje, Światłości moja, Życie moje. Wysłuchaj mnie, tak dobrze znany tylko nielicznym.
 
Łatwo dostrzec, jak Bóg jest wielkim bogactwem dla Augustyna. W mistycznej kontemplacji odkrywa Jego przymioty. Pozwala, by go przenikała miłująca obecność Stwórcy. Zachodzi jednak pytanie: czy każdy chrześcijanin może dojść do takiej zażyłości z Bogiem? Odpowiedź brzmi: Tak! Ale pod warunkiem, że całą swą ufność złoży w Nim jako jedynym dawcą życia, radości i szczęścia. 
 
Św. Augustyn jest przykładem dla tych, którzy doświadczyli na sobie dramatu grzechu; zagubili się i błąkają się po bezdrożach. Radosne bowiem orędzie Ewangelii objawia się w tym, że odwieczna miłość Boga daje szansę nawrócenia nawet takim ludziom, którzy sobie tej szansy nie dają. Bóg-Miłość bowiem nikogo nie przekreśla. Przed nikim nie zamyka bram swego przebaczenia. Przeciwnie, Serce Jezusa raz otwarte na krzyżu, już nigdy nie zamknie się na potrzeby człowieka. 
 
Czy potrafię na nowo przylgnąć do Boga mimo upadków i słabości?
 
Św. Ignacy Loyola (1491-1556) – człowiek zauroczony Chrystusem
 
Ignacy Loyola, najpierw prowadził życie żołnierza, ale po swoim nawróceniu Chrystus go zafascynował. W Ćwiczeniach Duchowych zawarł swoje mistyczne doświadczenia bliskości Jezusa. Zależało mu na tym, by ludzie coraz lepiej Chrystusa poznali, bardziej ukochali i wierniej naśladowali. Modlitwa, jaką umieszcza na zakończenie rekolekcji najlepiej wyraża jego zaufanie i oddanie się Bogu:
Przyjmij, Panie, całą moją wolność; przyjmij pamięć, rozum i całą wolę. Cokolwiek mam i posiadam, Tyś mi to dał. Wszystko to zwracam Tobie i całkowicie poddaję panowaniu Twej woli. Daj mi tylko miłość ku Tobie i Twoją łaskę, a będę dość bogaty; niczego więcej nie pragnę.

Taka postawa wyraża radykalizm wiary św. Ignacego. Nam też trzeba prosić o łaskę całkowitego przylgnięcia serca do miłości Boga. Tylko On może sprawić, że nasze dążenia skoncentrują się na jednym pragnieniu: daj mi tylko miłość ku Tobie i Twoją łaskę, a będę dość bogaty; niczego więcej nie pragnę. Na ile kocham i zawierzam siebie Jezusowi? 
 
strona: 1 2 3 4 5
グッチバッグコピー グッチ財布コピー