Gdy w Porcjunkuli umierał św. Franciszek, nie było tam bardzo ważnej dla niego osoby: św. Klary, pierwszej Ubogiej Pani. Ona czuwała w klauzurze swojego klasztoru, zapewne smutna, ale także wdzięczna. Razem pokochali Chrystusa ubogiego, przyjęli Jego formę życia. I odnaleźli w Jego ubóstwie wolność, aby kochać i żyć bez lęku.

Nie możemy zrzucić z siebie odpowiedzialności za zdrowie całego Ciała Chrystusa – Kościoła. Oskarżaniem, niecierpliwością i wszelkimi postawami mędrkowania z boku bynajmniej nie dbamy o Jego zdrowie. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus wskazuje na jedyną możliwą leczniczą postawę: „w sercu Kościoła mej matki, będę miłością”. 

Każdy z nas na drodze swojej duchowości dotyka tematu nawrócenia, ale też wielkiego zagubienia. Dziś cywilizacja kontestuje jakiekolwiek przejawy życia wewnętrznego. Pewnego rodzaju szamotanina z samym sobą, rzucanie się od skrajności do skrajności nie sprzyjają mądremu i realnemu poszukiwaniu prawdy o Bogu.

Stygmatyk z Pietrelciny znany jest powszechnie jako charyzmatyczny spowiednik i wybitny kierownik duchowy. Na sprawowane przez niego msze święte przybywały tłumy. Był także zakonnikiem, bratem mniejszym kapucynem. Czym charakteryzowało się jego podejście do zakonu, w którym wzrastał duchowo, cierpiał i umarł szczęśliwy?

Historia tego maronickiego mnicha ciągle się dzieje, mimo iż od jego śmierci upłynął już czas kilku pokoleń. Z pewnością żyjący w jego czasach zakonnicy, którzy nadali mu za życia tytuł cudotwórcy i uzdrowiciela, w obliczu pośmiertnych znaków mieliby nie lada kłopot, by we właściwy sposób wyrazić prawdę o jego świętości… A tę prawdę daje nam odczuć sam święty, z którego ciała wydobywa się pachnąca ciecz, po dziś dzień inspirująca pielgrzymów przybywających do sanktuarium św. Charbela w Annaya.

Życie Pauliny Jaricot obfitowało we wszystkie niemal skrajne rodzaje doświadczeń, jakie mogą się przydarzyć człowiekowi. Poznała smak bogactwa i ubóstwa, zdrowia i choroby, miłości ze strony ludzi i brutalnego odrzucenia, odwrócenia się od Boga i głębokiej zażyłości z Nim. Dzisiaj jest kandydatką na ołtarze.

Do roli telewizyjnego kaznodziei nikt go nie przygotował. Nie miał też na kim się wzorować, gdyż był pierwszym we Włoszech duchownym występującym regularnie przed kamerami. Miał za to piękny, „radiowy” głos i był fotogeniczny – kamera go lubiła. A do tego mówił w sposób spokojny i ciepły. I to zadecydowało, że przez kolejnych piętnaście lat jego program stale gościł na antenie, ciesząc się niesłabnącą popularnością.

Jest jednym z najbardziej znanych świętych w Kościele, a mimo to wiele osób wciąż nie wie o jego pasji do sztuki cyrkowej. O kim mowa? Św. Jan Bosko zapisał się na kartach Kościoła. Był wybitnym wychowawcą młodzieży, głównie dzięki niemu zwrócono uwagę na ich obecność w Kościele. Przyszły święty miał jednak od dziecka wyjątkową pasję - iluzję.

Francesco Forgione przyszedł na świat w 1887 roku w Pietrelcinie, jako piąty spośród ośmiorga dzieci. Już jako dziecko było w nim „coś innego”. Jak podaje jego mama: „Nigdy nie był niegrzeczny czy źle się zachowywał”. W wieku 5 lat został obdarowany łaską Bożą i doświadczył wizji, a nawet rozmawiał z Jezusem, Maryją czy też Aniołem Stróżem. Przepełniony miłością Bożą podjął ascezę, co doprowadziło do osłabienia jego organizmu.

Natalia Tułasiewicz, córka Adama i Natalii Amalii z domu Bromnik, urodziła się 9 kwietnia 1906 r. w Rzeszowie i została ochrzczona w tamtejszej farze, mimo iż rodzina zamieszkiwała wtedy w Kaniowie Dankowskim, gdzie ojciec urzędnik podczas zaborów objął posadę w straży skarbowej carskiej.