logo
Wtorek, 26 marca 2019 r.
imieniny:
Dory, Olgi, Teodora, Emanuela, Małgorzaty – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
o. Włodzimierz Zatorski OSB
Autentycznie się nawróćcie
Liturgia.pl
 
fot. Ahna Ziegler | Unsplash (cc)


Zasadnicze wezwanie

Nawracajcie się, autentycznie się nawróćcie! – to zasadnicze wezwanie dzisiejszego dnia. Przy czym autentyczności przeciwstawione są formalne ofiary, pokuty, posty, obmycia. Autentyczne nawrócenia dokonuje się w sercu: Rozdzierajcie jednak wasze serca, a nie szaty! (Jl 2,13).
 
Nie jest to jednak takie proste, bo serce – w biblijnym rozumieniu – to nie emocje. Nasze serce nie jest dla nas wprost dostępne. Nie jesteśmy panami własnego serca. Opowiadanie o raju i wygnaniu z niego to obrazowe przedstawienie naszego wewnętrznego wyobcowania wynikłego z opuszczenia serca, które jest miejscem spotkania z Bogiem. Dlatego błąkamy się po obcej ziemi. Powrót do serca to dar łaski. Jedynie Bóg może wprowadzić nas do naszego serca! To zdumiewająca prawda, ale bez jej rozpoznania ciągle możemy błądzić, nawet myśląc, że wszystko jest w porządku.
 
Aby powrócić do serca potrzebne jest pojednanie z Bogiem. Tego nie możemy zrobić o własnych siłach. Potrzeba Bożej łaski, które jest nam dana, jak pisze św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu:
 
„W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą”. Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia (2 Kor 6,2).

Czas nawrócenia
 
Ten czas jest nam dany do nawrócenia. To czas sposobny, szansa nam, jaka się przed nami otwiera. Na czym polega nasz wysiłek nawracania się? Właściwie powinien się skupić nad wykorzystaniem danej nam szansy. Wyraża się to przede wszystkim szczerością w życiu. Nie możemy Bogu niczym zaimponować. Nie możemy także z Nim załatwić żadnego interesu. Dlatego między innymi nie można Go przebłagać jakimś rodzajem zadośćuczynienia. Pokuta nie może być czymś w rodzaju odpłaty za popełnione grzechy. Jeżeli ją podejmujemy, to tylko jako znak determinacji w odwróceniu się od grzechu, jako znak autentycznego nawrócenia i poważnego potraktowania Bożej woli.
Bóg nigdy nie odrzuca autentycznej prośby człowieka skruszonego.
 
On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli (Jl 2,13).
 
Autentyczna prośba nie ma w sobie niczego z ostentacji, nie jest na pokaz. Stąd w Ewangelii Pan Jezus zaleca:
 
Ty zaś gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Kiedy pościcie nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę powiadam wam: już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie (Mt 6,15–18).
 
Powrót do własnego serca, do prawdziwego życia dokonuje się w sercu, a nie przez zewnętrzne gesty. Te powinny wyrażać jedynie prawdę serca, czyli tego, co rzeczywiście dokonujemy przed Bogiem i dla Niego. Popiół, jakim będziemy dzisiaj posypani, jest nie tylko symbolem naszej znikomości, ale także znakiem znikomości wszystkiego tego, co może nam dać świat. Modlitwa i post w ukryciu wyrażają pierwszeństwo Boga wobec tego, co możemy zdobyć na świecie.
 
Włodzimierz Zatorski OSB
liturgia.pl | 9 marca 2011
Fragment książki „Rozważania liturgiczne na każdy dzień”, t. 3, Tyniec 2010. 
 
Zobacz także
ks. Mieczysław Maliński
Człowiekiem, który odegrał w życiu Jezusa olbrzymią rolę, nie do przecenienia, był Jego kuzyn Jan Chrzciciel. Można sobie jakoś wyobrazić ich braterskie współdziałanie. Choć Jan prowadził życie pustynne, wszystko wskazuje na to, że – prawie równolatkowie – spotykali się oni po wiele razy. Do rozpaczy doprowadzały ich zabobon i ciemnota ludu, w które wciągnęli go faryzeusze...
 
Krzysztof Osuch SJ
Oczarowanie to miłe przeżycie. Może nie za często i na co dzień, ale zapewne wszystkim przydarza się olśnienie pięknem emanującym z osób i innych arcydzieł Stwórcy. Myślę np. o niezliczonych kwiatach czy soczystej zieleni drzew, gdy oświetlają je jasne promienie zachodzącego słońca. Nasza ziemia i świat, mimo wielu niedostatków, zasłana jest pięknem o różnej „intensywności”. 
 
o. Mateusz Hinc OFMCap
Chrześcijaństwo przyniosło zasadniczą zmianę w sposobie postrzegania życia i jego komponentów. Dlatego pogląd dotyczący szczęścia powołujący się na logikę opartą na wierze w Jezusa Chrystusa jest ewidentnie inny, nowy i dla współczesnego świata nierzadko niezrozumiały. W konsekwencji logika chrześcijańskiego patrzenia na życie i szczęście jest nie za bardzo kochana, niechętnie przyjmowana i z trudnością przez świat rozumiana. Według niej bowiem szczęście jest na innym poziomie. Nie jest skoncentrowane na „ja”, ale na „ty”. 
 
 
___________________
 
 reklama