O prawdziwości tych słów Jezusa nie trzeba dziś chyba nikogo przekonywać! Jednak doświadczając bolesnych rozłamów w naszych rodzinach, środowiskach i społeczeństwie, dobrze jest postawić sobie pytanie, czy ogień, który niszczy naszą jedność, jest naprawdę ogniem rzuconym przez Pana, czy też wznieconym przez naszą własną pychę, upór, złość, brak wyrozumiałości lub niechęć do tych, którzy nam się sprzeciwiają.

– W niedługim czasie doznałam już wystarczająco dużo cierpienia. Czasem myślę, że więcej już nie udźwignę – rozpoczyna swoją opowieść Orpa. – Największym ciosem, z którym wciąż nie potrafię się pogodzić, była śmierć mojego męża, Kiliona (zob. Rt 1,5). Starałam się być dla niego dobrą żoną, jednak nasze małżeńskie szczęście trwało zaledwie kilka lat. A ponieważ nie mieliśmy dzieci, po jego śmierci zostałam sama – kontynuuje nasza dzisiejsza bohaterka.

Gdy człowiek zakochuje się, odkrywa, że osoba, która do tej pory była jedną z wielu, staje się jedyną. Coś podobnego powinno się zdarzyć, aby nasza wiara w Jezusa była prawdziwa. I może w tym pomóc święto Przemienienia Pańskiego. Raniero Cantalamessa, kaznodzieja Domu Papieskiego, właśnie do zakochania porównuje doświadczenie trzech apostołów podczas Przemienienia Pana Jezusa...

Naszą ludzką przypadłością jest to, że ciągle nam wszystkiego mało. Nieustannie chcemy mieć więcej pieniędzy, ubrań, posiadłości, wrażeń, a im więcej mamy, tym jeszcze więcej pragniemy. Jezus przestrzega dziś przed chciwością. Ma rację mówiąc o tym, że ludzkie życie nie zależy od ziemskich dóbr. Owszem, mogą one dać nam prestiż, sławę i przyczyniać się do wygodnego życia, ale czy to jest najważniejsze? Jezus wzywa nas do bycia bogatymi, ale przed Bogiem.

Miłość i śmierć, tajemnicza pomoc z nieba i walka z morskim potworem, egzorcyzmy i cudowne uzdrowienie, a przede wszystkim recepta na udane życie małżeńskie – księga Tobiasza intryguje swoją fabułą i zachwyca bogactwem moralnych sensów. Księga Tobiasza nie jest zapisem rzeczywistych wydarzeń, lecz nowelą, dydaktycznym opowiadaniem, hebrajskim romansem.

Jezus rozpoczął swoją odpowiedź od dobrotliwych słów „Marto, Marto”. Zauważmy tu analogię do zwrotu Amen, amen („Zaprawdę, zaprawdę”), które oznacza: na pewno, z pewnością lub niech tak się stanie. Powtórzenie amen na początku zdania poprzedza bardzo ważną wypowiedź, a tu indywidualną naukę Jezusa dla Marty. Zda się słyszeć „Marto, to co ci teraz powiem jest naprawdę bardzo ważne! Za dużo się martwisz i niepokoisz o wiele, a potrzeba tylko jednego: słuchaj Mnie! Maria właśnie to czyni i nikt mojej nauki jej nie odbierze!” 

Jak czytać Biblię? Jedną z najlepszych dróg do wstępnego zapoznania się ze Słowem Bożym jest lektura ciągła - tzw. lectio cursiva. Poczynając od pierwszego wersetu Księgi Rodzaju można ją czytać systematycznie aż po koniec Apokalipsy św. Jana. Doświadczenie wielu pokoleń uczy jednak, że w kanonie biblijnym są księgi łatwiejsze i trudniejsze, dlatego warto sięgnąć po sprawdzone schematy kolejności czytania ksiąg. Bez konieczności poświęcania wielu godzin dziennie, można w ciągu roku lub dwóch przeczytać całe Pismo Święte.

By zachować wyobrażenie Jego doskonałości, które tu się nieprzyjemnie zaciera – nieskory do pomocy nieuprzejmy gbur – scenę tłumaczy się Jego dydaktyzmem. Kobieta zostaje wystawiona na próbę. Zachowanie Jezusa – demonstrowany przez Niego opór jest barierą, którą wiara tej kobiety musi przełamać. To, co słyszy od Jezusa, zniechęca, odbiera nadzieję na bycie wysłuchaną. Nie może się temu poddać. A gdyby tak bez tego pedagogicznego „na prawdę – na niby”?

Dlaczego bracia się kłócą? Dlaczego członkowie rodziny nie rozmawiają ze sobą? Dlaczego sąsiedzi toczą spory w sądzie? Dlaczego partie polityczne zwalczają się wzajemnie? Dlaczego narody wszczynają wojny? Innymi słowy, skąd się bierze w świecie niezgoda i nienawiść? Być może nie chcesz się nad tym zastanawiać. Mówisz: „Tak po prostu jest. Nienawiść jest częścią naszej rzeczywistości i koniec. Nie da się tego zmienić”. Ale czy rzeczywiście tak jest? Czy naprawdę zgoda jest luksusem nie do osiągnięcia? Czy jesteśmy skazani na ciągłą walkę o władzę, pieniądze, przywileje?

Czytamy dzisiaj o tym, że jakiś uczony w Prawie zapytał Jezusa o to, co ma czynić, by osiągnąć życie wieczne. Bardzo szlachetne pytanie, ale nieszczere. Wcale nie chodziło temu człowiekowi o to, że naprawdę Jezus był dla Niego autorytetem i wyczekiwał Jego odpowiedzi, by według niej postępować. Czytamy o tym, że zapytał o to, wystawiając Jezusa na próbę. Na czym polegała ta próba? Chodzi o starożytną zasadę publicznej słownej potyczki. Odbywała się ona wobec świadków, w tym wypadku był nim tłum zebrany wokół Jezusa i ci, którzy przyszli wraz z uczonym w Prawie.