logo
Wtorek, 22 stycznia 2019 r.
imieniny:
Dominiki, Mateusza, Wincentego, Anastazego  – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
o. Włodzimierz Zatorski OSB
Bóg stał się Kimś bliskim
Liturgia.pl
 
fot. Skitterphoto, Mary | Pixabay (cc)


Maryja zachowywała wszystkie te sprawy

 
Dzisiaj przeżywamy oktawę Narodzenia Pańskiego, uroczystość Bożej Rodzicielki. Po spontanicznej radości, bo „Dziecię się nam narodziło”, „narodził się Zbawiciel”, przychodzi czas na refleksję: czym jest dla nas Boże Narodzenie? Jakie ma dla nas znaczenie? W Ewangelii św. Łukasz wskazuje na refleksję NMP: Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2,19).
 
Niestety, bywa często tak, że po wspaniałym wydarzeniu, nawet po doświadczeniu cudu, stopniowo przechodzimy do poprzedniego porządku, tak jak gdyby się nic nie stało. Nie wiadomo, czy tak właśnie nie było z pasterzami, którzy odeszli, wielbiąc Boga i rozpowiadając innym o Narodzeniu. Z dalszej części Ewangelii znamy ludzi cudownie uzdrowionych przez Pana Jezusa, którzy tak zachwycili się swoim uzdrowieniem i tak na nim skupili, że zupełnie zapomnieli o Tym, który ich uzdrowił. Do jednego z nich powiedział Jezus: Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło (J 5,14). Ten jednak nie umiał skorzystać z tego ostrzeżenia.
 
Okazuje się, że udzielona łaska musi zostać przez nas nie tylko zauważona, ale trzeba ją rozważyć, zrozumieć jej sens, aby tym bardziej zawierzyć Bogu. Samo wydarzenie czy cud są znakiem, który wskazuje na głębię więzi, jaka istnieje między nami i Bogiem. Taką refleksję zawarł św. Paweł w Liście do Galatów:
 
Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo (Ga 4,4n).

Nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem
Chrystus przyszedł na świat po to, abyśmy mogli stać się dziećmi Bożymi. Byśmy już nie byli niewolnikami, ale synami i dziedzicami. Ten fakt całkowicie zmienia nasze życie. Czy zdajemy sobie dobrze z tego sprawę? Sposób, w jaki żyjemy, raczej wskazuje na to, że nie. Wystarczy tylko pomyśleć: jestem dzieckiem Boga i dziedzicem Jego królestwa! Czy może być większa godność i cel w życiu?! Nie! To dlaczego tak dużo w nas niezaspokojonej ambicji, pragnień, pożądań, uczucia zawodu? Gdybyśmy prawdziwie zdawali sobie sprawę z naszej godności, to co byłoby dla nas najważniejsze? Zastanówmy się: jak powinniśmy żyć?
 
Myślę, że każdy powinien podjąć trud takich rozważań i refleksji. Teraz czas jest szczególnie do tego sposobny.
 
Nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej (Ga 4,7).
 
Nie musimy się już lękać, że będziemy przez Boga odrzuceni czy karani jak niewolnicy, nie musimy upominać się o uznanie swojej godności. Kiedy jeszcze sobie przypomnimy, jak Bóg przyjmuje marnotrawnych synów – obraz tego ukazuje znana przypowieść ewangeliczna – to nasz lęk powinien całkowicie ustąpić. Co zatem jest najważniejsze?

Niech cię Pan błogosławi i strzeże
 
Mądry król przede wszystkim stara się o dobre wychowanie swojego syna, następcy tronu. Dla królewicza najważniejsza jest nauka mądrości, dzięki której będzie mógł potem dobrze rządzić podwładnymi. Właśnie o to prosił Boga Salomona, który został królem, następcą swojego ojca Dawida: Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku (1 Krl 3,9). Dosłownie – modlił się o „serce słuchające”, czyli serce, które potrafi usłyszeć głos Boga i przez to uczyć się od Niego mądrości i dojrzałości. Ta prośba bardzo się spodobała Bogu. Dążenie do takiej postawy powinno być przedmiotem naszego największego wysiłku.
 
Zauważmy, że właśnie tak postępowała Najświętsza Maryja Panna. Ona zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu, czyli skupiała się na słuchaniu głosu, który pochodził od Boga. Nigdy nie miała ambicji, aby uważano Ją za kogoś wielkiego. Nie znamy żadnej sceny, w której starałaby się podkreślić, że jest Matką Rabbiego czy Mesjasza. Nigdy nie próbowała korzystać ze swoich przywilejów, ale, jak napisał Jan Paweł II, nieustannie uczyła się ze zrozumieniem przyjmować od Boga wszelkie łaski, jakich Jej udzielał.
 
W dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Liczb Bóg przez Mojżesza każe Aaronowi błogosławić lud następująco:
 
Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem (Lb 6,24-26).
 
Zwrócić swoje oblicze do kogoś to znaczy wejść z nim w przyjacielską zażyłość, stać się kimś bliskim. Otóż to błogosławieństwo stało się najpełniej faktem przez narodzenie się Bożego Syna jako Człowieka! Bóg stał się nie tylko Kimś bliskim, ale wręcz naszym krewnym! To niezwykła tajemnica! Ale relacja jest wzajemna, domaga się z naszej strony podobnej odpowiedzi: zwrócenia naszego oblicza ku Bogu. I to jest najważniejsza sprawa w naszym życiu: zwrócić do Boga nasze prawdziwe oblicze.
 
Włodzimierz Zatorski OSB
liturgia.pl | 1 stycznia 2011 
 
Zobacz także
Dariusz Kowalczyk SJ
Kiedy rozważamy Boże miłosierdzie, nasuwa się pytanie, w jakiej relacji znajduje się miłosierdzie do miłości. W Nowym Testamencie znajdujemy „definicję” Boga. „Bóg jest miłością” – stwierdza Apostoł Jan (1 J 4,8.16). To stwierdzenie oznacza, że Bóg kocha człowieka, że zaprasza nas do wiecznej wspólnoty miłości. Ale nie tylko... 
 
Fr. Justin
Czy określenie "pierworodny" (Łk 2, 7), odnoszące się do Jezusa lub też wymienieni w Piśmie Świętym "bracia Jezusa" (Mt 13, 55) przemawiają za tym, że Maryja miała jeszcze inne dzieci?
 
Natalia Ejtminowicz
„Duchy światłości są stróżami człowieka na jego drodze do królestwa Bożego, uczestniczą w życiu Kościoła. Zasługują więc na szczególną cześć, zaufanie oraz wdzięczność za dobrą opiekę” – podkreślał papież Polak. Św. Jan Paweł II w trakcie swojego pontyfikatu wielokrotnie przybliżał prawdę o aniołach i ich roli w dziele zbawienia oraz zachęcał do modlitwy przez ich wstawiennictwo. 
 
 
___________________
 
 reklama