logo
Piątek, 26 lutego 2021 r.
imieniny:
Bogumiła, Eweliny, Mirosława, Porfiriusza
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Janusz Skoczeń SDS
Credo in unum Deum
Nasza Parafia
 


 
 W co wierzę, co jest dla mnie wartością? Te i podobne pytania zadaje sobie każdy człowiek. Również i dla człowieka wierzącego są one bardzo ważne. Zrozumiałe jest zatem, że od samego początku pokazuje on swoją wiarę na zewnątrz. Chce ją głosić przede wszystkim życiem, ale także słowem i czynem. Obecność wyznania wiary we Mszy św. nie jest zatem niczym niepotrzebnym. Jest naturalną potrzebą człowieka, aby wypowiedzieć na zewnątrz to, w co wierzy.
 
Już od samego początku Kościół apostolski domagał się wyznania wiary od katechumenów, czyli osób przyjmujących chrzest. Zaistniała więc potrzeba układania najważniejszych prawd wiary i recytowania ich przed przyjęciem sakramentu. Kolejnym powodem tworzenia się wyznania wiary była walka z herezjami, które zagrażały jedności wiary. Tak powstawały pierwsze wyznania wiary. Najprostszym, a zarazem fundamentalnym, była formuła chrzcielna, którą Jezus pozostawił swoim uczniom, mówiąc: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego (Mt 28, 19). Dlatego też wszelkie wyznania wiary chrześcijańskiej opierają się w swojej istocie na wyznaniu wiary w Trójcę Przenajświętszą. Również w Piśmie Świętym odnajdujemy podobne wyznania wiary. Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym (Dz 8,37) to słowa wypowiedziane przez etiopskiego urzędnika tuż przed przyjęciem chrztu z rąk św. Filipa Apostoła. Podobne określenia znajdziemy u św. Pawła (Rz 1,3.4; 1 Kor 15,3nn; Flp 2,5.11; 1 P 3,18.22).
 
Rozpowszechniony szeroko we wczesnym chrześcijaństwie akrostych ICHTHYS (gr. ryba), zawierający początkowe litery pierwszych pięciu słów, oznaczających: "Jezus Chrystus Syn Boga Zbawiciel" można potraktować także jako najkrótsze wyznanie. Wyznaniem wiary jest również każdy znak krzyża, który czynimy. W wiekach późniejszych aż do współczesności ukształtowało się wiele wyznań wiary tj. np. symbole różnych Kościołów apostolskich i starożytnych, symbol Quicumque, nazywany symbolem św. Atanazego, wyznania wiary niektórych synodów i soborów (Toledańskiego, Laterańskiego, Lyońskiego, Trydenckiego) lub niektórych papieży, jak Fides Damasi czy Wyznanie Wiary Ludu Bożego Pawła VI (1968 r.). Wśród tych wielu symboli najważniejsze miejsce zajmuje Symbol Nicejsko-Konstantynopolitański, który odmawiamy każdej niedzieli i uroczystości w trakcie Mszy św. oraz Symbol Apostolski, tzw. Wierzę w Boga pacierzowe.
 
Symbol Apostolski miał być według tradycji ułożony przez dwunastu apostołów w czasie Zesłania Ducha Świętego. Najwcześniejsze wzmianki pochodzą jednak z przełomu IV i V wieku, a czas jego powstania jest niepewny. Obecna forma wykształciła się zapewne w  efekcie długotrwałego procesu historycznego między II a VI wiekiem.
 
Geneza Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego wiąże się ściśle z obroną wiary przed herezjami. Na początku IV w. Ariusz kwestionował człowieczeństwo Jezusa, a pośrednio również i Jego bóstwo. W odpowiedzi na jego herezję sobór w Nicei w 325 r. wyznał wiarę w prawdziwe bóstwo i człowieczeństwo Chrystusa (I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego (...) Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony, a nie stworzony, (...) i stał się człowiekiem (...). Jakiś czas później powstała herezja, że Duch Święty jest stworzeniem i nie jest prawdziwym Bogiem. Broniąc bóstwa Ducha Świętego Sobór w Konstantynopolu w 381 r. dodał do istniejącego już Credo Nicejskiego słowa: wierzymy w Ducha Świętego Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi, który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówił przez proroków. Od tego czasu Symbol ten bardzo mocno zakorzenił się w chrześcijaństwie tak wschodnim jak i zachodnim i stał się pełnym określeniem wiary chrześcijańskiej. Bardzo szybko też, bo na przełomie V i VI w., został włączony na stałe do Mszy św. Taki stan trwa do dzisiaj.
 
Wyznanie wiary jest odpowiedzią na Słowo Boga. Jest przede wszystkim modlitwą, oddaniem chwały Bogu, nawiązaniem do chrztu. Słowo: .wierzę. zobowiązuje. Nie dziwmy się, że niektóre zdania Credo są niezrozumiałe - powstały przecież ponad 1600 lat temu. Dlatego warto sięgnąć do Katechizmu Kościoła Katolickiego, który podaje szczegółowe wyjaśnienie poszczególnych artykułów (numery: 185-1065). Warto sięgać, aby recytacja Credo w czasie niedzielnej Eucharystii nie była dla nas męczącym obowiązkiem, ale prawdziwym wyznaniem wiary w Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego, który działa i pragnie być Bogiem z nami.
 
Ks. Janusz Skoczeń SDS
 
Zobacz także
Paweł Baraniecki OCD
Tak jak przyjaźń, również modlitwa stawia przed nami wysokie wymagania. Nie można być przyjacielem w połowie, tak na pół gwizdka. Każdy, kto miał szczęście doświadczyć w życiu autentycznej przyjaźni, wie, że pielęgnowanie i troska o przyjaźń domaga się wierności. Dla kogoś z zewnątrz może się to wydawać właśnie przymusem, ale nie dla prawdziwych przyjaciół. O przyjaźń trzeba dbać, wybór przyjaźni, miłości zakłada również wybór podjęcia trudu troski o tę relację
 
 
Paweł Baraniecki OCD
Dar łez, podobnie jak każdy dar Ducha Świętego, zawsze czemuś służy i nie jest nam zsyłany bezcelowo. Nie wiemy dlaczego Ci, nie inni ludzie zostają obdarowani takimi, nie innymi darami. Wiemy jednak, że dary, które otrzymujemy, nawet te „zwyczajne” i mało spektakularne budują naszą wspólnotę z Ciałem Chrystusowym, uwrażliwiają nas na Boga. Jest tak również z „duchowym prezentem” jakim jest dar łez. 
 
Ks. Andrzej Orczykowski SChr
Wśród nocnej ciszy uderzyły dzwony na Pasterkę. Ulicami miast, wiejskimi drogami spieszą ludzie, aby witać rodzącego się Zbawiciela. Nastrój świętej nocy był i jest natchnieniem dla wielu twórców naszej narodowej kultury w kraju i na obczyźnie. Zwyczaje związane z nocą Bożego Narodzenia na trwałe "weszły" w nasze kulturowe dziedzictwo...
 
 
___________________
 
 reklama