Katolik.pl - Cuda i nauka
logo
Czwartek, 22 października 2020 r.
imieniny:
Haliszki, Lody, Przybysłąwa, Salomei, Filipa, Donata – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Aleksander Posacki SJ
Cuda i nauka
Posłaniec
 


Cuda i nauka

CUD A ODKRYCIA NAUKOWE

Cud nie musi być strzałem na wylot przez ścianę praw przyrody. Z dogmatycznego punktu widzenia cud nie jest jakąś całkowicie dowolną, przekraczającą prawa natury demonstracją wszechmocy Bożej, ale mieści się w kontekście powszechnej historii zbawienia. Cud jest znakiem zbawienia, rodzajem komunikacji osobowej pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

W dyskusji na temat relacji między cudem, Bogiem a naturą wielu naukowców (przyrodników) często kwestionuje dziś możliwość cudu i jego poznawalność (odrzucając tym samym dogmaty wiary zdefiniowane na Soborze Watykańskim I: DS 3034; 3009). Nie chodzi jednak o to, by, wychodząc z jednostronnej "metafizyki spirytualistycznej", twierdzącej, iż cud jest absolutnym zawieszeniem praw natury, wpadać w swoistą "metafizykę materialistyczną", kwestionującą istnienie cudu, a propagującą przedziwną wszechmoc materii czy energii obecnych w świecie natury (na wzór np. F. Engelsa czy "nowej fizyki" New Age). Natura jest bowiem skomponowana wielopoziomowo. Dlatego żaden z jej poszczególnych fragmentów nie stanowi zamkniętej całości samej dla siebie. Wszystkie fragmenty zaś należą do jednej spójnej całości. Całość ta otwiera się ku górze i przekracza możliwości działania właściwe każdej z jej poszczególnych części. Cała natura wewnętrznie ukierunkowana jest na coraz to wyższe poziomy. Dlatego Bóg może bez trudu przejawić się w materialnej naturze stworzenia i przez to uwydatnić jakościowo jej istotę, czyli fakt, iż jest ona wyrazem suwerennej woli Bożej. Bóg porządkuje, a zarazem kieruje dynamizm natury ku wyższemu prawu nadprzyrodzonej ekonomii zbawienia, gdzie historyczne działanie Stwórcy przejawia się właśnie w cudzie.

Czy to jednak znaczy, że Bóg nie może nagle zawiesić praw natury, stworzyć coś z niczego (ex nihilo) czy nawet cofnąć czas? Scholastyczna dyskusja na temat mocy Bożej i jej ustawicznego samoograniczania nie zawsze przekonuje. Bóg Biblii prezentuje się bowiem jako nieograniczony, wolny i naprawdę wszechmocny. Chciałoby się więc, aby w sanktuariach, gdzie dokonują się dzisiaj cuda, zamiast kuli i okularów pozostawionych jako wota, zobaczyć protezy sztucznych rąk czy nóg oraz sztuczne oczy (G.B. Shaw). Tym pragnieniem ujrzenia prawdziwie transcendentnego cudu kierował się może papież Benedykt XIV (1740-1758). Przy uznaniu cudu obowiązują jeszcze do dzisiaj, tylko bardziej doprecyzowane, te same kryteria, które wyszczególnił ów papież w swoim czterotomowym, opublikowanym jeszcze przed objęciem Stolicy Piotrowej, dziele De servorum Dei beatificatione et beatorum canonisatione (Bolonia 1734-1738) w ósmym rozdziale czwartej księgi. Ażeby uznać powrót do zdrowia za cudowne uzdrowienie, musi być spełnionych siedem warunków:

1. Choroba, z której zostaje się uzdrowionym, musi być ciężka, tak że wyleczenie z niej jest niemożliwe lub przynajmniej trudne.
2. Choroba nie może być już w stadium zaniku, tak że mogłaby się cofnąć samoistnie.
3. Nie mogą być aplikowane żadne lekarstwa, a gdy już zostały one podane, stwierdzona musi być ich nieskuteczność.
4. Uzdrowienie musi być natychmiastowe.
5. Uzdrowienie musi być całkowite.
6. Przed uzdrowieniem nie może mieć miejsca żaden nagły kryzys na skutek podawania określonego środka; jeśli tak było, nie należy mówić o cudownym uzdrowieniu, gdyż można je częściowo lub też całkowicie wytłumaczyć w sposób naturalny.
7. Po uzdrowieniu nie może nastąpić nawrót choroby.

Biuro lekarskie w Lourdes, złożone z lekarzy wierzących i niewierzących, ogranicza się do następującej deklaracji: powyżej opisanego uzdrowienia nie da się wyjaśnić na drodze naukowej. Komisja lekarska z Lourdes stwierdza, że danego uzdrowienia nie da się wytłumaczyć przy aktualnym stanie wiedzy. Nie znaczy to, że wraz z rozwojem wiedzy nie będzie można go wytłumaczyć. Człowiek wierzący, jeśli zechce, może w oparciu o tę deklarację dostrzec w tym uzdrowieniu znak Boży. Konieczny jest jednak kontekst religijny, a ściślej mówiąc, kontekst osobowej wiary. Cud uzdrowienia bowiem pojawia się w kontekście żarliwej modlitwy, będącej wyrazem osobowej wiary. Także Lourdes jest przede wszystkim miejscem głębokiej wiary i gorącej modlitwy (J. Kudasiewicz). Modlitwa zaś jako wyraz wiary realizuje się zawsze w obszarze najgłębszej wolności człowieka i wolności Boga.

CUD WOBEC WOLNOŚCI

Istnieje więc związek między cudem a wolnością. W takim właśnie świetle staje się jasne, dlaczego cud jest znakiem, a nie dowodem. W znakach Bożych jest wystarczająco wiele oczywistości dla tych, którzy chcą wierzyć, ale i niejasności dla tych, którzy nie chcą (B. Pascal). Chrystus uzdrawiał nielicznych. Uzdrawiając tylko niektórych, Bóg nie usuwa tajemnicy cierpienia, która potrzebna jest dla wolności naszych serc. To dlatego Chrystus odrzuca podszepty szatana, kierujące Go w kierunku magicznego mesjanizmu, który, usuwając cierpienie świata, rzekomo przyciągnąłby ludzi do Niego. Tymczasem Jezus wie, że przyciągnie wszystkich do Siebie dopiero wówczas, gdy zostanie wywyższony na krzyżu (por. J 12,32).

Dlatego właśnie Bóg, czyniąc cuda, nie niweczy do końca również praw natury, które stworzył, ale wpasowuje się w nie. Dlatego też możliwe jest, że Bóg nawet w cudach respektuje pewien rodzaj prawa przypadku. Czytając roczniki Lourdes, ma się wrażenie, że cuda dokonują się jak losowanie: są nieprzewidziane, nagłe, nie mają związku z zasługami danej osoby, a nawet z natężeniem indywidualnej lub zbiorowej modlitwy (J. Guitton). Jest to przejaw wolności Boga oraz dyskrecji Jego działania. Jest to ukrycie się (B. Pascal) po to, aby nie gwałcić ludzkiej wolności poprzez wykorzystanie także praw konieczności, obowiązujących w świecie, a nie ich zawieszenie. Istnieje wiele cudów, które nie porażają a głęboko oświetlają, tych spotkań milczących, zwyczajnych, wytłumaczalnych, ale które są jak słowo wypowiedziane tylko do mnie (J. Guitton). Z tej racji Bóg unika jakby mnożenia cudów spektakularnych, a szczególnie cudów absolutnych, które porażałyby umysł i serce człowieka, gdyby dokonywały się jako forma absolutnego zawieszenia praw natury. Nie jest to niemożliwe, jak sądzą niektórzy, układając teorie o ograniczonej mocy Boga (potentia determinata), ale raczej mniej prawdopodobne z racji wolności Bożej, która nie chce gwałcić wolności człowieka. Cuda Boże nie są sztuczkami magicznymi, gdyż nie dokonują się na zawołanie ani mocą ludzkiej wiedzy czy nawet woli. Bóg uzdrawia kogo chce, kiedy chce i jak chce (P. Descouvemont).

Cud w ten sposób dokonuje się więc często jako wydarzenie intymne, prywatne i z tej racji niemal sekretne. Jeśli Bóg się ukrył i nie chce jednoznacznie objawiać swojego istnienia poprzez dowody zniewalające rozum, a w następstwie i serce, to tym bardziej nie powinien tego robić człowiek. Nie należy więc interpretować cudu, jak to czyniono dawniej, jako zjawiska prowadzącego do wiary w sposób apodyktyczny (jakby zniewalający rozum i serce), kiedy zarazem odmowa uznania cudu jako oczywistego dowodu traktowana byłaby jako postawa obciążona winą czy też grzechem, tj. pochodząca ze złej woli.

CUD NAWRÓCENIA I WIARY

Wiedza o naturze ustawicznie przesuwa granice tego co naturalne i - w następstwie - tego co nieprawdopodobne czy niezrozumiałe. Bóg może przyśpieszać i ukierunkowywać rozmaite procesy naturalne, może czynić cuda w ramach szeroko pojętych praw natury, które wcale nie są tak sztywne, jak to niegdyś uważano (J. Guitton). Także z tego punktu widzenia największym cudem jest wiara, której wyrazem jest nawrócenie. Zwłaszcza że w gruncie rzeczy najzwyklejsze ze zdarzeń nie ustępuje w niczym cudowi (M. Blondel). Samo życie jest cudem, którego nauka nigdy nie wyjaśni nie tylko w kontekście pytania "dlaczego", ale nawet w kontekście pytania "jak". Cud jest więc zawsze wydarzeniem, które dokonuje się w pewnym kontekście religijnym. Jeżeli ma nawet cechy nadzwyczajności i pozostaje zjawiskiem niewyjaśnionym dla człowieka w danym momencie jego historycznego rozwoju, to zawsze jest pewnym znakiem porządku nadprzyrodzonego, który jest cudem przede wszystkim w porządku łaski, niekoniecznie zaś w porządku natury. Jednak cud ma pewien wyraz obiektywny: historyczny, fizyczny, będąc wyrazistym znakiem zbawienia. Cud jest dziełem Boga, który dokonuje się także w porządku fizycznym a nie tylko duchowym, co jest kontynuacją idei Wcielenia jako planu Bożego. Ten obiektywny czyn Boga, często widziany oczami wielu, jest "dziełem budzącym podziw", tj. wyrastającym jakby ponad codzienność i zwyczajność.

Nawrócenie i uzdrowienie serca dokonują się często w obecności komunikatywnie widzianego znaku. Uleczenie z "paraliżu serca" czy "otwarcie oczu wiary" - jako najważniejsze - komunikowane są także innym poprzez widzialny fakt uzdrowienia z paraliżu ciała (Mt 9,1-8) czy ślepoty fizycznej (Łk 18,35-43). Mimo ryzyka, iż taki znak stanie się w oczach ludzi znakiem spektakularnym, budzącym pożądliwość magiczną, Bóg nie może zrezygnować z takiego sposobu komunikacji. Zwłaszcza że brak takich widzialnych znaków może spowodować u słabych ludzi faktycznie poszukiwanie pomocy w magii i w "dziełach diabła".
To nie tylko cuda wspierają wiarę. To nie tylko wiara czyni cuda, ale również sama wiara jest cudem. Natomiast największym cudem jest nawrócenie płynące z wiary (por. Łk 15,1-32).

ks. Aleksander Posacki SJ

 
Zobacz także
Różne osoby
Od znajomej dowiedziałam się, że w tym kościele odbywają się Msze o uzdrowienie i uwolnienie. Przyszłam tu pierwszy raz w czerwcu zeszłego roku, bo bardzo cierpiałam psychicznie. Byłam w głębokiej depresji, ponieważ mąż mnie opuścił. Chodziłam przez wiele miesięcy do psychoterapeuty, ale bezskutecznie. Stosowałam hipnozę, relaksację i inne środki, ale one nie pomagały - chciałam popełnić samobójstwo. W końcu pierwszy raz przyszłam tu na Mszę św. i po niej poczułam nagle wielką ulgę...
 
ks. Andrzej Draguła
„Boga prawdopodobnie nie ma. Dlatego przestań się martwić i ciesz się życiem” – takie napisy pojawiły się jakiś czas temu najpierw na londyńskich autobusach i w metrze. Wkrótce ateistyczna akcja reklamowa ruszyła także w Hiszpanii, we Włoszech, Niemczech, Australii i Kanadzie. Reakcje, jakie wywołała w kręgach chrześcijańskich, były skrajnie różne: od oburzenia poprzez obojętność aż po akceptację i zadowolenie. 
 
Paweł Szpyrka SJ
Tomasz More w pustelni, którą nakazał wznieść w swoim ogrodzie w Chelsea, oddawał się lekturze i modlitwie. W piątki pościł i często rozważał Mękę Pańską. Opatrzność sprawiła, że mógł jej doświadczyć bardzo osobiście. Dramat rozpoczął się właściwie 16 V 1532 r., kiedy złożył rezygnację z kanclerstwa. Król łaskawie ją przyjął, jednak już wtedy Tomasz zdawał sobie z tego sprawę, że człowiek niełatwo uwalnia się od własnych dobroczyńców. Pod wpływem nieprzychylnego otoczenia król coraz bardziej zaczął odczytywać jego odejście jako zuchwałą dezaprobatę dla jego reformatorskich działań.
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー