logo
Niedziela, 16 grudnia 2018 r.
imieniny:
Albiny, Sebastiana, Zdzisławy, Adelajdy – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
skrzynka intencji
 
___________________
 
 reklama
Poniedziałek. Dzień Powszedni

Nowy lekcjonarz: Iz 35, 1-10; Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14 (R.: por. Iz 35, 4d); ; Łk 5, 17-26;
Stary lekcjonarz: Iz 35, 1-10; Ps 85, 9ab-10, 11-12, 13-14; ; Łk 5, 17-26;

[fioletowy kolor szat]


PIERWSZE CZYTANIE  (Iz 35,1-10)
Sam Bóg przyjdzie, aby nas zbawić

Czytanie z Księgi proroka Izajasza.

Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia, 
niech się raduje step i niech rozkwitnie! 
Niech wyda kwiaty jak lilie polne, 
niech się rozraduje także skacząc 
i wykrzykując z uciechy. 
Chwałą Libanu ją obdarzono, 
ozdobą Karmelu i Saronu. 
Oni zobaczą chwałę Pana, 
wspaniałość naszego Boga. 
Pokrzepcie ręce osłabłe, 
wzmocnijcie kolana omdlałe! 
Powiedzcie małodusznym: 
«Odwagi! Nie bójcie się! 
Oto wasz Bóg, oto pomsta; 
przychodzi Boża odpłata; 
On sam przychodzi, aby was zbawić. 
Wtedy przejrzą oczy niewidomych 
i uszy głuchych się otworzą. 
Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń 
i język niemych wesoło krzyknie. 
Bo trysną zdroje wód na pustyni 
i strumienie na stepie; 
spieczona ziemia zmieni się w staw, 
spragniony kraj w krynice wód, 
badyle w kryjówkach, gdzie legały szakale, 
na trzcinę z sitowiem. 
Będzie tam droga czysta, 
którą nazwą Drogą Świętą. 
Nie przejdzie nią nieczysty, gdy odbywa podróż, 
i głupi nie będą się tam wałęsać. 
Nie będzie tam lwa, ni zwierz najdzikszy 
nie wstąpi na nią ani się nie znajdzie, 
ale tamtędy pójdą wyzwoleni 
i odkupieni przez Pana powrócą. 
Przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, 
ze szczęściem wiecznym na twarzach. 
Osiągną radość i szczęście, 
ustąpi smutek i wzdychanie. 

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 85,9ab-10,11-12,13-14)

Refren: Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić.

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: *
Oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim. 
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi. 

Spotkają się ze sobą łaska i wierność, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój. 
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba. 

Pan sam obdarzy szczęściem, *
a nasza ziemia wyda swój owoc. 
Przed Nim kroczyć będzie sprawiedliwość, *
a śladami Jego kroków zbawienie.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ


Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Oto przyjdzie Król, Pan ziemi, 
i zdejmie z nas jarzmo niewoli. 

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA  (Łk 5,17-26)
Chrystus uzdrawia duszę i ciało

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza.

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy. A była w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać.
Wtem jacyś ludzie niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali się go wnieść i położyć przed Nim. Nie mogąc z powodu tłumu w żaden sposób przynieść go, wyszli na płaski dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. On widząc ich wiarę, rzekł: „Człowieku, odpuszczają ci się twoje grzechy”.
Na to uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli się zastanawiać i mówić: „Któż On jest, że śmie mówić bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga?”
Lecz Jezus przejrzał ich myśli i rzekł do nich: „Co za myśli nurtują w sercach waszych? Cóż jest łatwiej powiedzieć: «Odpuszczają ci się twoje grzechy», czy powiedzieć: «Wstań i chodź? » Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” — rzekł do sparaliżowanego: „Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu”. I natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga.
Wtedy zdumienie ogarnęło wszystkich; wielbili Boga i pełni bojaźni mówili: „Przedziwne rzeczy widzieliśmy dzisiaj”.

Oto słowo Pańskie.

Patron Dnia



św. Adelajda
 
królowa

Św. Adelajda była córką Rudolfa II księcia burgunckiego. Przyszła na świata w roku 931. Mając 16 lat wyszła za Lotara króla Italii, po jego śmierci poślubiła cesarza Ottona I Wielkiego. W roku 962 oboje zostali ukoronowani przez papieża Jana XII. Owdowiawszy powtórnie w roku 973 sprawowała rządy za małoletniego Ottona II, swego syna, a później za małoletności Ottona III, swego wnuka. Wrodzona szlachetność i umiłowanie pokoju kazały jej trzymać się z daleka od spraw narażających na rozterki i spory, choć i tych nie brakło w jej aktywnej działalności politycznej. Doradcami jej byli Św. Adalbert magdeburski i Św. Odilo, opat z Cluny. Odznaczała się wielkim miłosierdziem dla ubogich, wznosiła klasztory i świątynie, hojnie nadawała beneficja wszystkim, którzy na nie zasługiwali. Pod koniec życia usunęła się do klasztoru benedyktyńskiego pod Strasburgiem. Umarła 16 grudnia 999 roku.

jutro: św. Olimpii

wczoraj
dziś
jutro