Chanel Santini Katolik.pl - Dosyć ma dzień swojej biedy (Mt 6,34)
logo
Niedziela, 05 kwietnia 2020 r.
imieniny:
Ireny, Katarzyny, Kleofasa, Wincentego – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Anna Pudlarz
Dosyć ma dzień swojej biedy (Mt 6,34)
Szum z Nieba
 
fot. Jaelynn Castillo | Unsplash (cc)


Dlaczego tak ważne jest, abyśmy trwali w naszym „tu i teraz”, a nie rozpamiętywali przeszłości lub nie uciekali do przyszłości? Ponieważ tylko „tu i teraz” mogę usłyszeć, co mówi do mnie Bóg, do czego zaprasza mnie dzisiaj w konkrecie mojego życia. Warto szukać Boga w teraźniejszości i pytać: „Panie, czego Ty dzisiaj dla mnie pragniesz?”.

 

Nie zawsze jest to łatwe. Czasem potrzeba odwagi stanięcia wobec mojego życia takiego, jakie ono jest, z całą prawdą o mnie dzisiaj. Ale Bóg nigdy nie zostawia nas samych z naszymi trudnościami. Boże zbawienie urzeczywistnia się w czasie – idę w wydarzenia mojego życia i Bóg towarzyszy mi na tej drodze, udzielając tego, czego mi potrzeba. A łaska stopniowo odsłania się w czasie…

 

Szpagat między przeszłością a przyszłością

 

Trwając w przeszłości i analizując to, co się stało, rozpamiętując swoje niepowodzenia, stracone szanse, niezrealizowane marzenia – sama na własne życzenie wyłączam się z czasu teraźniejszego. Podobnie jest, kiedy wybiegam myślami w przyszłość, przeżywam to, co powinnam zrobić, jak się zachować na spotkaniu z kimś; gdy obawiam się, czy uda mi się zrealizować moje plany i jak wtedy będzie wyglądało moje życie. Można też trwać w swoich wyobrażeniach o sobie, które są bardzo dalekie od tego, kim naprawdę jestem… To, że najważniejsza jest teraźniejszość – zdaje się oczywiste. Nawet wydaje nam się, że jesteśmy zaangażowani w swoje „tu i teraz”. To co w takim razie ciągnie nas w dwie różne strony? W przeszłości trzymają nas mocno nasze uczucia, zranienia, bóle, głody. A w przyszłość wybiegamy powodowani lękami przed różnymi sytuacjami. To nasza wyobraźnia w połączeniu z niepokojem wyprowadza nas z łaski czasu danego teraz. Bóg jednak prosi, abyśmy Mu zaufali i skoncentrowali się na Nim.

 

Skarbiec, a nie muzeum

 

Nie należy mylić potrzeby trwania w danej mi łasce – z odrzuceniem jakiejś części mojego życia czy z brakiem rozeznawania mojej drogi. Przeszłość jest dla każdego z nas cenną rzeczywistością, zarówno ta trudna, jak i radosna. Jest to skarbiec moich doświadczeń, które uczyniły mnie takim człowiekiem, jakim jestem dzisiaj. To droga, którą już przeszłam i na niej uczyłam się dostrzegać Boga działającego w moim życiu, widzieć Jego pomocną dłoń, kiedy mnie wyprowadzał z ciemności ku prawdziwemu światłu. Te doświadczenia budują moją tożsamość, prowadzą do odkrycia sensu życia i mojego najgłębszego powołania. Dlatego tak ważna jest zgoda na moje życie – takie, jakie było, bez upiększania czy wypierania się czegokolwiek. Uznanie przeszłości rodzi też wdzięczność w moim sercu za dar życia i to, co jest teraz…

 

Docelowe miejsce nadziei

 

Ku przyszłości powinniśmy spoglądać z nadzieją, że tam też objawi się Boża obecność i Pan stworzy sytuacje, które poprowadzą nas dalej, ku spełnieniu. Tutaj jednak jesteśmy kuszeni do braku wiary w swoje możliwości, więc potrafimy wyobrażać sobie różne scenariusze, mogące skutecznie zamknąć nas na nasze życie. A przecież dzisiaj nie potrafię zobaczyć, kim będę za rok czy dwa – Bóg to wie. I on sam zadba o to, aby moje życie rozwijało się w dobrym kierunku. Jedynie konkretne decyzje podejmowane w chwili bieżącej prowadzą ku przyszłości – to teraz stwarzam swoją przyszłość. Teraz dokonuję wyborów, których owoce zobaczę dopiero po czasie. Teraz pozwalam, aby dobry Bóg mnie uzdrawiał i oczyszczał z tego, co mi przeszkadza na mojej drodze.

 

Dobroć Boga

 

Bóg, który mnie stworzył, jest ogromnie zainteresowany tym, co zrobię z moim życiem. Nawet bardziej niż ja sama. On nie ustaje w wysiłkach i zabiega, aby każde życie rozkwitało. Często stawiam Mu opór, myśląc, że sama wiem lepiej. Albo nie rozumiem, dlaczego mnie prowadzi w taki właśnie sposób. A Bóg zaprasza mnie, abym nie kontemplowała swoich słabości czy niepowodzeń, ale śmiało szła w przyszłość. Zaprasza mnie, do zaufania Jego dobroci, której znaki mogę odnajdywać każdego dnia.

 

Anna Pudlarz
Szum z Nieba nr 135/2018

 
Zobacz także
ks. Jacek Poznański SJ
W Adwencie wiele słyszymy o obietnicach. Na przestrzeni historii zbawienia, którą odczytujemy z kart Biblii, Bóg dużo nam naobiecywał. Już w pierwszą niedzielę Adwentu czytamy: „Oto nadchodzą dni – wyrocznia Pana – kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź” (Jr 33, 14). Ta zapowiedź to obietnica narodzenia się Kogoś, kto przyniesie zbawienie, ogłosi Boże królestwo...
 
ks. Edward Staniek
W ewangelicznym myśleniu klęska jest potraktowana jako stopień wiodący do celu. Tym różni się myślenie Boga o życiu doczesnym od naszego myślenia. Jego wizja życia ujmuje klęskę jako nieunikniony etap na drodze do zwycięstwa. Trzeba umieć przegrać, aby ostatecznie wygrać. Trzeba umieć stracić, by zyskać. Trzeba umieć umrzeć, by żyć.
 
ks. Edward Staniek
Człowiek ciągle musi się zmagać i wielu wrogów czyha na moment jego słabości, na chwilę zwątpienia. W każdym z nas mieszka wiele wad i zwycięstwo nad nimi w wielkiej mierze jest uzależnione od wiary w siebie i w łaskę Bożą. Każda sekunda zwątpienia jest klęską. Człowiek przez swoje „nie potrafię” oddaje się w ręce wady. Jak długo się zmaga, tak długo szala zwycięstwa może być przeważona na jego stronę. Gdy w sercu jego zrodzi się zwątpienie, następuje klęska. Wada otrzymuje „sojusznika” i dlatego odnosi zwycięstwo. 
 
 
___________________
 
 reklama