logo
Środa, 03 marca 2021 r.
imieniny:
Kingi, Kunegundy, Maryna, Tycjana – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Wojciech Zagrodzki CSsR
Duszpasterstwo młodzieży ”trudnej”
Kwartalnik Homo Dei
 


Jeśli jednak warunkiem rozumienia drugiego jest identyczne doświadczenie rodzinne, to wielu z nas nie jest w stanie młodzieży zrozumieć...

Oczywiście. Ale ważny jest też podjęty wysiłek rozumienia naszych uczniów. Jeśli zaś uda się nam ich rozumieć, to i nasze działania będą inne.

Po trzecie: trzeba młodych ludzi zaakceptować. Nie chodzi o to, żeby akceptować to, co jest w nich złe, podtrzymując błędne przekonanie, ze człowiek niewiele może w sobie zmienić. Ale trzeba ich zaakceptować jako osoby. Taka akceptacja prowadzi do tego, że my się do nich zbliżamy, a oni do nas. To jest kolejny krok.

Następnie trzeba dążyć do zdobycia akceptacji ze strony młodzieży. Możemy chcieć przekazać młodym ludziom największe wartości, jeśli jednak nie będziemy przez nich akceptowani, to niewiele zdołamy przekazać. W postawieniu tego kroku ważna jest osobowość duszpasterza, a także jego wiedza oraz osobiste fascynacje, które zwracają uwagę młodych łudzi, np. to, że jest taternikiem czy specjalistą w pewnej dziedzinie. W moim przypadku czymś takim jest muzyka, umiejętność gry na kilku instrumentach. Wydaje mi się, że ważne jest pokazanie przez duszpasterza "ludzkiego oblicza". Dzisiaj ani sutanna, ani habit zakonny nie są przekonującym argumentem. Czasem zaś jest w nas podświadome oczekiwanie, że jako księża, powinniśmy być traktowani nieco inaczej. Może niekiedy z tego powodu czasem lubimy chować się za tytuły: "ks. prał", "ojciec gwardian", "ks. dr", "ks. prof.". A wszelkie tytuły młodych ludzi blokują. Jeśli ktoś zostanie przez młodzież zaakceptowany, to ona go przyjmie także wtedy, kiedy nie będzie mieć żadnych tytułów. Wzajemna akceptacja jest czymś zasadniczym w niesieniu Ewangelii młodym ludziom.

Piątym krokiem jest zbliżenie się do nich przez ofiarowanie swojego czasu. Czas jest niezbędnym elementem pracy wychowawczej. Oni przeżywają swoje problemy właśnie teraz i chcą je rozwiązywać w danej chwili. Kiedyś być może w środku nocy zadzwoni chłopak i przyzna się: "Proszę ojca, wpadłem z dziewczyną, i niech mi ojciec powie, co mam zrobić". Jeżeli on z taką sprawą najpierw przychodzi do księdza, a nie do kogokolwiek innego, i ma odwagę uczynić to w środku nocy, to znaczy, że ma zaufanie. Szuka pomocy u duszpasterza, i nie można mu powiedzieć: "Przyjdź jutro", ponieważ jutro już nie przyjdzie.

Szóstym krokiem jest jasne przedstawienie ewangelicznej propozycji, która byłaby odpowiedzią na ich potrzeby. Dopiero na samym końcu (siódmy krok) będzie można młodym ludziom pomóc, najpierw na płaszczyźnie ludzkiej, a później na płaszczyźnie religijnej, prowadząc ich w głąb religijnego doświadczenia wiary.

To jest moje siedem kroków. Czy one sprawdzają się zawsze i w każdej sytuacji? - nie wiem. Ja je nazwałem w ten sposób, czyniąc z nich własny program pracy nie tylko z młodzieżą tzw. "trudną", ale w ogóle z każdą młodzieżą. Ktoś może powiedzieć, że nie jest to model dla niego. Niech zatem stworzy swoje własne kroki.

Wydaje się, że nasza rozmowa prowadzi do prostego stwierdzenia: wbrew wszelkim opiniom dzisiejsza młodzież chce chłonąć Ewangelię?

Myślę, że tak. Młodzi nie tylko "chcą chłonąć Ewangelię", ale oni ją po prostu chłoną. Dostrzegam, że pokazanie ludzkiego oblicza, przemówienie do nich ich językiem, dotykając ich problemów, sprawia, że zaczynają słuchać i reagować. Ale głoszona im Ewangelia musi ich dotyczyć w ich konkretnej sytuacji życiowej. Na poszukiwaniu języka głoszenia Ewangelii warto poświęcić wiele czasu. Myślę, że warto ten wysiłek podejmować, także w katechezie, aby nieść Ewangelię do młodzieży.
 
poprzednia  1 2 3 4 5 6
Zobacz także
Ewelina Steczkowska
Choć św. Józef nie wypowiada ani jednego zdania, to można powiedzieć, że tych informacji jest dużo, bo przecież Ewangelia to opowieść o Jezusie Chrystusie, o Jego misji. A jeśli na jej kartach znalazł się św. Józef, to możemy powiedzieć, że w życiu Jezusa odegrał ogromną rolę.
 
Z ks. dr. Andrzejem Latoniem, prezesem Polskiego Studium Józefologicznego, rozmawia Ewelina Steczkowska
 
 
Beata Legutko
Biblijna wizja końca świata doczekała się już wielu - niekoniecznie ortodoksyjnych - interpretacji. Objawienie przekonuje, że ów koniec nie nastąpi w jednej sekundzie. Będzie zapowiadany przez wydarzenia: konflikty i wojny, głód, zmiany klimatyczne i związane z tym klęski żywiołowe oraz niezliczone ofiary w ludziach....
 
ks. Marek Chmielewski SDB

Bez większego ryzyka błędu można powiedzieć, że modlitwa do Anioła Stróża była dla większości z nas pierwszą, jakiej nauczyliśmy się na pamięć. Tak było także w czasach ks. Bosko. On sam skrzętnie wykorzystywał tą naturalną „otwartość na anioły” w swojej praktyce wychowawczej. Traktował Anioła Stróża bardzo poważnie. Był on dla niego przede wszystkim przejawem Bożej dobroci, wyrazem Opatrzności, która nieustannie czuwa nad człowiekiem i jego życiowymi krokami.

 
 
___________________
 
 reklama