logo
Sobota, 30 maja 2020
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
Kanał czerwony
Kanał zielony
 
 
 Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Krzysiek (---.rginternet.pl)
Data:   2005-05-21 11:26

Jak w temacie.
Bo coś słyszałem kiedyś, że są takie grzechy, którego nigdy mogą nie zostać odpuszcozne, ale nie wiem czy to prawda, może źle słyszałem.

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Barbara (---.neoplus.adsl.tpnet.pl)
Data:   2005-05-21 15:06

Grzechy przeciw Duchowi Swietemu:
"Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym."
Mt 12, 31-32.

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Krzysiek (---.rginternet.pl)
Data:   2005-05-21 16:33

/.../

prosze skorzystac z wyszukiwarki
moderator

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Sannyah (---.netis.net.pl)
Data:   2005-05-21 21:54

Zaufaj Bozemu Milosierdziu.

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Bogna (---.chello.pl)
Data:   2005-05-22 02:41

Katechizm Kościoła Katolickiego
"1864 Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będą odpuszczone" (Mt 12,31). Miłosierdzie Boże nie zna granic, lecz ten, kto świadomie odrzuca przyjęcie ze skruchą miłosierdzia Bożego, odrzuca przebaczenie swoich grzechów i zbawienie darowane przez Ducha Świętego. Taka zatwardziałość może prowadzić do ostatecznego braku pokuty i do wiecznej zguby.

Grzechy przeciw Duchowi Świętemu rzeczywiście nigdy nie zostaną odpuszczone, dopóki w nich będziesz trwał. Jeśli odwrócisz się od tych grzechów, wyspowiadasz, zachowując wszystkie warunki dobrej spowiedzi, zostanie Ci on odpuszczony. To prawda Miłosierdzie Boże jest nie do ogarnienia całym jestestwem człowieka. Jest ono bezmierne i nieograniczone tak, jak i Bóg jest Absolutem. Jednak Bóg niczego nie narzuca człowiekowi na siłę wbrew jego woli. Udziela go nam zawsze, gdy tylko, jednocząc się z Jego wolą otwieramy się na nie.

Spróbuję teraz nieco rozszerzyć i uzupełnić moją wypowiedź o to, co napisał w tej materii największy autorytet naszych czasów Jan Paweł Wielki, Papież w Encyklice Dominum et Vivificantem w jednej z katechez środowych oraz w Katechizmie Kościoła Katolickiego (KKK). A więc najpierw wymienię wszystkie znane z katechizmu szkolnego grzechy przeciw Duchowi Świętemu – Są to:
- lekkomyślne popełnianie grzechów ciężkich licząc zuchwale na miłosierdzie Boże; - To można na ten temat przeczytać w KKK:
2088 Pierwsze przykazanie domaga się od nas umacniania naszej wiary, strzeżenia jej z roztropnością i czujnością oraz odrzucania wszystkiego, co się jej sprzeciwia. Można w różny sposób zgrzeszyć przeciwko wierze. Dobrowolne wątpienie dotyczące wiary lekceważy to, co Bóg objawił i co Kościół podaje do wierzenia, lub też odmawia uznania tego za prawdziwe. Wątpienie niedobrowolne oznacza chwiejność w wierze, trudność w przezwyciężaniu zarzutów związanych z wiarą lub też niepokój spowodowany jej niejasnością. Wątpienie może prowadzić do duchowego zaślepienia, jeśli jest dobrowolnie podtrzymywane.
2089 Niewiara jest lekceważeniem prawdy objawionej lub dobrowolną odmową dania przyzwolenia na nią. "Herezją nazywa się uporczywe, po przyjęciu chrztu, zaprzeczanie jakiejś prawdzie, w którą należy wierzyć wiarą Boską i katolicką, albo uporczywe powątpiewanie o niej; apostazją - całkowite porzucenie wiary chrześcijańskiej, schizmą - odmowę uznania zwierzchnictwa Biskupa Rzymu lub wspólnoty z członkami Kościoła uznającymi to zwierzchnictwo" (por. KPK 751).
2092 Istnieją dwa rodzaje zuchwałej ufności. Albo człowiek przecenia swoje zdolności (mając nadzieję na zbawienie bez pomocy z wysoka), albo też zbytnio ufa wszechmocy czy miłosierdziu Bożemu (mając nadzieję na otrzymanie przebaczenia bez nawrócenia oraz chwały bez zasługi).

- rozpacz albo zwątpienie w miłosierdzie Boże; - KKK :
2091 Pierwsze przykazanie dotyczy także grzechów przeciw nadziei, którymi są rozpacz i zuchwała ufność. Wskutek rozpaczy człowiek przestaje oczekiwać od Boga osobistego zbawienia, pomocy do jego osiągnięcia lub przebaczenia grzechów. Sprzeciwia się dobroci Boga i Jego sprawiedliwości - gdyż Bóg jest wierny swoim obietnicom - oraz Jego miłosierdziu.

- sprzeciwianie się uznanej prawdzie chrześcijańskiej;

- zazdrość bliźniemu łaski Bożej; zatwardziałość serca wobec zbawiennych napomnień;

- odkładanie nawrócenia i pokuty aż do śmierci.

Wkleję teraz fragment środowej katechezy Jana Pawła II z dnia 29 listopada 1989:
<<5 Apostołowie ze swej strony „z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa” (Dz 4,33) i dokonywali wielu „znaków i cudów” (Dz 5,12). O to prosili w Wieczerniku: wyciągnij swą rękę, „aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa” (por. Dz 4,30). Były to znaki obecności i działania Ducha Świętego, który stanowił punkt odniesienia dla całego życia wspólnoty. Nawet przewinienie Ananiasza i Safiry, którzy sprzedali posiadłość i zanieśli Apostołom i wspólnocie tylko część otrzymanej zapłaty, resztę zatrzymując potajemnie dla siebie, zostało uznane przez Piotra za uchybienie wobec Ducha Świętego: „dlaczego […] skłamałeś Duchowi Świętemu?” (Dz 5,3); „Dlaczego umówiliście się, aby wystawiać na próbę Ducha Pańskiego?” (Dz 5,9). Nie chodzi tu o „grzech przeciw Duchowi Świętemu” w tym znaczeniu, w jakim mówi o nim Ewangelia (por. Łk 12,10), przejętym z kolei przez teksty moralne i katechetyczne Kościoła. Było to raczej niedopełnienie obowiązku zachowania jedności Ducha „dzięki więzi, jaką jest pokój”, mówiąc słowami św. Pawła (por. Ef 4,3), czyli o obłudę w wyznawaniu tej chrześcijańskiej wspólnoty w miłości, której duszę stanowi Duch Święty!>>
Resztę to jest wspomniane wyżej fragmenty Encykliki wkleję w następnym odcinku :) Tymczasem pozdrawiam, szczęść Boże.

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Bogna (---.chello.pl)
Data:   2005-05-22 02:49

A oto obiecany ciąg dalszy - fragment Encykliki: DOMINUM ET VIVIFICANTEM OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II O DUCHU ŚWIĘTYM W ŻYCIU KOŚCIOŁA I ŚWIATA, podpisanej dnia 18 maja 1986 roku,
6. GRZECH PRZECIW DUCHOWI ŚWIĘTEMU
46 Na tle wszystkiego, co dotąd zostało powiedziane, stają się bardziej zrozumiałe jeszcze inne wstrząsające słowa, jakie Chrystus wypowiedział. Można by je nazwać słowami o „nieprzebaczeniu”. Zostały one zapisane przez wszystkich Synoptyków, pozostają w związku ze szczególnym grzechem, który Ewangeliści nazywają „bluźnierstwem przeciw Duchowi Świętemu”. Oto ich zapis w troistym brzmieniu:
Mateusz: „Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym” (Mt 12, 31 n.).
Marek: „Wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego” (Mk 3, 28 n.).
Łukasz: „Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone” (Łk 12, 10).
Dlaczego bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu jest nieodpuszczalne? Jak rozumieć owo bluźnierstwo? Odpowiada św. Tomasz z Akwinu, że chodzi tu o grzech „nieodpuszczalny z samej swojej natury, gdyż wyklucza to, czym dokonuje się odpuszczenie grzechów”38.
Wedle takiej egzegezy bluźnierstwo nie polega na słownym znieważeniu Ducha Świętego; polega natomiast na odmowie przyjęcia tego zbawienia, jakie Bóg ofiaruje człowiekowi przez Ducha Świętego, działającego w mocy Chrystusowej ofiary Krzyża. Jeśli człowiek nie przyjmuje owego „przekonywania o grzechu”, które pochodzi od Ducha Świętego i które ma charakter zbawczy, to zarazem odrzuca „przyjście” Pocieszyciela — to „przyjście”, jakie dokonało się w tajemnicy paschalnej, a które zespolone jest z odkupieńczą mocą Krwi Chrystusa: Krwi, która „oczyszcza sumienia z martwych uczynków”.
Wiemy, że owocem takiego właśnie oczyszczenia jest odpuszczenie grzechów. Kto zatem odrzuca Ducha i Krew, pozostaje w „martwych uczynkach”, w grzechu. Bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu polega więc w konsekwencji na radykalnej odmowie przyjęcia tego odpuszczenia, którego wewnętrznym szafarzem jest Duch Święty, a które zakłada całą prawdę nawrócenia, dokonanego przezeń w sumieniu. Jeśli Chrystus mówi, że bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu nie może być odpuszczone ani w tym, ani w przyszłym życiu, to owo „nie-odpuszczenie” związane jest przyczynowo z „nie-pokutą” — to znaczy z radykalną odmową nawrócenia się. Ta zaś oznacza odmowę sięgnięcia do źródeł Odkupienia, które „zawsze” pozostają otwarte w ekonomii zbawienia, w której wypełnia się posłannictwo Ducha Świętego. Paraklet ma nieskończoną moc czerpania z tych źródeł: „z mojego weźmie” — powiedział Jezus. W ten sposób dopełnia On w ludzkich duszach dzieła Odkupienia dokonanego przez Chrystusa, rozdzielając jego owoce. „Bluźnierstwo” przeciw Duchowi Świętemu jest grzechem popełnionym przez człowieka, który broni rzekomego „prawa” do trwania w złu, we wszystkich innych grzechach, i który w ten sposób odrzuca Odkupienie. Człowiek pozostaje zamknięty w grzechu, uniemożliwiając ze swej strony nawrócenie — a więc i odpuszczenie grzechów, które uważa za jakby nieistotne i nieważne w swoim życiu. Jest to stan duchowego upadku, gdyż bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie pozwala człowiekowi wyjść z samozamknięcia i otworzyć się w kierunku Boskich źródeł oczyszczenia sumień i odpuszczenia grzechów.
47 Działalność Ducha Prawdy, zmierzająca do zbawczego „przekonywania o grzechu”, spotyka się w ten sposób z wewnętrznym oporem człowieka, jakby nieprzenikliwością sumienia, ze stanem duszy, która jakby utwierdziła się w wolnym wyborze: Pismo Święte zwykło nazywać to „zatwardziałością serca” (por. Ps 81 [80], 13; Jr 7, 24; Mk 3, 5). Takiemu nastawieniu umysłu i serca odpowiada poniekąd w naszej epoce utrata poczucia grzechu, której szereg swych kart poświęca Adhortacja Apostolska Reconciliatio et paenitentia39. Już Papież Pius XII stwierdził, iż „grzechem tego wieku jest utrata poczucia grzechu”40. Idzie ona w parze z „utratą poczucia Boga”. Czytamy w Adhortacji: „W rzeczywistości Bóg jest początkiem i ostatecznym bejem człowieka, który nosi w sobie Boże ziarno. Dlatego właśnie rzeczywistość Boga odsłania i rozjaśnia tajemnicę człowieka. Nie można zatem spodziewać się, że umocni się poczucie grzechu w odniesieniu do człowieka i wartości ludzkich, jeśli zabraknie poczucia obrazy wyrządzonej Bogu, czyli prawdziwego poczucia grzechu”41.
Kościół przeto nie przestaje błagać Boga o tę łaskę, ażeby nie zanikała prawość ludzkich sumień, aby nie tępiała ich zdrowa wrażliwość na dobro i zło. Prawość i wrażliwość jest głęboko związana z wewnętrznym działaniem Ducha Prawdy. W tym świetle szczególnej wymowy nabierają takie wezwania Apostoła, jak: „Ducha nie gaście”, „nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego” (2 Tes 5, 19; Ef 4, 30). Nade wszystko jednak Kościół nie przestaje z największą żarliwością błagać o to, ażeby w świecie nie narastał ten grzech, który Ewangelia nazywa bluźnierstwem przeciw Duchowi Świętemu; ażeby, przeciwnie, grzech ten cofał się w duszach ludzkich — a pośrednio w całych środowiskach i w różnych społeczeństwach — ustępując miejsca otwartości sumień, nieodzownej dla działania Ducha Świętego. Kościół błaga, aby ten groźny grzech przeciw Duchowi Świętemu ustępował miejsca świętej gotowości przyjmowania misji Pocieszyciela, gdy przychodzi On, by „przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”.
48 Chrystus w swym pożegnalnym przemówieniu połączył te trzy zakresy „przekonywania”, jakie należą do posłannictwa Parakleta: grzech, sprawiedliwość i sąd. Razem też wyznaczają one obszar owego mysterium pietatis, które przeciwstawia się w dziejach człowieka grzechowi, mysterium iniquitatis42. Z jednej strony — tak to wyraża św. Augustyn — „miłość własna, posunięta aż do pogardy Boga”, z drugiej „miłość Boga, posunięta aż do pogardzania sobą”43. Kościół nie zaprzestaje swej modlitwy i posługi, ażeby dziele sumień i dziele społeczeństw w wielkiej rodzinie ludzkości nie opadały w stronę bieguna grzechu, w stronę odrzucenia Bożych przykazań „aż do pogardy Boga” — ale wznosiły się w stronę tej miłości, w której objawia się Duch, który daje życie.
Ci, którzy pozwalają się Duchowi Świętemu „przekonać o grzechu”, pozwalają się również „przekonać o sprawiedliwości i o sądzie”. Duch Prawdy, który dopomaga ludziom — ludzkim sumieniom — poznawać prawdę grzechu, równocześnie też sprawia, że poznają prawdę tej sprawiedliwości, jaka wkroczyła w dziele człowieka wraz z Jezusem Chrystusem. W ten sposób ci, którzy „przekonani o grzechu” nawracają się pod działaniem Pocieszyciela, zostają przez Niego niejako wyprowadzeni z orbity „sądu” — tego „sądu”, jakim „władca tego świata został osądzony” (por. J 16, 11). Nawrócenie w Bosko-ludzkiej głębi tajemnicy oznacza zerwanie wszelkich więzów, jakimi grzech jest powiązany w całokształcie mysterium iniquitatis. Ci zatem, którzy się nawracają, zostają przez Ducha Świętego wyprowadzeni z orbity „sądu”, wprowadzeni zaś do tej Sprawiedliwości, która jest w Jezusie Chrystusie — gdyż ma ją od Ojca (por. J 16, 15) jako odzwierciedlenie świętości trynitarnej. Jest to sprawiedliwość Ewangelii i Odkupienia, sprawiedliwość Kazania na górze i Krzyża, która sprawia oczyszczenie sumień przez Krew Baranka. Jest to z kolei ta sprawiedliwość, jaką Ojciec oddaje Synowi oraz wszystkim, którzy z Nim są zjednoczeni przez prawdę i miłość.
W sprawiedliwości tej Duch Święty, który jest Duchem Ojca i Syna — który „przekonywa świat o grzechu” — objawia się i uobecnia w człowieku jako Duch życia wiecznego.
Pozdrawiam, szczęść Boże.
Ps. Mam nadzieję, że kto, jak kto, ale taki autorytet, jakim jest nasz rodak (dla mnie juz świety), wyjaśnił Ci wszystko w tym temacie.

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: kosa (---.neoplus.adsl.tpnet.pl)
Data:   2005-05-22 19:17

Grzech przeciwko Duchowi Świętemu nie jest słownym bluźnierstwem przeciwko Duchowi, nie jest też grzechem w zwykłym sensie, jako przekroczenie któregoś z Bożych przykazań.

Oprócz wspomnianych fragmentów Mt 12, 31 n; Mk 3, 28 n; Łk 12, 10 o niewybaczalności grzechu mówią także fragmenty:

Hbr 6:4-6
4. Niemożliwe jest bowiem tych - którzy raz zostali oświeceni, a nawet zakosztowali daru niebieskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego,
5. zakosztowali również wspaniałości słowa Bożego i mocy przyszłego wieku,
6. a /jednak/ odpadli - odnowić ku nawróceniu. Krzyżują bowiem w sobie Syna Bożego i wystawiają Go na pośmiewisko.


Hbr 10:26-29
26. Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy, to już nie ma dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy,
27. ale jedynie jakieś przerażające oczekiwanie sądu i żar ognia, który ma trawić przeciwników.
28. Kto przekracza Prawo Mojżeszowe, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie [zeznania] dwóch albo trzech świadków.
29. Pomyślcie, o ileż surowszej kary stanie się winien ten, kto by podeptał Syna Bożego i zbezcześcił krew Przymierza, przez którą został uświęcony, i obelżywie zachował się wobec Ducha łaski.

Moim zdaniem każdy grzech może zostać człowiekowi odpuszczony o ile popełniliśmy go przed prawdziwym spotkaniem z Jezusem, przed doświadczeniem Jego miłosierdzia i miłości, przed pełnym poznaniem prawdy. Posłużę się przykładem, jeśli kobieta przyłapana na cudzołóstwie, której Jezus powiedział "idź i nie grzesz więcej" wzgardziłaby doznaną Bożą Miłością i grzeszyła dalej popełniłaby grzech przeciwko Duchowi. Problem jednak w tym, że dokładnie nie wiemy czy już teraz zostaliśmy oświeceni i otrzymaliśmy pełne poznanie prawdy.

Hbr 3:15
15. Jest bowiem powiedziane: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie!

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: ofca (---.skrzyszow.org)
Data:   2005-05-22 23:47

Za grzech niebrzebaczalny uważa się grzeszenie przeciwko Duchowi Świętemu. Wyróżnia się chyba 6 grzechów przeciwko Duchowi. Ale z góry zaznaczam, że to nie jest tak, że raz popełnię ten grzech i koniec, potępienie. Problem polega na tym, że te grzechy mają to do siebie, że zamykają nas na działanie Ducha Świętego, Tego, który <<przekonuje o grzechu>>, prowadzi do skruchy...
Grzechem nieprzebaczalnym jest więc tylko zamknięcie się na Bożą łaskę, niechęć uzyskania przebaczenia...A do takiej postawy prowadzi nas stałe zagłuszanie głosu sumienia, głosu Ducha Świętego i popełnianie grzechów przeciwko Niemu...

Pan Jezus powiedział s. Faustynie:
,,Miłość i miłosierdzie moje nie zna granic.” (Dz718)

,,(...)Pragnę zaufania od swych stworzeń, zachęcaj dusze do wielkiej ufności w niezgłębione miłosierdzie moje. Niechaj się nie lęka zbliżyć do mnie dusza słaba, grzeszna, a choćby miała więcej grzechów niż piasku na ziemi, utonie wszystko w otchłani miłosierdzia mojego”
(Dz1059)

,,(...)pomimo nędzy, jaką jesteś, łączę się z tobą i odbieram ci nędzę twoją , a daję ci miłosierdzie moje; w każdej duszy dokonywam dzieła miłosierdzia, a im większy grzesznik, tym ma większe prawa do miłosierdzia mojego. Nad każdym dziełem rąk moich jest utwierdzone miłosierdzie moje. Kto ufa miłosierdziu mojemu, nie zginie, bo wszystkie sprawy jego moimi są, a nieprzyjaciele rozbiją się u stóp podnóżka mojego.” (Dz723)

,,Większe jest miłosierdzie moje, aniżeli grzechy twoje i świata całego"

Zajrzyj koniecznie: http://faustyna.pl.w.interia.pl/

 Re: Czy są grzechy, które mogą nigdy nie zostać odpuszczone?
Autor: Patrycja (---.internetdsl.tpnet.pl)
Data:   2005-05-23 10:49

Kiedyś ksiądz powiedział do młodziezy: nie martw się, powiedz "Panem jest Jezus". Jeżeli powiedziałeś, to pomagał Ci Duch Święty, bowiem:
"(3) (...) Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Panem jest Jezus" (1 list do Koryntian 12:3)
Pozdrowienia.

 Odpowiedz na tę wiadomość
 Twoje imię:
 Adres e-mail:
 Temat:
 Przepisz kod z obrazka: