logo
Poniedziałek, 21 września 2020 r.
imieniny:
Darii, Mateusza, Wawrzyńca, Hipolita – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Robert Ufland SDS
Gottfried Wilhelm Leibniz
materiał własny
 


Z cyklu: "Historia filozofii w pigułce"
 
 
 Gottfried Wilhelm Leibniz znany również pod nazwiskiem Leibnitz urodził się 21 czerwca 1646 roku w Lipsku jako syn uczonego prawnika i profesora etyki na tamtejszym uniwersytecie. Pochodził prawdopodobnie z rodziny emigrantów polskich (arian Lubienieckich). Będąc chłopcem wykazywał się nad wiek rozwiniętym umysłem i jako 15-to letni młodzieniec wstąpił na miejscowy uniwersytet gdzie studiował filozofię pod kierunkiem Jakuba Thomasiusa.
 
W 1663 roku Leibniz wyjechał do Jeny, gdzie rozpoczął studia prawnicze i matematyczne pod kierunkiem Erharda Weigla. Mając dwadzieścia lat został doktorem praw w Altdorfie. Zaproponowano mu wówczas objęcie tam katedry uniwersyteckiej, lecz ją odrzucił, bo pragnął bardziej pełnego i czynnego życia. Wstąpił do służby dyplomatycznej i został wysłany na dwór Ludwika XIV. Na jego pobyt w Paryżu w latach 1672-1676 przypada wynalezienie przez niego rachunku różniczkowego (oznaczenia Leibniza do dziś są stosowane), sformułował idee rachunku całkowego, metodę całkowania graficznego i różniczkową teorię krzywych. Choć Leibniz był tego nieświadomy, na ten temat pisał już Newton, lecz swoje odkrycie opublikował trzy lata później od niego, bo dopiero w roku 1687. Około roku 1670 skonstruował jako pierwszy maszynę liczącą.
 
Po śmierci elektora i jego ministra w 1676 roku opuszcza Paryż i po wygraniu konkursu ogłoszonego przez Georga Ludwiga udaje się do Hanoweru i zostaje jego wieloletnim asystentem, którą to funkcję sprawował aż do śmierci, a także był nauczycielem jego dzieci oraz jeździł po całej Europie z tajnymi misjami dyplomatycznymi.
 
W zakres jego dociekań wchodziła teologia, specjalnie idea godzenia wyznań, prawo, zwłaszcza państwowe, przyrodoznawstwo wszelkich działów, a szczególniej mechanika, poza tym medycyna, górnictwo, językoznawstwo, logika, a najwięcej matematyka i filozofia. Starał się bardzo usilnie o utworzenie organizacji nauk i utworzenie w tym celu akademii. W Berlinie gdzie bardzo często przebywał i dzięki zaprzyjaźnionej księżnej Zofii Karoliny Pruskiej, która wyszła za Fryderyka I doprowadził do otwarcia Akademii Nauk w 1700 roku i był jej pierwszym przewodniczącym.
Gottfried Wilhelm Leibniz po życiu pełnym świetności umarł w samotności w Hanowerze 14 listopada 1716 roku przeżywszy 70 lat.
 
Był umysłem jedynym w swoim rodzaju: filozofia nowożytna nie zna umysłu bardziej wszechstronnego i oryginalnego. Był przede wszystkim filozofem, ale i w wielu dziedzinach nauki pracował twórczo. Łączył w swych rozważaniach najróżniejsze punkty widzenia: metafizyczny, naukowy społeczny, religijny. Charakterystyczną cechą jego umysłu była postawa koncyliatorska, czyli dążenie do godzenia przeciwnych poglądów. Inną cechą było to, co można by nazwać wyobraźnią filozoficzną: zdolność wodzenia myśli po nie utartych i niespodziewanych torach”. [1]
 
W niniejszej pracy przedstawię pokrótce wątki jego twórczej pracy.
W dziale Antropologii w teorii osoby ludzkiej zasadnicze znaczenie ma przeprowadzone przez Leibniza rozgraniczenie dwóch form tożsamości osoby jako ducha: pierwszej – związaną z substancjalnością, tak zwana tożsamość realna lub metafizyczna, druga – tożsamość związana ze świadomością, tak zwana tożsamość moralna lub tożsamość ujawniająca się osobie samej. Tożsamość realna i tożsamość moralna są to dwie oddzielne w sensie jakościowym struktury tożsamości osoby ludzkiej. Istotne jednak jest to, że osoba trwa i pozostaje sobą tak długo, jak długo zachowuje swoją tożsamość realną i moralną. Jak dowodzi Leibniz osoba nie jest wyłącznie substancją – charakteryzuje ją świadomość. Stąd dodatkowym warunkiem jej tożsamości jest tożsamość moralna.
 
Podstawowa teoria Leibniza dotyczą wolności w rodzaju ludzkim wyraża się w przekonaniu, że wolność wymaga determinizmu. Użycie woli nie może nastąpić w sposób całkowicie zdeterminowany, nie poprzedzone odrębnym stanem poznawczym. Działania o charakterze osobowym są połączone z poprzedzającym je osądem w postaci określonych przekonań i wynikających z nich postanowień. I dlatego w ujęciu Leibniza wolność w rodzaju ludzkim wymaga spełnienia trzech warunków: inteligencji -, obejmującej proces poznania przedmiotu decyzji wraz z umiejętnością rozpoznania jego wartości dla podmiotu, spontaniczności, – dla której charakterystyczny jest akt podejmowania własnych decyzji, i przygodności, – czyli wykluczenia logicznej konieczności i przypadkowości.
 
 
 
1 2  następna
Zobacz także
ks. Bartłomiej Król SDS
Schopenhauer był przekonany, że właściwe rozumienie jego myśli rozpocznie swą historię dopiero po jego śmierci. Dlatego też zabronił komukolwiek nawet zmian interpunkcyjnych w jego pismach. Poniekąd miał rację, gdyż zainteresowanie jego filozofią stale rośnie, choć w małym stopniu dotyczy to kadry uniwersyteckiej. W latach 1887–1929 poświęcono mu 112 rozpraw doktorskich. Jest popularny u poetów, literatów, muzyków...
 
ks. Bartłomiej Król SDS
Istnieją różne sposoby wyrażania siebie. Każdy z nich odsłania cząstkę naszej osobistej prawdy. Wyrazić siebie oznacza bowiem w pewien sposób wyznać coś prawdziwego, odkryć przed kimś drugim część swojego „ja”. Osobista prawda nie polega jednak na adekwatnych słowach czy gestach wobec naszych myśli bądź pragnień.  
 
ks. Bartłomiej Król SDS
„Wiele jest prawd, wiele recept na życie, wiele filozofii, wiele dróg do szczęścia i sukcesu... jednak czy Ty odkryłeś już tę swoją? Czy daje Ci ona spokój i spełnienie? Czy ułatwia podążanie krętymi ścieżkami losu? Czy czujesz się szczęśliwy w życiu, bierzesz z niego to co chcesz, cieszysz się nim? Czy jesteś kreatywny, odnosisz sukcesy zawodowe? Czy dopisuje Ci zdrowie? Czy...
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー