Chanel Santini Katolik.pl - Jak walczyć z pokusami
logo
Poniedziałek, 30 marca 2020 r.
imieniny:
Amelii, Dobromira, Leonarda, Amadeusza, Jana – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Piotr Kulesza
Jak walczyć z pokusami
Wiara i życie
 


"Pokusa – temat, w którym jestem specjalistą". Tak może chyba powiedzieć każdy człowiek. Bo o ile wszyscy jesteśmy ekspertami od doznawania pokus, to nie wszyscy wiemy, jak je przezwyciężać.

Moje pokusy

Czasem jest to tylko jakaś pamięciowa migawka. Ułamek sekundy, szybkie skojarzenie. Myśl biegnie swobodnie i zaczyna orbitować wokół czegoś, co nęci. Często na pół świadomie, ale zawsze coraz mocniej. Czasami to pojawia się w zmysłach: jakiś charakterystyczny zapach, dotyk, podobny do czegoś dźwięk. Coś, co potrafi sprowokować lawinę wyobrażeń, później tok decyzji i działań. Ile to już razy doświadczałem takiej pokusy?

Niekiedy pokusy są inne. Uciążliwe, namolne, agresywne. Jakbym czuł się zmuszany do czegoś. Jednak najczęściej bazują na naturalnym zainteresowaniu, zaciekawieniu, czy nawet na naiwnym przekonaniu "tym razem dam sobie z tym radę". Są więc nagłe lub stopniowe. Od razu silne i namiętne, albo rozwijające się od delikatnego "powiewu" do niosącego spustoszenie "huraganu". To coś albo zaczyna od razu "krzyczeć", albo lekuchno nęcić, pociągać, przykuwać uwagę, wypełniać sobą świadomość, i wreszcie skłaniać do decyzji: "weź mnie... skosztuj rajskiego owocu..."

Sięgam, kosztuję, grzeszę. Wybieram siebie przeciwko Bogu. Robię coś, co Mu się w ogóle nie podoba. I wiem o tym.

Bezradność

Wiele razy próbowałem oprzeć się pokusom, by w końcu i tak im ulec. Wiem, że za każdym razem, gdy w ten sposób ulegam, staję się zwykłym hipokrytą. Każdy mój grzech jest hipokryzją, bo wierzę Bogu, ufam Mu, kocham Jezusa Chrystusa, chcę całkowicie do Niego należeć, ale wbrew temu grzeszę. Robię to, czego On absolutnie nie akceptuje. Tak, każdy mój grzech jest hipokryzją wobec Boga, hipokryzją wobec ludzi. Za każdym razem, kiedy grzeszę, staję się chrześcijaninem-hipokrytą.

Każdy z nas wie jednak, że są takie pokusy, którym bardzo trudno się oprzeć. Czujemy, że to przerasta nasze siły. Nie jest to tylko problem chrześcijan. Kanadyjscy naukowcy Michaela Inzlichta i Jennifer N. Gutsell wypowiedzieli się na podobny temat w piśmie "Psychological Science". Zwrócili uwagę na związek między uleganiem pokusie a wyczerpaniem mózgu, wynikającym z opierania się jej: "Kiedy używamy swojej energii do kontrolowania jednej sfery, na przykład diety, okazuje się, że nie starcza nam tej energii do kontrolowania innej sfery, na przykład systematycznej pracy [...]. Po wykonaniu dużego wysiłku samokontroli, drugi taki wysiłek jest dla mózgu dużo trudniejszy do wykonania" [1]. Analiza wyników badań skłania do wniosku, że na pokusy trzeba uważać bardziej wtedy, gdy jesteśmy zmęczeni. Co więcej, gdy walczymy z jakąś pokusą, istnieje duże prawdopodobieństwo, że jednocześnie pojawią się następne, silniejsze.

Jeśli spojrzymy na kuszenie Jezusa na pustyni, odkryjemy dokładnie taki sam mechanizm. Szatan prowokuje do walki ze sobą, wmawia wyczerpanemu postem Chrystusowi, że musi mu udowodnić swą mesjańską godność i zaciekle ponawia swoje dręczenie. Po pierwszej silnej pokusie przychodzi druga, później następna. Jezus nie daje się jednak sprowokować, odrzuca szatana dzięki zaufaniu do Ojca i oparciu się na Bożym słowie. Nie mam jednak takiej mocy jak On. Często czuję się za słaby, by powiedzieć "nie!". Mimo to moje ludzkie poczucie bezradności może okazać się moją siłą, zgodnie ze słowami Pisma o mocy doskonalącej się w słabości. Nie wolno nam bezwolnie poddawać się pokusom, ale poczucie bezradności jest dla nas wskazówką i zachętą. O własnych siłach możemy nie przezwyciężyć presji szatana. Powinniśmy uciec się do kogoś silniejszego, do Boga. Na taki właśnie sposób działania wskazuje ks. Dariusz Gronowski: "Jedyna strategia walki z pokusą to zrezygnowanie z czynienia siebie stroną w walce i oparcie się tylko na Bożej mocy" [2].

 
1 2 3  następna
Zobacz także
Iwona Budziak
Jeżeli przyswoimy sobie logikę prowadzenia nas przez Pana Boga i rozwoju naszego powołania, są bardzo trudne. Myślę tu o pewnej rzeczywistości duchowej: odkryciu, że bez Boga nie jesteśmy w stanie sobie poradzić, że On jest naszym Obrońcą i bez Niego jesteśmy do pewnego stopnia bezradni. To odkrycie jest trudne i bolesne. Pryskają wtedy mity o własnej wielkości, mądrości, o posiadaniu iluś tam recept na życie, bo okazuje się, że w stosunku do samych siebie jesteśmy bezradni. 

Z Krzysztofem Ołdakowskim SJ o powołaniu, przebaczeniu i Bożej logice rozmawia Iwona Budziak
 
o. Dariusz W. Andrzejewski CSSp
W każdym domu katolickim powinna być przynajmniej jedna gromnica. Zapala się ją także przy konającym, aby Maryja - Ta, która niosła do świątyni Jezusa - Światłość Prawdziwą, prowadziła dusze umierających wprost do wiekuistej światłości, do nieba...
 
s. Judyta Wojciechowska CSFMI
Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jak to jest, że ktoś potrafi pysznie gotować, a ktoś inny umie pięknie układać kompozycje kwiatowe? Jeden potrafi grać na instrumencie, drugi swoim głosem i śpiewem zachwyca wszystkich dookoła. Jeden lubi jazdę na rowerze, inny przepada za grą w siatkę lub malowaniem. Są tacy, którzy uwielbiają matematykę, ale są i tacy, którzy za nią nie przepadają i jakiekolwiek zadanie przeraża ich niezmiernie...
 
___________________
 
 reklama