logo
Środa, 02 grudnia 2020 r.
imieniny:
Balbiny, Ksawerego, Pauliny, Rafała, Bibiany – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks Joachim Waloszek
Kapłańska
Pastores
 


Świadectwo
 
 
 W seminarium przeżyłem już prawie połowę mojego życia – sześć lat w roli kleryka i ponad 20 w roli wychowawcy na różnych szczeblach odpowiedzialności (prefekt, wicerektor, rektor). W tym czasie przez mury seminaryjnego domu przewinęło się kilkunastu formatorów i wiele pokoleń kleryckich. Nieraz więc mogłem usłyszeć z ust współbraci zaprawione szczyptą ironii pytanie: „Jak możesz tak długo tam wytrzymać?”. Czasem sam się sobie dziwię. Jak mogłem „zadomowić się” przez tyle lat w miejscu, gdzie nie obchodzi się najpiękniejszych świąt roku kościelnego, gdzie od lat obowiązuje ten sam regulamin i podobna kuchnia, gdzie prawie wszystko dzieje się „na dzwonek”, skąd wszyscy wyjeżdżają „do domu” z nieukrywanym pośpiechem i niecierpliwością, gdzie mieszka się w pracy i pracuje w mieszkaniu, gdzie (złośliwcy mówią, że to najgorsze) permanentnie obowiązuje dobry przykład?
 
Dom to oswojona przestrzeń i czas, w których pewniej, szczęśliwiej i łatwiej (wygodniej) się żyje, pracuje, odpoczywa. W domu człowiek czuje się u siebie, na swoim miejscu, wśród swoich, schroniony w jakiejś serdecznej intymności i zrozumiałym porządku przed złem świata. W domu łatwiej poczuć się bezpiecznym, akceptowanym, rozumianym, potrzebnym, niezastąpionym, kochanym. Jednocześnie w przestrzeni domowego ogniska realizuje się największej miary twórczość, praca i odpowiedzialność – za sumienie, szczęście, los: swój i najbliższych – miłość i odpowiedzialność. Prawdziwy dom jest tam, gdzie są żywe i silne więzi, skrócony dystans między osobami, gdzie rządzi serce, choć rozumu też nie może zabraknąć. Prawdziwy dom jest tam, gdzie człowiek ma wrażenie, że życie mniej męczy, gdzie wszystko doskonale smakuje i gdzie dobrze się śpi. Obraz takiego domu, z podwórkiem i ogródkiem, nieodparcie kojarzy mi się ze szczęśliwym dzieciństwem, z rodzicami, z siostrzyczką i braćmi, z dziadkami i gośćmi, których nigdy w naszym domu nie brakowało.
 
Czy seminarium jest dla mnie takim właśnie domem od ponad 20 lat? Czy może być takim domem dla „moich” kleryków? Czy powinno i może zastąpić im dom rodzinny?
 
Dramat Chrystusowego wezwania: „Pójdź za Mną” zdaje się najpierw przeczyć możliwości udzielenia pozytywnej odpowiedzi na te pytania. Czyż nie jest tak, że w szkole Chrystusa i ze względu na wymagania Jego przyjaźni trzeba właśnie odzwyczajać się od „luksusu” posiadania domu, nauczyć się nie tylko bezżenności, ale i swoistej „bezdomności”, wymagać od innych, ale i od siebie zdecydowanego oderwania się od środowiska rodzinnego, od silnych więzi uczuciowych, wyćwiczyć się w nieprzywiązywaniu wagi do warunków zewnętrznych naszego egzystowania i posługiwania, przyzwyczaić się do znoszenia niewygód tułaczki? Moi klerycy po święceniach z polecenia biskupa będą wędrować przez kilkanaście lat z parafii do parafii i nigdzie dłużej nie „pomieszkają”, spotkają bardzo różne wspólnoty parafialne, najróżniejsze plebanie i przeróżnych proboszczów. Wiele razy słuchać będą z ust ministrantów i zapłakanych marianek wierszy na pożegnanie z parafią (takie były i moje początki – na pierwszej parafii nie zagrzałem miejsca dłużej niż rok). Jak ich przysposobić do takiej kapłańskiej „cyganerii”? Jak nauczyć wolności „wędrowca”, dyspozycyjności apostoła i jednocześnie przestrzec przed wyobcowaniem, przed uciekaniem w prywatność i wygodną anonimowość?
 
 
 
1 2  następna
Zobacz także
Beata Kołodziej
Najpopularniejsza metoda to wychowanie przez zaniechanie… Rodzice chyba boją się swoich dzieci. Najpierw pozwalają na wszystko, a gdy stracą kontrolę nad emocjami, to zachowują się agresywnie. Tematu traktowania dzieci nawet nie chcę poruszać… Zdrowy rozsądek umarł już tak dawno, że mało kto pamięta, z czym się wiąże…
 
Beata Kołodziej
Wszystko zaczyna się w Wigilię… Siadasz do stołu i jest inaczej niż zawsze… zamiast karpia - banany, zamiast sianka i dwunastu dań - to, co jest na miejscu… czasami opłatek przysłany w liście przez rodzinę i przyjaciół. Czasami kurczak i wielkie zdziwienie, że w Polsce tego wieczoru nie je się mięsa...
 
ks. Sylwester Łącki CSMA
Ksiądz Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku k. Jarosławia, jako szóste z jedenaściorga dzieci. Na chrzcie otrzymał imiona: Bronisław Bonawentura. Jego rodzice: Jan i Maria – należeli do średnio zamożnych, a zajmowali się rolnictwem i kupiectwem. Matka wychowywała dzieci w pobożności i przygotowywała je do twardego życia...
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー