logo
Środa, 03 marca 2021 r.
imieniny:
Kingi, Kunegundy, Maryna, Tycjana – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Piotr Stefaniak
Kobieta czynu - św. Koleta
Źródło
 


W przeciwieństwie do XIV w., piętnaste stulecie było ubogie w wybitne kobiety Kościoła. Tym bardziej więc postać córki cieśli z francuskiej Pikardii jaśnieje blaskiem świętości i chwałą jej niezwykłych czynów. Święta Koleta, czyli Nicolette Boilet, przyszła na świat 13 stycznia 1381 r. w Korbei. Od dzieciństwa pobożna jedynaczka, po stracie rodziców zaczęła prowadzić życie wg rad ewangelicznych: najpierw była beginką, później tercjarką franciszkańską, następnie benedyktynką, by wstąpić wreszcie do klarysek-urbanistek w Moncel. Pragnąc radykalniej naśladować Chrystusa życiem modlitwy i pokuty, w latach 1402-1406 stała się rekluzą (pustelnicą zamurowaną w celi) i zamieszkała przy kościele parafialnym w Korbei. Tam podczas wizji usłyszała wezwanie św. Franciszka z Asyżu do zreformowania zakonów franciszkanów i klarysek. Opuściwszy więc swą celę udała się do Nicei na dwór przebywającego w Awinionie papieża Benedykta XIII, by uzyskać od niego pomoc i akceptację swych zamierzeń. Dwudziestopięcioletnia dziewczyna wywarła na Benedykcie tak wielkie wrażenie, że entuzjastycznie zaaprobował jej wizję odnowy zakonu, przyjął od niej profesję zakonną wg reguły św. Klary i nominował na ksienię generalną i reformatorkę wszystkich trzech gałęzi zakonu św. Franciszka.
 
Te niesłychane przywileje, gdy się weźmie pod uwagę ówczesną pozycję kobiety w społeczeństwie i Kościele, spowodowały, iż natchniona Duchem Świętym Koleta dokonała rzeczy zdumiewających. Podjęła misję odnowy w Kościele. U jej podstaw stanęła gruntowna reforma odnowienia klasztorów klarysek, miejsc modlitwy i wyrzeczenia. Zdawszy się na łaskę Niebios, Koleta wspierana przez możnych tego świata (Benedykta XIII, Jakuba Burbona czy Filipa Dobrego) przemierzała drogi Francji, Hiszpanii, Portugalii, Niderlandów, Sabaudii i Niemiec. Niosła ze sobą zaczyn ewangelicznych cnót ubóstwa i posłuszeństwa. Klaryski, do których przybywała, przyjmowały jej propozycje różnie, od entuzjazmu, głębokiego szacunku i chęci poddania się reformie aż po pogardę, bunt i niechęć. Na południu Francji była zmuszona wprowadzać odnowę, łamiąc upór mniszek za pomocą władzy świeckiej. Nie udało się jej wdrożyć programu naprawczego w klasztorach Pikardii i Sabaudii. Sukcesem zakończyła się natomiast misja w Burgundii, Niderlandach, Hiszpanii, Portugalii i Niemczech. Koleta stała się założycielką 17 klasztorów mniszek - najstarszym jest macierzysty dom w Baume-de-Frontanay. W chwili gdy umierała, działały 22 zreformowane klasztory klarysek oparte na regule św. Klary z 1253 r. oraz konstytucjach zredagowanych przez Koletę.
 
Konstytucje Koletańskie w 1434 r. aprobował generał franciszkanów Wilhelm z Casale, a zatwierdził w 1458 papież Pius II. Koleta główny nacisk kładła na powrót do pierwotnego, surowego ubóstwa sióstr. Miały one zrezygnować z posagów od kandydatek, a ich klasztory miały pozostawać bez jakichkolwiek stałych zabezpieczeń materialnych. Budynki miały być skromne i proste, a wszelkie przedmioty drogocenne i luksusowe usunięte. Mniszki swe bardzo ograniczone potrzeby zaspokajać miały jedynie owocami własnej pracy. Praca ręczna obowiązywała wszystkie siostry, niezależnie od ich pochodzenia. Święta usunęła zwyczaj uroczystej benedykcji (błogosławieństwa) ksieni i konsekracji mniszek, podnosząc tym znaczenie profesji zakonnej. Nakreśliła klaryskom model życia wspólnotowego w siostrzanej atmosferze, nacechowanej miłością bliźniego, życia ściśle klauzurowego, ukierunkowanego na intensywny rozwój duchowy. Na drodze do wewnętrznej formacji stawiała zakonnicom także wymagania intelektualne, polecając lekturę dobrych książek i kładąc nacisk na to, by w każdym klasztorze istniała biblioteka.
 
 
1 2  następna
Zobacz także
ks. Michał Olszewski scj
Za każdym razem, gdy Kościół wynosi do chwały ołtarzy nowych świętych, wielu komentatorów zastanawia się nad aktualnością owych niebieskich bohaterów w kontekście czasów współczesnych. O ile pytania te są uzasadnione w odniesieniu do wielu postaci z historii Kościoła, których życie mniej lub bardziej może inspirować ludzi w danym okresie, to są jednak tacy, których świadectwo jest zdecydowanie ponadczasowe.
 
ks. Michał Olszewski scj

Apostoł Paweł napisał w jednym ze swoich listów: „Przecież wolą Bożą jest wasze uświęcenie” (1 Tes 4, 3). Podobnie apostoł Piotr: „Nie postępujcie według waszych dawnych żądz, ale w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi, gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem Święty” (1 P 1, 14-16). Jeszcze mocniej wyraził to autor Listu do Hebrajczyków: „Starajcie się o uświęcenie, bez którego nikt nie zobaczy Pana” (Hbr 12, 14). Rzecz jasna, świętość jest darem Bożym, własnymi siłami nikt jej nie osiągnie. Jednak Bóg tego daru udziela chętnie.

 

Z o. prof. Jackiem Salijem OP o świętości rozmawia Iwona Żurek

 
Ks. Kazimierz Juszko
Wspólnota chrześcijańska po męce i śmierci Chrystusa kontynuowała przez pewien czas „chodzenie do Świątyni" oraz sprawowanie Paschy z innymi Żydami, zaczęła jednak przeżywać to święto już nie jako wspomnienie Wyjścia i oczekiwanie przyjścia Mesjasza, ale raczej jako pamiątkę tego, co wydarzyło się w Jerozolimie podczas święta Paschy oraz jako oczekiwanie ponownego przyjścia Jezusa Chrystusa...
 
 
___________________
 
 reklama