logo
Niedziela, 27 września 2020 r.
imieniny:
Damiana, Mirabeli, Wincentego, Stanisława – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Józef Glinka SVD
Kwef
materiał własny
 


Kwef

Dawniej się uśmiechałem, gdy z Flores przylatywałem do Surabayi i na ulicy spotykałem islamskie "siostry". Wydawało mi się, że to chyba jakieś fanatyczki religijne. One tymczasem wracały z islamskiej szkoły, a tam obowiązywało noszenie kwefu, a po tutejszemu dzilbabu. Teraz już się do tego widoku przyzwyczaiłem, bo część moich studentek też przychodzi na wykłady w takim właśnie stroju. Muszę się przyznać, że miałem wobec nich pewne opory, bo gdzieś w mojej podświadomości tkwiło to przekonanie: fanatyczki.

Kiedyś zapytała mnie jedna z moich asystentek, co ja o tym myślę, bo ona chce odtąd nosić dzilbab. "Dlaczego mnie pytasz? Jesteś dorosła i sama masz prawo wybierać swój strój". Jednak dzilbabu nie założyła. Dlaczego, nie wiem. Już nie pytałem.
Zaskoczyła mnie jednak inna asystentka, gdy pewnego dnia na uniwersytecie pojawiła się zakwefiona. Udawałem, że mnie to nie rusza, ale w duchu pomyślałem, że to pewno pod wpływem matki, która wtedy tylko co wróciła z Mekki. Swoją 4-letnią córeczkę posyłała do islamskiego przedszkola. Patrzę, a ta mała też przychodzi zakwefiona. "Taki porządek w tym przedszkolu", tłumaczyła mi jej mama.

Pewnego razu dwie moje asystentki wdały się w rozmowę, dlaczego ona założyła sobie dzilbab.
"Ja dawniej często zapominałam o modlitwie. Kiedy jednak miałam komplikacje ze zdrowiem, gdy byłam w ciąży z Liską (to jej córeczka, która nosi to imię na cześć mojej mamy), zrobiłam ślub, że o ile operacja się uda i szczęśliwie urodzę dziecko, będę gorliwiej się modliła. Abym zaś o tym ślubie stale pamiętała, postanowiłam założyć sobie dzilbab."
A to tak się rzeczy mają, pomyślałem, i nic to nie ma wspólnego z fanatyzmem religijnym. Potem dowiedziałem się, że większość z tych zakwefionych, złożyła jakiś ślub. I jak to łatwo posądzić kogoś o coś.

Tyle lat już tu żyję, a jednak wiele rzeczy ze świata islamskiego jest mi nieznanych!
Zresztą wiele tych moich zakwefionych studentek zupełnie nie są fanatyczkami. Mogę z nimi dyskutować problemy religii i nauki bez oporów. Są nawet wdzięczne za takie dyskusje. One uczą się ode mnie, a ja od nich.

Ks. Józef Glinka SVD

 
Zobacz także
O. Wiesław Dawidowski OSA
Jestem augustianinem, czyli duchowym synem św. Augustyna z Hippony. Myślę, że ma to znaczenie dla rozważań o roli świeckich w Kościele, bowiem św. Augustyn nigdy nie chciał być ani biskupem, ani kapłanem. Wolał prowadzić życie tzw. sługi Bożego, mieszkającego we wspólnocie wiernych świeckich, oddanych modlitwie, pracy i filozofii. Pewnego dnia został przymuszony do święceń kapłańskich, a potem biskupich. Cóż, Duch Święty niekiedy działa na skraju przemocy! Ale Augustyn nigdy nie przestał żyć we wspólnocie ze świeckimi...
 
o. Joseph-MarieVerlinde
Chciałbym się podzielić moimi doświadczeniami związanymi z oddawaniem się różnym praktykom Wschodu, ukazać niebezpieczeństwa z nimi związane i wskazać drogę wyjścia z nich.
 
prof. Regina Pawłowska
Język ludzki czyli nasz język, wyróżniający nas spośród wszystkich stworzeń – język inny niż wszystkie systemy sygnałowe zwierząt, język pojęciowy o piętrowej strukturze znaków i znaczeń (morfem, wyraz, zdanie, tekst), z funkcją odniesień (odwzorowań) do bardzo złożonych układów rzeczywistości pozajęzykowej (uniwersum), odniesień do najrozmaitszych "światów", o których człowiek może pomyśleć – jest nie tylko instrumentem myślenia, poznania, wartościowania, porozumiewania się, wzajemnych relacji.
 
 
___________________
 
 reklama