logo
Poniedziałek, 06 lipca 2020 r.
imieniny:
Dominiki, Jaropełka, Łucji, Marii Teresy – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
s. M. Urszula Kłusek SAC
Misterium oczekiwania
Sygnały Troski
 


Sztuka oczekiwania

Czar i piękno oczekiwania. Tęsknota i spełnienie w oczekiwaniu. Kto z nas zna smak, treść, a przede wszystkim sens oczekiwania? Dlaczego boimy się czekać? Nie boimy się? Czyżby? Jeśli nie boimy się czekania, dlaczego co chwilę dźwięczą dzwonki naszych telefonów komórkowych, przepełnione wiadomościami są nasze skrzynki mailowe, ciągle obciążone komunikatory internetowe i wszelkie inne formy szybkiej komunikacji?
 
Boimy się czekać, bo lękamy się tajemnicy, tego, co może się zdarzyć poza naszą kontrolą i bez nas. A liturgiczny Adwent jest w całości poza naszą kontrolą. Tajemnicy przychodzenia Boga nie możemy sami stworzyć, spreparować, wymyślić, określić czy wyznaczyć jej sposobu zaistnienia w tym świecie. Bóg przychodzi w tajemnicy swojej miłości, której my w żaden sposób nie tworzymy, ale jesteśmy zaproszeni do wzięcia w niej udziału. Udziału, który stanie się naszym szczęściem, spełnieniem i sensem.
 
W Adwent, jak w każdą inną tajemnicę i misterium, nie można wbiec. Nie można się w nim rozpychać łokciami i krzykiem. W misterium oczekiwania na Boga można wejść tylko w ciszy i w poddaniu się prawom oczekiwania. I to nas napawa lękiem, bo nagle to, co dla naszych przodków było znane i szczęściodajne, dla nas coraz częściej jest dalekie i obce. Aby wejść w to, co obce i dalekie, trzeba wyciszyć swój lęk. Może dlatego czytając Ewangelię, wielokrotnie słyszmy słowa: „Nie lękaj się!”.
 
Adwentu i związanego z nim misterium oczekiwania nie trzeba się lękać, bowiem to, co on może w nas wnieść i czym w nas zaowocować, jest piękne i dobre. A piękno i dobro zawsze rodzi w człowieku pokój serca, poczucie spełnienia, szczęścia i takiego odpoczynku duszy, który może dać tylko obcowanie z Bogiem. Dawne, często zapomniane przez nas zwyczaje adwentowe w to doświadczenie chcą nas wprowadzić.
 
Adwent uczy nas ciszy

Cisza zaś prowadzi do spotkania z samym sobą w obliczu Boga. To ważne, bo coraz częściej nie mamy w sobie przestrzeni na spotkanie z sobą, a już na pewno najtrudniej spotkać nam się z sobą w obliczu Boga. Takie spotkanie ma w sobie smak i wartość adwentowego wołania św. Jana Chrzciciela, który z jednej strony wołał o nawrócenie i budził ludzkie sumienia, a z drugiej strony natychmiast pokazywał drogę wyjścia z grzechu, jaką jest sam Jezus Chrystus.
 
Adwent przez Msze święte roratnie wprowadza nas w misterium tajemnicy wiary. Wiary, której przewodzi Maryja. Ona, która do końca zawierzyła, może uczyć nas wyciszać nasze skołatane serca ufnością, że dla Boga i w naszym życiu nie ma nic niemożliwego.
 
Adwent uczy nas oczekiwania

Prawdziwe adwentowe oczekiwanie nie ma w sobie nic z gorączkowości zakupów i szukania wytrawnego menu na wigilijny stół. Jest oczekiwaniem na spotkanie z Osobą, którą kocham i którą chcę obdarować sobą - swoją miłością gorącą, piękną, czystą, delikatną. Może dlatego adwentowy wieniec powoli jest rozświetlany delikatnym płomykiem czterech świec, bo miłości uczymy się powoli, wygaszając w nas to, co zrodzone z egoizmu, by rozświetlać nasze czyny mogła prawdziwa miłość.
 
Wszystko, co piszę to teoria? Żadną miarą. A jeśli ktoś myśli że to tylko teoria, niech sam odpowie sobie na pytanie: „Gdzie obecnie człowiek może nauczyć się prawdy o sobie, doświadczyć miłości, która jest większa od ludzkich słabości, być wyzwolonym z tego, co od wewnątrz zniewala i pęta, mieć pokój w sercu i wnętrze prawdziwe gotowe na to, by stać się domem dla innych?”. Tak owocuje dobrze przeżyty Adwent. Pod warunkiem że pokonamy w sobie lęk przed tym, co zdaje się być tylko tradycją i teorią, i podejmiemy wysiłek wejścia w misterium oczekiwania.
 
s. M. Urszula Kłusek SAC
Sygnały Troski 12/2011
 
 
fot. Ümit Bulut | Unsplash (cc) 
 
Zobacz także
ks. Paweł Siedlanowski
Szczególną rolę w Adwencie odgrywa Maryja. Od początku, nim jeszcze „góry stanęły i wody ­miały swoje granice” (por. Prz 8, 22-31), została ­wybrana przez Boga na Matkę Zbawiciela. Kontemplujemy Jej wiarę, posłuszeństwo, gotowość do podjęcia współpracy z Przedwiecznym Bogiem. 
 
Jacek Salij OP
Dziennikarze kierujący się strategią uderz w pasterza chętnie stroją się w piórka przyjaciół Kościoła i nie szczędzą biskupom „dobrych” rad. Podobnie jak kiedyś przeciwstawiali „ciasnego” i „reakcyjnego” prymasa Wyszyńskiego dobremu papieżowi Janowi XXIII, tak dzisiaj różne złe rzeczy wypisują o polskich biskupach, których rzekomo nie obchodzi przykład wspaniałego papieża Franciszka...
 
kl. Karol Szlezinger SCJ

Życie świętej rodziny w Nazarecie dokładnie pokazuje, jaka miłość powinna budować rodzinę – jest to miłość Boga. Święty Paweł w Liście do Efezjan podając zasady życia domowego, wskazuje na ten sam wzniosły wzór dla małżonków. Przykazuje im, aby byli „sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej” (Ef 5,21). Słowo „bojaźń” nie oznacza jednak lęku przed Bogiem. Chodzi o szacunek wobec świętości oraz głęboką świadomość tego, że to Bóg jest źródłem prawdziwej miłości małżeńskiej.

 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー