logo
Niedziela, 27 września 2020 r.
imieniny:
Damiana, Mirabeli, Wincentego, Stanisława – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Edward Staniek
Modlitwa mocą
Źródło
 
fot. Nega | Unsplash (cc)


W Nowym Testamencie Jezus włączył w Modlitwę Pańską stałe wołanie: Ojcze, zbaw nas od złego. Człowiekowi wierzącemu nie wolno wyjść na spotkanie ze złem na własną rękę, licząc jedynie na swoje siły. Klęska jest pewna już przy wyjściu na ring. To częsty błąd wielu ludzi.

 

Zło dysponuje potężną mocą. Bóg często osłania nas od jego uderzeń. Nie pozwala też na jego ataki, gdy ono ma nad nami druzgocącą przewagę. Nie próbuje nas ponad nasze możliwości. Jeśli atak zła jest mocniejszy od nas, Bóg jest gotów wspierać nas swoją mocą. Ale w spotkaniu ze złem zostawia nam przestrzeń wolności. Chce, byśmy sami odkryli, że walka ze złem przerasta nasze siły i potrzebujemy Jego wsparcia.

 

W Nowym Testamencie Jezus włączył w Modlitwę Pańską stałe wołanie: Ojcze, zbaw nas od złego. Człowiekowi wierzącemu nie wolno wyjść na spotkanie ze złem na własną rękę, licząc jedynie na swoje siły. Klęska jest pewna już przy wyjściu na ring. Zostaniemy całkowicie znokautowani. To częsty błąd wielu ludzi. Myślą, że ze złem można wygrać przy pomocy własnych sił i swojej inteligencji. To wielkie złudzenie, za które płaci się olbrzymią cenę. Zło jest mocniejsze od nas i znacznie bardziej inteligentne.

 

W dziejach Mojżesza jest taka pokazowa lekcja modlitwy, która stanowi źródło siły dla Izraelitów walczących z Amalekitami. Wydarzenie miało charakter historyczny. Amalekici byli mocniejsi od Izraelitów. Mojżesz wiedział to dobrze, a bitwa musiała się odbyć. Wysyła więc na pole walki Izraelitów pod wodzą Jozuego. Sam natomiast zapowiada szturm do Boga. W tym celu wybiera miejsce wysokie, widoczne dla walczących synów Jakuba i pogrąża się w modlitwie. Zabiega jednak o to, by być znakiem dla walczących mężów. Towarzyszą mu Aaron i Chur.

 

Początkowo Mojżesz stał i trzymał laskę, którą z woli Boga czynił cuda. Trzymał ją na podobieństwo belki krzyża, tak, aby ręce jego były otwarte, rozłożone i wyciągnięte w stronę nieba. Taka postawa męczy. Nie jest łatwo stać godzinami z wyciągniętymi do nieba rękoma. Aaron i Chur obserwujący walkę dostrzegli związek modlitwy Mojżesza z losami bitwy. Mojżesz miał wytrwać w tym niemym wołaniu do Pana. Pomogli mu usiąść, ale nie pozwolili opuścić rąk. Podtrzymywali je. Tak Mojżesz uczestniczył w bitwie, a modlitwą było jego utrudzenie. Chrześcijanie dostrzegli w tej scenie zapowiedź modlitwy ukrzyżowanego Jezusa, który trwał na Golgocie z wyciągniętymi do Ojca ramionami i zwyciężał wroga ludzkości.

 

Amalekici przybyli, aby walczyć z Izraelitami w Refidim. Mojżesz powiedział wtedy do Jozuego: "Wybierz sobie mężów i wyruszysz z nimi na walkę z Amalekitami. Ja jutro stanę na szczycie góry z laską Boga w ręku". Jozue spełnił polecenie Mojżesza i wyruszył do walki z Amalekitami. Mojżesz, Aaron i Chur wyszli na szczyt góry. Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita. Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron i Chur podparli zaś jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. W ten sposób aż do zachodu słońca były ręce jego stale wzniesione wysoko. I tak zdołał Jozue pokonać Amalekitów i ich lud ostrzem miecza (Wj 17,8-13).

 

Ta scena w szkole modlitwy jest ważna z kilku powodów. Po pierwsze, ona odsłania wartość postawy ciała w modlitwie. Jeśli to jest modlitwa prośby o umocnienie w walce, potrzebna jest w niej ofiara. Modlitwa z wyciągniętymi do nieba ramionami jest postawą prośby o moc. Bywają sytuacje, w których potrzebne jest przyjęcie takiej właśnie postawy i to wcale nie musi być postawa w gronie osób modlących się charyzmatycznie. To może być czysto osobista modlitwa, znana tylko Bogu i temu, kto się modli.

 

Postawa ciała świadczy o tym, w jakiej mierze mamy świadomość tego, przed Kim stoimy, do Kogo zanosimy wołanie. Nasze ciało też się modli, a czyni to swoją postawą.

 

Po drugie, Mojżesz zanosi modlitwę ze świadomością tego, że jest znakiem dla innych. Nie mógłby być znakiem, gdyby nie przyjął takiej postawy. Postawa, w jakiej się modlimy na oczach innych, na przykład w świątyni, lub w mieszkaniu, gdy obserwują nas domownicy, jest znakiem naszej wiary i naszej modlitwy. Tej postawy nie należy lekceważyć. Bywa, że człowieka nie stać na intelektualny wysiłek. Zmęczenie może być duże, a dobrowolnie przyjęta postawa - pełna szacunku i pokory - jest owocną modlitwą.

 

Po trzecie, Mojżesz wie, że zło jest blisko i atakuje w sposób szczególny. Trwa bitwa. On zaś się modli. Ufa w zwycięstwo. Wie, że walczący muszą dać z siebie wszystko, że niejeden z nich zginie, ale w bitwie ważą się losy narodu i śmierć w niej ma sens. On wie, że Bóg jest po stronie walczących.

 

To wydarzenie z życia Mojżesza otwiera oczy na udział człowieka wierzącego we wszelkich zmaganiach z potęgą zła. Jeśli nie jest on na polu bitwy, to może wspierać walczących swoją modlitwą. Ona jest źródłem siły.

 

Tak bywa, gdy wspieramy ludzi bliskich załamania, bliskich klęski, prosząc Boga, aby otrzymali dodatkowe wsparcie... Tak się modlimy, gdy alkohol wygrywa z naszym ojcem, matką lub bratem. Tak bywa, gdy zwątpienie zakrada się do serc walczących o życie, lub gdy złe środowisko pochłania syna lub córkę... Tak bywa, gdy pokusy atakują naszych bliskich, a ci nie mają już siły z nimi walczyć.

 

Modlitwa jest źródłem Boskiej mocy, wciąż nie odkrytym w naszym świecie.

 

ks. Edward Staniek
Źródło, 8 kwietnia 2007

 
Zobacz także
ks. Jan Karlak
Konspekt katechezy mającej na celu uświadomienie uczniom wagi słów zawartych w Piśmie Świętym i po odpowiednim ich przygotowaniu celebracja liturgiczna mająca na celu przyjęciu przez nich "Słowa Życia"...
 
Agnieszka Warecka
Siostra Antonina Irzyk ze Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego podczas zbierania tacy w kościele namawiała mężczyzn do uczestniczenia w Żywym Różańcu. Efekt? W sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Wysokim Kole funkcjonują dwie róże męskie, którym patronują św. Józef i św. Dominik, a powstaje kolejna – św. Antoniego. 
 
ks. Jerzy Bagrowicz
Dziesięć przykazań Bożych, czyli Dekalog, jest swego rodzaju skrótem praw i norm, którymi człowiek powinien się kierować we własnym najlepiej pojętym interesie. Ogłoszony na górze Synaj Dekalog był jednym z pierwszych darów dla wyzwolonych z niewoli egipskiej Hebrajczyków. Wierność otrzymanemu prawu stała się warunkiem właściwego korzystania z darowanej im wolności. 
 
 
___________________
 
 reklama