logo
Piątek, 19 sierpnia 2022 r.
imieniny:

Emilii, Julinana, Konstancji, Jana, Bolesława – wyślij kartkę

Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 

Katoflix

skrzynka intencji
 
___________________
 
 reklama

katolicyzm

Piątek, 19 sierpnia 2022

XX tydzień Okresu Zwykłego, IV tydzień psałterza

 

Wspomnienie dowolne św. Jana Eudesa – prezbitera

 

 

Czytania liturgiczne

Piątek. Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Jana Eudesa, prezbitera

 

Nowy lekcjonarz: Ez 37, 1-14; Ps 107 (106), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 1); Ps 25 (24), 4b. 5a; Mt 22, 34-40;

 

Stary lekcjonarz: Ez 37, 1-14; Ps 107, 2-3. 4-5. 6-7. 8-9; Ps 25, 4b. 5; Mt 22, 34-40;

 

 [zielony kolor szat]

  

 
PIERWSZE CZYTANIE  (Ez 37,1-14)
Duch ożywia wyschłe kości

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela.

Spoczęła na mnie ręka Pana, i wyprowadził mnie On w duchu na zewnątrz, i postawił mnie pośród doliny. Była ona pełna kości. I polecił mi, abym przeszedł dokoła nich, i oto było ich na obszarze doliny bardzo wiele. Były one zupełnie wyschłe.
I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Odpowiedziałem: „Panie Boże, Ty to wiesz”.
Wtedy rzekł On do mnie: „Prorokuj nad tymi kośćmi i mów do nich: «Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana: Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja wam daję ducha po to, abyście się stały żywe. Chcę was otoczyć ścięgnami i sprawić, byście obrosły ciałem, i przybrać was w skórę, i dać wam ducha po to, abyście ożyły i poznały, że Ja jestem Panem»”.
I prorokowałem, jak mi było polecone, a gdym prorokował, oto powstał szum i trzask i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie. I patrzyłem, a oto powróciły ścięgna i wyrosło ciało, a skóra na nie się naciągnęła, ale jeszcze nie było w nich ducha.
I powiedział do mnie: „Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i mów do ducha: Tak powiada Pan Bóg: «Z czterech wiatrów przybądź duchu i powiej po tych pobitych, aby ożyli»”.
Wtedy prorokowałem tak, jak mi nakazał, i duch wstąpił w nich, a ożyli i stanęli na nogach - wojsko bardzo wielkie. I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: «Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas».
Dlatego prorokuj i mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: «Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, i poznacie, że Ja jestem Panem, gdy wasze groby otworzę i z grobów was wydobędę, ludu mój. Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam», mówi Pan Bóg”.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 107,2-3.4-5.6-7.8-9)

Refren: Chwalmy na wieki miłosierdzie Pana.

Tak niech mówią odkupieni przez Pana, *
których wybawił z rąk przeciwnika
i których zgromadził z obcych krain, +
ze wschodu i zachodu, *
z północy i południa.

Błądzili na pustynnym odludziu, *
do miasta zamieszkałego nie znaleźli drogi.
Cierpieli głód i pragnienie *
i wygasło w nich życie.

w swoim utrapieniu wołali do Pana, *
a On ich uwolnił od trwogi.
I powiódł ich prostą drogą, *
aż doszli do miasta zamieszkałego.

Niechaj dziękują Panu za Jego dobroć, *
za Jego cuda wobec synów ludzkich,
bo głodnego nasycił, *
a łaknącego napełnił dobrami.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (Ps 25,4b.5)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Naucz mnie, Boże mój, chodzić Twoimi ścieżkami,
prowadź mnie w prawdzie, według Twych pouczeń.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA  (Mt 22,34-40)
Największe przykazanie

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że Jezus zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na próbę: „Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?”
On mu odpowiedział: „«Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem». To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: «Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego». Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”.

Oto słowo Pańskie.
 
wczoraj
dziś
jutro
 
Refleksja katolika

Człowiek pyta:

Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw przesłucha, i zbada, co czyni?
J 7,51

 

***

 

KSIĘGA III, O wewnętrznym ukojeniu
Rozdział XXX. O TYM, ŻE TRZEBA WZYWAĆ POMOCY BOGA I UFAĆ JEGO ŁASCE
 
1. Synu, jam jest Pan, który doda ci siły w godzinie cierpienia Na 1,7. Przyjdź do mnie, gdy jest ci źle. Za późno zwracasz się ku modlitwie i w ten sposób utrudniasz dostęp do siebie Bożemu ukojeniu. Bo zanim poczniesz mnie błagać o pomoc, szukasz jej wszędzie i próbujesz znaleźć pociechę z zewnątrz.

Dlatego wszystko to niewiele ci pomaga, aż wreszcie przypomnisz sobie, że to ja jestem tym, który ocala ufających mi Ps 17(16),7, poza mną nie ma skutecznej pomocy ani zbawiennej rady, ani trwale działającego lęku Syr 36,1. 

Lecz chociaż wtedy, gdy już przyjdziesz do siebie, gdy już będzie po burzy, nabieraj sił w blasku mojej miłości, bo jestem tuż Ps 119(118),151; Flp 4,5, mówi Pan, aby wszystko odbudować i nie tylko oddać ci w całości, ale jeszcze obficiej pomnożyć.

2. Czyż dla mnie istnieje coś trudnego Jr 32,27 albo czy to podobne do mnie, abym obiecał i nie spełnił obietnicy? Lb 23,19. Gdzież jest twoja wiara? Trwaj w wierze i wytrwałości. Bądź cierpliwy i dzielny, przyjdzie pociecha w swojej porze. Czekaj na mnie, oczekuj, przyjdę i uleczę cię Mt 8,7. To, co cię dręczy, to tylko próba, to, co cię przeraża, to próżna obawa.

Po cóż się trapić tym, co może się zdarzyć w przyszłości, czyż chcesz smutek piętrzyć na smutku? 2 Kor 2,3. Dość ma dzień swojej troski. Próżne to i daremne martwić się o przyszłość Mt 6,34 lub cieszyć się z tego, co może nigdy nie nadejdzie.

3. Lecz jest rzeczą ludzką bawić się grą wyobraźni i dać się pociągać podszeptom nieprzyjaciela, znak to słabości duszy. Dla niego to nieważne, czy zdoła cię zwieść i przygnębić prawdą czy łgarstwem, czy pokona cię przywiązaniem do teraźniejszości, czy lękiem przyszłości. Więc niech się nie trwoży twoje serce, niech się nie lęka J 14,1.27.

Wierz we mnie i ufaj memu miłosierdziu. Gdy myślisz, że jestem daleko od ciebie, często właśnie wtedy jestem najbliżej. Gdy sądzisz, że wszystko stracone, często wtedy właśnie zbliża się większa nagroda. Nie wszystko stracone, choć wydarza się coś nie po twojej myśli. Nie osądzaj sprawy wedle tego, co czujesz w danej chwili, i nie poddawaj się nieszczęściu, skądkolwiek przychodzi, tak jakby już nie było żadnej nadziei ratunku.

4. Nie myśl, że jesteś opuszczony zupełnie, choćbym czasem zesłał ci cierpienie albo odmówił upragnionej pociechy, bo tak idzie się do Królestwa niebieskiego. I bez wątpienia wyjdzie to na dobre tobie i innym moim sługom, że muszą walczyć z przeszkodami, lepsze to, niżby mieli wszystko, czego dusza zapragnie. 

Ja znam cele ukryte Ps 44(43),22 i wiem, że dla twojego zbawienia trzeba czasami, abyś pozbawiony był słodkości, bo stałe powodzenie mogłoby cię wbić w pychę i zadowolony z siebie zacząłbyś myśleć, że jesteś tym, czym nie jesteś. Dałem, mogę wiec zabrać i oddać znowu, gdy zechcę.

5. Dałem ze swojego, więc to moje. Zabiorę, więc nie twoje zabrałem, bo moim jest wszelkie dobro darowane i każdy dar doskonały Jk 1,17. Jeśli ześlę ci troskę albo przeszkodę, nie narzekaj i nie upadaj na duchu: mogę je szybko odjąć i cały smutek przemienić w radość. A przecie chociaż tak z tobą postępuję, jestem sprawiedliwy i godny miłości.

6. Jeśli nie brak ci rozumu i umiesz dostrzegać prawdę, nie powinieneś nigdy smucić się zanadto z powodu przeciwności, lecz raczej cieszyć się i dziękować. Tak, uważaj to za wielką radość Hi 6,10, że cię nie oszczędzam i zsyłam ci cierpienie.

Jako Ojciec mnie umiłował, i ja was miłuję J 15,9 - mówiłem swoim umiłowanym uczniom; posłałem ich przecież nie na uciechy świata, ale na wielki bój, nie na godności, ale na wzgardę, nie na wywczasy, ale na trudy, nie na spoczynek, ale na żniwa Łk 8,15 wśród wielu cierpień. Pamiętaj, synu, te słowa.

 

Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa

wczoraj
dziś
jutro
 
Komentarz liturgiczny

On uzdolnił nas do kochania

   

Być może czytając dzisiejszą Ewangelię, doznaliśmy pewnego wstrząsu. Jak bowiem Bóg może nam nakazać miłość? Czy na podstawie jednego rozkazu jesteśmy w stanie pokochać Boga lub bliźniego? Czy miłość nie musi wynikać z totalnej wolności? To ważne pytania. Odpowiedzią na nie jest nie tyle przykazanie, które dziś cytuje Jezus, ile raczej cała Jego osoba, wszystko, co dla nas zrobił, każdy Jego gest, Jego kochające Serce. To On pierwszy nas umiłował i dlatego ma prawo oczekiwać miłości. To On swoją miłością uzdolnił nas do kochania. To On, ponieważ oddał nam swoje Serce, nauczył nas oddawać serce Bogu. Bowiem tylko kochani umieją kochać. Tylko ci, którym wybaczano, umieją wybaczać. Tylko ci, którym ukazano miłosierdzie, umieją być miłosierni. Bóg miał prawo dać nam przykazanie miłości, skoro sam jako pierwszy je wobec nas wypełnił.
 
Panie Jezu Chryste, dziś przyjmuję Twoje przykazanie jako drogę swojego życia. Największe przykazanie – przykazanie miłości – niech będzie dla mnie największą obietnicą. Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
 

Rozważania pochodzą z książki
 
o. Michał Legan OSPPE
Edycja Świętego Pawła
www.edycja.pl
wczoraj
dziś
jutro
 
Refleksja maryjna

Wywyższenie antropologii chrześcijańskiej


Tajemnice Maryi nie mają związku tylko z Jej osobą, ale odnoszą się w pewnych określonych aspektach do losu rodzaju ludzkiego, naszego losu, ponieważ są włączone w plan naszych działań z Bogiem i naszego zbawienia przez Niego.

Wniebowzięcie, prawie bez naszej wiedzy, w jasnych i pocieszających słowach określa i wychwala antropologię chrześcijańską, naukę o człowieku.

Uroczystość ta opowiada o kulminacyjnym momencie życia Maryi i przedstawia nam tę nadzwyczajną, ale ludzką istotę w aspekcie definitywnym. Istotę, która ku naszemu zadziwieniu i jednocześnie szczęściu jest najbardziej absolutną, najbardziej podobną Jezusowi, najdoskonalszą i najbliższą Bogu.

Czyż nie zauważamy, że podczas nabożeństwa wychwalania błogosławionego ciała Maryi, przedkładamy i jednocześnie rozwiązujemy cały ciąg ważnych zagadnień związanych z ludzkim życiem?

W chwalebnym epilogu życia Maryi streszczamy całą naukę o ludzkim życiu, celebrujemy uroczystość, która odnosi się do stanu życia ponad czasem, do życia przyszłego - ostatni zwrot Wierzę odnajduje tutaj swoje chwalebne potwierdzenie. Celebrujemy uroczystość, która mówi o chwale duszy i ciała Błogosławionej Dziewicy, tym samym potwierdzamy fundamentalną teorię naszego życia, że człowiek jest istotą z duchowo-cielesną.

I pośród różnych aspektów antropologii, uświęconych uroczystością Wniebowzięcia, jest jeden, który szczególnie przyciąga uwagę, dotyczy on wychwalenia najczystszego ciała Maryi, z którego Chrystus przyjął swoje ciało.

G. B. Montini

teksty pochodzą z książki: "Z Maryją na co dzień - Rozważania na wszystkie dni roku"
(C) Copyright: Wydawnictwo SALWATOR,   Kraków 2000
www.salwator.com

wczoraj
dziś
jutro
 

Chwała musi szukać ciebie, nie ty jej.
Św. Augustyn

 

Z ‘Dziennika Duchowego' Sługi Bożego ks. Franciszka Jordana (1848-1918),
Założyciela Salwatorianów i Salwatorianek
 

Modlitwa na dziś
Boże, który wedle Swojej wili wybrałeś św. Jana, twego kapłana, ażeby głosił cudowną naukę Chrystusa, pomóż nam za jego przykładem pomnażać naszą wiedzę o Tobie i w ten sposób żyć wedle wskazań Ewangelii.
Amen.



Patron Dnia



Św. Jan Eudes
 
kapłan

Św. Jan urodził się we Francji 14 listopada 1601 roku. Był niesłychanie przykładny jako dziecko. Wyróżniał się też wśród studentów, którzy kiedykolwiek uczęszczali do kolegium jezuickiego w Caen. Zostawszy kapłanem, poświęcił się gorliwe pracy duszpasterskiej. Głosząc Słowo Boże rodakom, przyczynił się do doskonalenia ich wiary. Podróżował po całej Francji, by wszędzie głosić wielkie prawdy Chrystusowe. Swoim nauczaniem spowodował liczne nawrócenia. Uznano go za jednego z największych misjonarzy epoki.

Założył zgromadzenie Jezusa i Maryi (eudystów) i kongregację sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i Ucieczki. Zgromadzenie Eudystów zajmowało się głównie prowadzeniem seminariów i nauczaniem misyjnym. Papież Leon XIII uznał św. Jana Eudesa za twórcę nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa i Maryi. Św. Jan Eudes zmarł 19 sierpnia 1680 roku.


jutro: św. Bernarda

wczoraj
dziś
jutro