logo
Niedziela, 26 września 2021 r.
imieniny:
Kosmy, Damiana, Justyny, Łucji – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Najważniejszą przestrzenią tożsamości kapłańskiej jest sfera duchowa
 


Najważniejszą przestrzenią tożsamości kapłańskiej jest sfera duchowa. Chodzi o stałą formację "według Ducha" – powiedział metropolita katowicki abp Damian Zimoń do kilkuset księży zgromadzonych 4 września 2010 r. na dorocznej pielgrzymce kapłańskiej. W tym roku pielgrzymka w ramach Dnia Modlitw o Uświęcenie Duchowieństwa odbyła się w sanktuarium Maryi Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich.

Metropolita katowicki mówił o przeżywaniu kapłaństwa przede wszystkim jako wypełniania woli Bożej. Podkreślał, że tajemnica kapłaństwa w Kościele wyraża się w tym, że kapłan działa in persona Christi (w osobie Chrystusa).

Nawiązując do przeczytanej w czasie Mszy św. Ewangelii o wizycie Maryi i krewnych u Jezusa, abp Zimoń zwrócił uwagę, że zgodnie ze słowami Chrystusa o przynależności do Jego wspólnoty nie decyduje pokrewieństwo, ale przyjmowanie woli Bożej. My jesteśmy spadkobiercami tej historii zbawienia, która w pełni objawiona została w Jezusie, Synu Bożym. Jesteśmy w jeszcze większej mierze niż lud Izraela wybrani, jako Lud święty, Bogu na własność poświęcony, aby oznajmiać światu dzieła potęgi Tego, który nas powołał – mówił do księży arcybiskup. Kwestia pełnienia woli Bożej jest aktualna także w naszych czasach indywidualizmu i praw człowieka, egoistycznego skupienia się na sobie i rozbuchanego konsumizmu.

Metropolita katowicki mówił też o wezwaniu do życia wspólnotowego na probostwach i w instytucjach kościelnych, o potrzebie tworzenia w nich atmosfery rodzinnej, atmosfery szacunku i wzajemnej miłości, atmosfery współpracy.

Wymieniając istotne punkty kapłańskiej tożsamości na pierwszym miejscu wskazał sferę duchową. Doświadczenie miłości, które rozpoczyna się w miłości Boga, dopełnia się w życiu kapłana i doskonali go, aż stanie się gotowy na spotkanie z pełnią Miłości – powiedział abp Zimoń, przypominając, że to modlitwa jest przygotowaniem, wejściem i uczestnictwem w życiu rodziny samego Boga.

Dalej mówił o koniecznym związku życia kapłańskiego z liturgią, a także o tym, że pełnienie woli Bożej w życiu księdza musi się odzwierciedlać w posłuszeństwie wobec papieża i biskupa, w przynależności do Kościoła diecezjalnego i do miejscowego prezbiterium oraz w posłuszeństwie wobec wewnętrznego głosu i darów Ducha Świętego, a także w pragnieniu służenia ludziom, gotowości znoszenia cierpień dla imienia Jezusa oraz w budowaniu jedności w powierzonej sobie wspólnocie. Kapłan ze względu na przyjęte święcenia kontynuuje dzieło Jezusa Chrystusa – podkreślił kaznodzieja.

Pytał też zgromadzonych kapłanów, czy potrafią spojrzeć sercem na tajemnicę Trójcy Świętej, która mieszka w nas i w innych, by być zdolnym słuchać innego i traktować go jak brata w tym samym Ciele Mistycznym. Czy potrafią z drugim dzielić jego radości i kochać w nim Jezusa ukrzyżowanego w pojawiających się cierpieniach, wyczuwać potrzeby ludzi?

Gdy miłość jest wzajemna, Jezus staje pośród miłujących się. Jezus pośród miłujących się jest prawdziwym "Pasterzem i Stróżem dusz" – podkreślił abp Zimoń i dodał że jeśli potrafimy Chrystusa naśladować, to przeżywanie kapłaństwa nie wiąże się z poczuciem samotności. Kapłani powinni odczuwać prezbiterium, jako swój prawdziwy dom i szkołę komunii – powiedział, akcentując potrzebę współpracy między księżmi.

Przypominając, że Kościół wskazuje na Maryję, jako wzór doskonałości dla wszystkich chrześcijan, metropolita katowicki stwierdził: Kapłan jest Bożym narzędziem w wydarzeniu Miłości Trynitamej jeżeli pozwala się uczyć, jak Maryja, przez Miłość Trynitarną. Żyjąc jak Ona, to znaczy przeżywając stale swoje "fiat" będzie mógł powiedzieć za św. Pawłem: "Teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus". Jako elementy rodzącej się nowej duchowości kapłańskiej abp Zimoń wymienił bardziej ojcowski charakter relacji biskup-ksiądz, głębsze rozumienie powołania do kapłańskiej świętości w świecie, osobistej relacji z Chrystusem w modlitwie, współpraca z parafianami, braterstwo księży, głód duchowości kapłańskiej.

Na koniec zauważył, że poprzez próby i zmagania ostatnich czasów księża ponownie doświadczyli bólu, ale i przywileju kapłaństwa.