Najpierw chciałbym powiedzieć, że żyjemy w społeczeństwie, w którym na wielką skalę występuje zjawisko uchylania się instytucji edukacyjnych od odpowiedzialności. Na Zachodzie obserwujemy zanik edukacji prowadzonej linearnie, jednolicie, istnieje powszechne uchylanie się od odpowiedzialności. W tej sytuacji Kościół chyba mógłby robić coś więcej. Kościół zawsze pełnił wobec społeczeństwa rolę wychowawczą. Nie chcę sprawiać wrażenia, jakobym wszystko świetnie rozumiał i wszystko oceniał, ale uważam, że właśnie dlatego, iż żyjemy w takiej a nie innej rzeczywistości, Kościół powinien bardziej zaangażować się w dziedzinie edukacji, czy też, innymi słowy, pełniej odkryć swoje powołanie do edukacji. A my, zakonnicy, powinniśmy bardzo poważnie się zastanowić, czy naprawdę i do głębi żyjemy naszym powołaniem do tego, by być wychowawcami. To jest chyba pierwszym wyzwaniem: chrześcijańskie orędzie jest wielką propozycją edukacyjną ofiarowaną człowiekowi, aby zrozumiał on prawdę o samym sobie i wszedł na drogę, która mu zapewni prawdziwe spełnienie, zrealizowanie siebie, sprawi, że dojrzeją ukryte w nim zdolności.

 

W tym samym kontekście mieści się następne wyzwanie: stała formacja. Tutaj jesteśmy jeszcze bardziej zapóźnieni, bo wielu ludzi nawet jeszcze nie ma świadomości głębokiej dwuznaczności samej idei formacji. Formacja to zjawisko wpisane w czas. Dzisiaj w niektórych diecezjach, mówię oczywiście o diecezjach włoskich, praktycznie wydłużono czas formacji początkowej. Młody człowiek jeszcze przez dłuższy czas po święceniach ma zapewnione towarzyszenie: przyjeżdża do seminarium, uczestniczy w kilkudniowych regularnych spotkaniach, najpierw często, a stopniowo coraz rzadziej… ale w ten sposób tylko wydłużono czas! W końcu, po pięciu czy dziesięciu latach, nadejdzie pora, by stanąć na własnych nogach. Ale jest w tym nieporozumienie, chociaż te programy są świetnie opracowane: w niektórych diecezjach przez pierwszy rok kapłaństwa spotkania odbywają się raz w tygodniu, przez drugi rok – raz na dwa tygodnie, itd. Jest to stopniowe usamodzielnianie, i bardzo dobrze, ale to jeszcze nie jest formacja stała.

 

Formacja stała następuje wtedy, gdy osoba stała się podatna na samodzielne uczenie się, czyli kiedy nauczyła się tego, że musi się uczyć w tym miejscu, w którym jest, z tymi osobami, wśród których żyje, pozwalając się dotykać, formować, kształtować przez życie, i to przez życie każdego dnia, bez potrzeby odbywania jakichś specjalnych kursów. Oczywiście, taka osoba najlepiej potrafi skorzystać z kursów, ale formacja stała oznacza oddychanie życiem, coś, co dzieje się nieustannie, także w dni powszednie – i to właśnie jest prawdziwe wyzwanie! Wielu duchownych jest bardzo, bardzo daleko od tej idei.

 

 

Codzienna medytacja wprowadza w życie porządek. Codzienny kontakt ze Słowem na dany dzień towarzyszy osobie przy narodzinach powołania, a także uczy wierności powołaniu, odkrywanemu każdego dnia na nowo. Jestem co do tego w pełni przekonany. Kościół ma mądrość w dziedzinie edukacji…

 

 

…jest niezwykłe, wielkie! Musimy je przełożyć na dzisiejszy język. Gdyby dzisiejszy człowiek mógł żyć w łączności z tymi skarbami, z tą mądrością… myślę, że wielu ludzi odzyskałoby wiarę i smak bycia wierzącymi, ... i błogosławieństwo

 

 

Tłumaczyła z języka włoskiego Agnieszka Kuryś

 

 

Przypisy:
1 - Papieskie dzieło Powołań Kościelnych, Nowe powołania dla nowej Europy (In verbo tuo...). Dokument końcowy Kongresu poświęconego powołaniom do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego w Europie. Rzym, 5-10 maja 1997, Watykan, 1997.