logo
Wtorek, 02 marca 2021 r.
imieniny:
Halszki, Heleny, Karola, Pawła, Radosława – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Małgorzata Szewczyk
Pan Bóg daje im czas
Przewodnik Katolicki
 


O małżeństwach niesakramentalnych z o. Józefem Augustynem, jezuitą, znanym rekolekcjonistą i kierownikiem duchowym rozmawia Małgorzata Szewczyk

Synod o rodzinie szuka odpowiedzi na jeden z największych współczesnych problemów, jakim jest kryzys małżeństwa i rodziny. Gdzie jest jego źródło?
 
Wierność małżeńska wypływa z wiary, jest owocem wiary. By uzdrowić nadszarpnięte relacje małżeńskie i rodzinne, konieczne jest ożywienie wiary. Żyjemy w cywilizacji kupowania i konsumowania, ale wiary i miłości małżeńskiej nie da się kupić. Wiary się też nie dziedziczy. Wychowanie do wiary w rodzinie jest skuteczne tylko wtedy, gdy wychowanek otwiera się na Boga i Jego przykazania. O wierze możemy jedynie dać świadectwo. Nie mamy bezpośredniego wpływu na system wartości naszych dzieci. Najpierw dzieci nie chodzą do kościoła, a potem nie zawierają ślubu kościelnego. Wiele matek cierpi, gdy syn przestaje uczęszczać na Mszę Świętą niedzielną czy się spowiadać. Czują się bezradne. Gdy pytają, co mają robić w tej sytuacji, mówię: Może Pani dać mu świadectwo: „Teraz będę chodzić za siebie i za ciebie”.
 
Młodzi chętnie sięgają po argument, że Kościół powinien iść z duchem czasu, że powinien się zreformować…
 
Na pewno winien zmienić język, którym rozmawia z młodymi. Księża powinni ofiarnie wychodzić do ludzi, a nie tylko czekać na nich w kancelariach i kościołach. Wielu z nas, kapłanów, zachowuje się zbyt pasywnie. Przykład – zamykanie kościołów w tygodniu na cały dzień. Pół godziny po rannej Mszy kościół – dom modlitwy – już bywa zamknięty aż do wieczornej Eucharystii.
 
Pasywność ta ujawnia się też w przygotowaniu młodych do małżeństwa. Trwający synod to także rachunek sumienia, jak przygotowujemy młodych do małżeństwa, jak pomagamy rodzinom. Istnieją w Polsce doskonałe ośrodki przygotowujące narzeczonych do ślubu, ale w skali całej Polski to kropla w morzu. Każdy dekanat winien mieć taki ośrodek. Większość prowadzonych w parafiach kursów przedmałżeńskich nie przystaje do współczesnej rzeczywistości. To wielkie pole do zagospodarowania przez świeckich. Psychologowie, terapeuci, lekarze pomogą nam, księżom, ale musimy ich zaprosić. W przygotowaniu młodych do małżeństwa musimy być cierpliwi, nie wolno iść na skróty. 
 
Wielu z nich mieszka razem przed ślubem. Sytuacja ta dotyczy nierzadko studentów.
 
Dawniej takie sytuacje budziły zgorszenie. Dzisiaj to niemal moda. Niestety bywa to też okazja do wzajemnego wykorzystywania się. Chłopak żyje z dziewczyną jak z żoną przez kilka lat, a gdy ona nalega na ślub, okazuje swoje niezadowolenie, a czasem ją zostawia. Jest to krzywda, której mężczyźni nie zawsze są świadomi. Jeżeli młodzi kochają się naprawdę, winni od siebie wzajemnie wymagać. Z drugiej strony, gdy słyszymy, że młodzi mieszkają razem, trzeba być ostrożnym w wyciąganiu wniosków, zwłaszcza w konfesjonale. Bywa, że razem mieszkają jedynie ze względów ekonomicznych. Nie zawsze wspólne zamieszkanie prowadzi do pożycia. Osądy moralne w takich sytuacjach są bolesne.
 
Jak przekonywać młodych do sakramentalnego małżeństwa?
 
Argumentów mamy wiele, ale argument wiary i osobistego świadectwa jest najważniejszy. Jak rodzice, których małżeństwo się rozpadło, mogą zachęcać dzieci do zawierania ślubu? „Skoro ich małżeństwo się rozpadło, rozpaść może się i nasze, to może lepiej nie brać ślubu w kościele?” – tak nieraz myślą młodzi, nawet jeżeli tego nie mówią. Sakrament małżeństwa jest łaską, z którą Chrystus wiąże moc i odwagę do wiernej, trwałej miłości małżeńskiej i rodzicielskiej. Łaska małżeństwa musi być jednak podtrzymywana modlitwą, Eucharystią, sakramentem pokuty, wzajemną szczerością i dialogiem. Ważnym argumentem za zawarciem związku małżeńskiego jest też stabilność więzi, która jest konieczna dla poczucia bezpieczeństwa dzieci.   
 
Niestety, dziś wiele małżeństw się rozpada, a ludzie wchodzą w nowe związki. Powody są różne...
 
Każda sytuacja jest inna i wymaga indywidualnego rozeznania. Gdy w takich związkach rodzą się dzieci, sytuacja staje się bardzo trudna. Dzieci też mają prawo do domu rodzinnego. Nie są one winne temu, że ich rodzice żyją w związku niesakramentalnym. Stąd też w rozmowie z takimi parami musimy wykazać się delikatnością i kulturą. Kim jesteśmy, by oceniać tych ludzi, osądzać ich? Nie znamy okoliczności, w jakich nastąpił rozpad małżeństwa, nie wiemy, jakie były powody odejścia od współmałżonka itd. Zwykle oni wiedzą doskonale, że ich związek jest przeciwny nauczaniu Kościoła, od którego się nie odżegnują. Stąd też nie ma potrzeby wypominać im tego przy byle okazji.
 
1 2  następna
Zobacz także
Anna Mateja
Artykuł został usunięty, ponieważ redakcja Tygodnika Powszechnego zakończyła współpracę ze wszystkimi serwisami internetowymi, także z naszym.

Zapraszamy do czytania innych ciekawych artykułów w naszej czytelni.
 
Bogdan Kosztyła
Kto w twojej przyszłej rodzinie będzie dysponował samochodem, a kto gotował obiady? Jak będziecie sprzątać mieszkanie – na zmianę, czy razem? Czy po urodzeniu dziecka żona chce zostać w domu? Warto o wielu rzeczach zacząć rozmawiać przed ślubem, żeby poznać oczekiwania swojego przyszłego współmałżonka. Zaoszczędzi nam to wielu nieporozumień, a może też łez i cichych dni.
 
Jolanta Anna Hernik RMI
Bez wątpienia żyjemy w epoce głębokich i szybkich przemian. Trudno jest przewidzieć przyszłe rozwiązania. Zdarza się, że wśród osób konsekrowanych jest tzw. tęsknota za starym. Tymczasem przyszłość nie jest dzieckiem jakiegoś mniejszego Boga, lecz jest zamieszkała przez Pana wszechświata i historii. Osoby konsekrowane wciąż stoją przed zadaniem badania tego, co nowe. Kiedy życie i mentalność ulegają globalnej, głębokiej przemianie, Duch Święty nie jest nieobecny.  
 
 
___________________
 
 reklama