logo
Środa, 03 marca 2021 r.
imieniny:
Kingi, Kunegundy, Maryna, Tycjana – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ania Tymm
Polskie Kazanie
materiał własny
 


  Długo zastanawiałam się czy podjąć ten temat. Wiem, że wyrażając swoje poglądy narażę się wielu osobom. Uważam jednak, że jako katoliczka mam prawo zabrać głos. W końcu Kościół to nie tylko hierarchia. Wierni świeccy też należą do kościoła. Wiem, że to co napiszę nie jest łatwe do przyjęcia, może niezrozumiałe. Jednak myślę, że intencje mam dobre. Moim celem nie jest krytyka, czy oskarżanie kogokolwiek. Krytyka w zdrowym wydaniu prowadzi do rozwoju, refleksji. Kościół słysząc obiektywną krytykę rozwija się i lepiej funkcjonuje.
 
Przejdę po tym wstępie do meritum. Od pewnego czasu mam okazję bywać w różnych kościołach na terenie Polski. Uczestnicząc we Mszy świętej nasuwają mi się pewne wnioski, z którymi chcę się podzielić z Tobą Drogi Czytelniku. Chcę dziś podzielić się z Wami swoimi spostrzeżeniami na temat kazań czy homilii. Staram się dość uważnie słuchać wypowiedzi homiletów, czy kaznodziei. Homiletyka dzieli kaznodziejów i potencjalnych odbiorców Słowa Bożego na pewne typy. Ja nie będę tego czynić. Owszem dokonam pewnego uporządkowania kaznodziejów. Będą to luźne stwierdzenia, dokonam pogrupowania według własnej obserwacji. Polskich homiletów można podzielić na pewne grupy.
 
Pierwszym typem jest homileta pretensjonalny. Jego homilie ograniczają się do stwierdzenia faktów oraz do ostrej krytyki rzeczywistości, nierzadko krytykuje swoje środowisko. Często próbuje znaleźć winnego zaistniałej sytuacji. Dominują stwierdzenia typu to oni (najczęściej media, czasy) są temu winne. Myślę, że jest to uogólnianie, Nie wszystko co emituje telewizja jest złe. A człowiek ma po to sferę wolitywną, co więcej posiada rozum dzięki, którymi może selektywnie wybierać programy telewizyjne. Trzeba po prostu z niej umiejętnie korzystać. Takie ujecie tematu jest PÓJŚCIEM NA ŁATWIZNĘ. Przeciętny kaznodzieja czy homileta nie szuka rozwiązania problemu w świetle Słowa Bożego, tylko zostawia słuchacza samemu sobie. Wiele osób po przyjściu do domu zastanowi się, jednak wiele osób ma dość takiego tonu. Nie chodzi o to by pomijać trudne zagadnienia. Takie ujęcie zafałszowałoby obraz Ewangelii i Chrystusa. Chodzi o to aby subtelnie przełożyć akcenty. O proporcję. Aby podczas głoszenia wspólnie poszukać rozwiązania. Przecież jest to metoda samego Mistrza. Jezus także pokazywał wiele spraw, nie omijał tematu, decydował się na krytykę swoich słuchaczy. Jest jednak delikatna różnica. On pokazywał człowiekowi Drogę wyjścia, alternatywę. Wskazywał na swoją Osobę. Z żalem stwierdzam, że podczas wielu kazań ani razu, podkreślam, ani razu nie pada słowo Jezus, przebaczenie, Miłość. Dlaczego, DROGI HOMILETO, nie wskazujesz na Osobę Chrystusa? Nie zachęcasz do głębszej refleksji? Do wejścia w głęboką i żywą relację z Panem?
 
Innym typem homilety jest kapłan, który głosi przeintelektualizowane kazania. Ja osobiście bardzo takie lubię, ale mam także świadomość, że większość potencjalnych słuchaczy nie skończyło studiów teologicznych. Dla wielu te pojęcia są abstrakcyjne i nic nie mówiące. Przeciętny słuchacz słowa Bożego nie ma po prostu wystarczającej wiedzy religijnej. Dlaczego tak jest, to już dobry temat na następny artykuł. Zazwyczaj nie jest to wina Księdza, po prostu słuchacz zatrzymał się na jakimś etapie formacji duchowej i intelektualnej, nie poszedł dalej. Może przy takim stanie rzeczy warto wrócić do źródeł, do wyjaśniania pojęć, w przeciwnym razie homileta nie znajdzie potencjalnych odbiorców, a kazanie będzie głosił dla siebie i wąskiej grupy odbiorców.
 
 
1 2  następna
Zobacz także
Jan Paweł II
LIST APOSTOLSKI Papieża Jana Pawła II do odpowiedzialnych za środki społecznego przekazu ogłoszony 24 stycznia 2005, we wspomnienie świętego Franciszka Salezego, patrona dziennikarzy...
 
o. Waldemar Meyka OMI
Nie znałam języka rosyjskiego. Pierwsze dwa tygodnie praktycznie przepłakałam. Mąż był dla mnie dobry, nigdy nie pił alkoholu, choć okazje były. Teściowa się dziwiła, że on taki inny – co się z nim w tej Polsce stało, że nie pije? Wkrótce przeprowadziliśmy się do miasta Krzywy Róg. Praca, chleb, można było przeżyć…
 
ks. Łukasz Kleczka SDS
Jesteśmy pokoleniem epoki szumu, zgiełku, i niepokoju. Wciąż poszukujemy nowych rozwiązań technicznych, które bardzo często wiążą się ze wzrostem decybeli. Widzimy wielu młodych ludzi ze słuchawkami walkmanów na uszach. Słuchanie głośnej muzyki nie jest już nowością. Nawet na dworcach kolejowych wielkich miast przez megafony nadawana jest muzyka...
 
 
___________________
 
 reklama