logo
Środa, 23 września 2020 r.
imieniny:
Bogusława, Liwiusza, Tekli, Konstancjusza – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Andrzej Orczykowski SChr
Priorytety apostolskie instytutów życia konsekrowanego w Polsce
materiał własny
 


 Osoby konsekrowane w Kościele to wierni, którzy złożyli śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa w jednym z instytutów życia konsekrowanego (zakonie, zgromadzeniu zakonnym lub instytucie świeckim)(*1). Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich wraz z Konferencją Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych opublikowały dokument: Idziemy naprzód z nadzieją. Życie konsekrowane w Polsce na początku nowego tysiąclecia(2) opisujacy życie konsekrowane w nowej rzeczywistości wspólnoty eklezjalnej w Polsce. Dokument ukazuje oblicze życia konsekrowanego w Polsce w bogactwie jego charyzmatów i wskazuje nowe zadania instytutów życia konsekrowanego na progu trzeciego tysiąclecia(3). Część trzecia dokumentu: Wysłannicy nowej wielkiej nadziei - podzielona na dwa rozdziały: 
1 - Wspólnota braterska w Chrystusie czyli wyzwania „ad intra” oraz
2 - Wspólnota do rozesłania czyli wyzwania „ad extra” - systematyzuje wyzwania i zadania, jakie stoją przed instytutami życia konsekrowanego w polskiej rzeczywistości, kreśląc dla nich priorytety apostolskie i ich konteksty. Przyjrzyjmy się, zatem na początku priorytetom apostolskim ad intra instytutów życia konsekrowanego w Polsce.
 
Życie zakonne w polskiej rzeczywistości – potocznie - postrzegane jest albo jako cała społeczność wszystkich zakonników i zakonnic, albo jako zbiór poszczególnych zgromadzeń zakonnych. Pierwsze ujęcie wyodrębnia elementy wspólne wszystkich osób konsekrowanych przez profesję rad ewangelicznych, zaś drugie zwraca uwagę na elementy specyficzne, różnicujące. Jednak powstanie każdego instytutu życia konsekrowanego wynika z konieczności zaspokojenia jakiejś potrzeby oraz wiąże się z wypełnieniem w Kościele i świecie ściśle określonych zadań. Zakony, powstając w odpowiedzi na potrzeby czasów ukazują wybrany aspekt tajemnicy Chrystusa i uwypuklają specyficzne elementy tożsamości Kościoła oraz jego posłannictwa w świecie. Zakonodawca zakładając instytut wyznacza mu nie tylko cel ogólny, ale określa również środki przy pomocy, których cel ten powinien być realizowany, zaś od dokładnej jego realizacji oraz od stosowania środków polecanych przez założyciela zależy rozwój i prężność danego instytutu. Każdy instytut życia konsekrowanego troszcząc się o wierność charyzmatowi założycielskiemu oraz duchowemu dziedzictwu, musi ustawicznie szukać właściwych form świadectwa, stosownie do potrzeb chwili, bez odchodzenia od pierwotnej inspiracji(4), a tym samym konfrontować specyfikę własnej duchowości zakonnej z potrzebami czasów i miejsca(5). Najważniejszym przejawem apostolstwa nie są zewnętrzne dzieła, ale uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo(6). Wspólnota braterska w Chrystusie jest wyzwaniem ad intra wszystkich instytutów życia konsekrowanego w Polsce na początku nowego tysiąclecia, zaś - według dokumentu – jej realizacji służą: na pierwszym miejscu życie duchowe, autentyczne świadectwo życia, klimat braterskiej wspólnoty, droga duchowej terapii, duszpasterstwo powołaniowe, formacja stała.
 
Życie duchowe
 
Podstawowym zadaniem osób składających profesję rad ewangelicznych jest życie swoją konsekracją, czyli wierniejsze pójście za Chrystusem i wyraźniejsze ukazywanie jego miłości, zaś obowiązkiem wspólnot życia konsekrowanego jest szczególna troska o życie duchowe(7). Zakony nie istnieją same dla siebie, ale ich duchowość ma promieniować na zewnątrz służąc Kościołowi i światu. Działalność apostolska zakonników powinna wypływać z ich wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem, ugruntowywać je i pogłębiać(8). Domy zakonne powinny być przede wszystkim miejscem doświadczenia Boga nie tylko dla zakonników, lecz dla wszystkich, którzy je odwiedzają. Klasztory – w stopniu właściwym dla charakteru zgromadzenia - muszą się otworzyć i być gościnnymi domami, szkołami wiary dla szukających Boga i spraw duchowych(9). Wysoki poziom duchowy i głębia osobistej więzi osób konsekrowanych przez profesję rad ewangelicznych z Chrystusem - wyrażające się między innymi praktykowaniem ascezy - służą rozwojowi wewnętrznego człowieka i ukazywaniu, że Chrystus jest celem wszelkiego religijnego poszukiwania.
 
 
 
1 2 3 4  następna
Zobacz także
ks. Adam Parszywka SDB
Wolontariusz to człowiek, który dając siebie, musi również otrzymać, aby się rozwijać. I w żadnym wypadku nie chodzi tu o pieniądze, bo te nie odgrywają dla niego większej roli. Chodzi o wiele więcej. O poczucie, że to, co robi, ma znaczenie, swoją wielkość, ma sens, który nadaje jego życiu większą wartość.
 
ks. Adam Parszywka SDB
Moment powołania jest wielką tajemnicą. Zachwyt nad służbą Chrystusowi i Kościołowi pojawia się szczególnie wtedy, gdy spotyka się szczęśliwego kapłana. Wielu, niekiedy zdziwionych, pyta: "Skąd on to ma? (…) Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona?". Jednak w tle tych pytań wybrzmiewa… pozytywna zazdrość: "Ja też tak chcę!"...
 
Monika Białkowska

Źle to wyglądało, bardzo źle. Orędzie o Bożym Miłosierdziu pojawiło się w kontekście, który stawiał pod znakiem zapytania całą jego wiarygodność. Trudno się nawet dziwić Kościołowi, że powiedział objawieniom s. Faustyny „nie”. A jednak Miłosierdzie zwyciężyło. Była zakonnicą, miała błogosławionego spowiednika, a w kościele w Płocku otrzymała pierwsze objawienie o Bożym Miłosierdziu. Brzmi znajomo?

 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー