logo
Sobota, 31 października 2020 r.
imieniny:
Urbana, Krzysztofa, Wolfganga – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Andrzej Orczykowski SChr
Priorytety apostolskie instytutów życia konsekrowanego w Polsce (cz.2)
materiał własny
 


Po refleksji dotyczącej priorytetów apostolskich ad intra instytutów życia konsekrowanego w Polsce (patrz część 1) – ukazanych w dokumencie: Idziemy naprzód z nadzieją. Życie konsekrowane w Polsce na początku nowego tysiąclecia(*1) - podejmijmy analizę priorytetów apostolskich ad extra. Według dokumentu priorytetami działalności apostolskiej ad extra instytutów życia konsekrowanego w Polsce są: bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia, duszpasterstwo parafialne, posługa w sanktuariach, misje ludowe, misje zagraniczne, komunia ze świeckimi, działalność na polu edukacji, służba życiu, świat mediów, podejmowanie wielkich dialogów.
 
Bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia
 
Osoby konsekrowane – z natury rzeczy – służą przede wszystkim najuboższym i najbardziej potrzebującym. Instytuty – zarówno męskie, jak i żeńskie – poprzez duchowe i materialne dzieła miłosierdzia uczestniczą w posłudze pasterskiej Kościoła i oddają najrozmaitsze usługi ludziom(2). Wiele zgromadzeń działających w Polsce powołanych jest charyzmatem założycielskim do służby ubogim, chorym, niepełnosprawnym, słabym, zepchniętym na margines. Świadectwo miłosierdzia jest bardzo oczekiwane i zarazem najbardziej wiarygodne w oczach wielu współczesnych. Istnieje potrzeba umiejętności rozpoznawania zadań poszczególnych wspólnot i osób. Szczególnie w dzisiejszych czasach potrzebna jest nowa wyobraźnia miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowanie się z nim, tak by gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, lecz jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr. Wyobraźnia miłosierdzia ma wyznaczać program duszpasterski Kościoła w Polsce, zaś orędzie o Bożym miłosierdziu zawsze ma znajdywać odbicie w dziełach ludzi(3).
 
Według dokumentu celem wyobraźni miłosierdzia jest stworzenie sytuacji, aby ubodzy czuli się w obecności osób konsekrowanych jak u siebie w domu. Istnieje potrzeba refleksji nie tylko nad sposobami niesienia pomocy ludziom ubogim, ale również nad przyczynami ich ubóstwa i marginalizacji. Nie wystarcza pomoc, trzeba wykorzenić przyczynę, z której bierze początek dana bieda. Obok wyobraźni miłosierdzia potrzebna jest jeszcze twórcza wierność i apostolska kreatywność(4).
 
Działalność opiekuńcza czy charytatywna nie może być celem samym dla siebie, natomiast jasną i wyraźną powinna być religijna motywacja służby bliźnim i podejmowanie odpowiedzialności za innych. Udzielając pomocy powinno się stworzyć okazję do bliższego poznania Boga. Aktywność osób konsekrowanych nie może stać się aktywizmem, a zaangażowanie na rzecz innych zwykłym społecznikostwem. Te działania muszą znajdować swe dopełnienie i zarazem źródło w modlitwie i kontemplacji. Liczne i rozległe są pola, na których potrzebne jest dziś zaangażowanie konsekrowanych rozumiane jako wyrażenie miłości Boga w konkretnych formach ludzkiej solidarności(5). Doniosłą dla apostolstwa osób konsekrowanych w Kościele jest wrażliwość na potrzeby i cierpienia człowieka, która tak jawnie i przejmująco okazuje się w świecie.
 
Duszpasterstwo parafialne
 
W okresie stalinowskim zakony męskie w Polsce były pozbawienie możliwości pracy zgodnej z własnym charyzmatem, a zostały wtłoczenie w schemat pracy parafialnej. Po roku 1989 niektóre zakony zaczęły oddawać parafie, inne natomiast wpisały duszpasterstwo parafialne w rejestr swoich apostolatów(6). Duszpasterstwo parafialne dla wielu zgromadzeń zakonnych jest misją przechodnią, na pewien czas, stanowiącą fragment całości apostolatu. Parafia prowadzona przez zakonników realizuje pastoralne cele i zadania Kościoła partykularnego oraz uczestniczy w priorytetach apostolskich zakonu. Jednak powinno się preferować te parafie, które pozwalają zakonnikom żyć we wspólnocie i wyrażać własny charyzmat.
 
 
1 2 3 4  następna
Zobacz także
o. Krzysztof Górski OCD

Zajmują się dość szczególnym zajęciem - przygotowaniem do sakramentów osób dorosłych. Ich charyzmat to podprowadzenie ludzi do spotkania z Panem Bogiem w liturgii, w sakramentach świętych.


Z s. Alicją Rutkowską, jadwiżanką wawelską, koordynatorką Ośrodka Katechumenalnego przy kościele św. Marka w Krakowie, rozmawia Krzysztof Górski OCD

 
o. Krzysztof Górski OCD
Data święceń coraz bliżej. W niejednym seminarium, podobnie i w moim, przed przyjęciem święceń, był jeszcze jeden wyjątkowy moment. To rozmowa z Księdzem Arcybiskupem. Miłe i serdeczne spotkanie, którego celem jest poznanie i szczera rozmowa na temat tego, co ma niebawem nastąpić. Tak pomału zbliżamy się do wyczekiwanego przez sześć lat momentu, chwili święceń. 
 
Monika Białkowska
Czy było ich trzech? Nie wiadomo. Królowie? Nie wiadomo. Kacper, Melchior i Baltazar? Nie wiadomo. Mimo tak wielu niewiadomych, uroczystość Objawienia Pańskiego, czyli Trzech Króli, osadzona jest głęboko w chrześcijańskiej tradycji.
 
 
 
___________________
 
 reklama