logo
Sobota, 23 stycznia 2021 r.
imieniny:
Fernandy, Jana, Rajmundy, Ildefonsa  – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Andrzej Orczykowski SChr
Priorytety apostolskie instytutów życia konsekrowanego w Polsce (cz.2)
materiał własny
 


Po refleksji dotyczącej priorytetów apostolskich ad intra instytutów życia konsekrowanego w Polsce (patrz część 1) – ukazanych w dokumencie: Idziemy naprzód z nadzieją. Życie konsekrowane w Polsce na początku nowego tysiąclecia(*1) - podejmijmy analizę priorytetów apostolskich ad extra. Według dokumentu priorytetami działalności apostolskiej ad extra instytutów życia konsekrowanego w Polsce są: bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia, duszpasterstwo parafialne, posługa w sanktuariach, misje ludowe, misje zagraniczne, komunia ze świeckimi, działalność na polu edukacji, służba życiu, świat mediów, podejmowanie wielkich dialogów.
 
Bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia
 
Osoby konsekrowane – z natury rzeczy – służą przede wszystkim najuboższym i najbardziej potrzebującym. Instytuty – zarówno męskie, jak i żeńskie – poprzez duchowe i materialne dzieła miłosierdzia uczestniczą w posłudze pasterskiej Kościoła i oddają najrozmaitsze usługi ludziom(2). Wiele zgromadzeń działających w Polsce powołanych jest charyzmatem założycielskim do służby ubogim, chorym, niepełnosprawnym, słabym, zepchniętym na margines. Świadectwo miłosierdzia jest bardzo oczekiwane i zarazem najbardziej wiarygodne w oczach wielu współczesnych. Istnieje potrzeba umiejętności rozpoznawania zadań poszczególnych wspólnot i osób. Szczególnie w dzisiejszych czasach potrzebna jest nowa wyobraźnia miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowanie się z nim, tak by gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, lecz jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr. Wyobraźnia miłosierdzia ma wyznaczać program duszpasterski Kościoła w Polsce, zaś orędzie o Bożym miłosierdziu zawsze ma znajdywać odbicie w dziełach ludzi(3).
 
Według dokumentu celem wyobraźni miłosierdzia jest stworzenie sytuacji, aby ubodzy czuli się w obecności osób konsekrowanych jak u siebie w domu. Istnieje potrzeba refleksji nie tylko nad sposobami niesienia pomocy ludziom ubogim, ale również nad przyczynami ich ubóstwa i marginalizacji. Nie wystarcza pomoc, trzeba wykorzenić przyczynę, z której bierze początek dana bieda. Obok wyobraźni miłosierdzia potrzebna jest jeszcze twórcza wierność i apostolska kreatywność(4).
 
Działalność opiekuńcza czy charytatywna nie może być celem samym dla siebie, natomiast jasną i wyraźną powinna być religijna motywacja służby bliźnim i podejmowanie odpowiedzialności za innych. Udzielając pomocy powinno się stworzyć okazję do bliższego poznania Boga. Aktywność osób konsekrowanych nie może stać się aktywizmem, a zaangażowanie na rzecz innych zwykłym społecznikostwem. Te działania muszą znajdować swe dopełnienie i zarazem źródło w modlitwie i kontemplacji. Liczne i rozległe są pola, na których potrzebne jest dziś zaangażowanie konsekrowanych rozumiane jako wyrażenie miłości Boga w konkretnych formach ludzkiej solidarności(5). Doniosłą dla apostolstwa osób konsekrowanych w Kościele jest wrażliwość na potrzeby i cierpienia człowieka, która tak jawnie i przejmująco okazuje się w świecie.
 
Duszpasterstwo parafialne
 
W okresie stalinowskim zakony męskie w Polsce były pozbawienie możliwości pracy zgodnej z własnym charyzmatem, a zostały wtłoczenie w schemat pracy parafialnej. Po roku 1989 niektóre zakony zaczęły oddawać parafie, inne natomiast wpisały duszpasterstwo parafialne w rejestr swoich apostolatów(6). Duszpasterstwo parafialne dla wielu zgromadzeń zakonnych jest misją przechodnią, na pewien czas, stanowiącą fragment całości apostolatu. Parafia prowadzona przez zakonników realizuje pastoralne cele i zadania Kościoła partykularnego oraz uczestniczy w priorytetach apostolskich zakonu. Jednak powinno się preferować te parafie, które pozwalają zakonnikom żyć we wspólnocie i wyrażać własny charyzmat.
 
 
1 2 3 4  następna
Zobacz także
o. Ignacy Kosmana OFMConv

Bóg jest miłością jedności Trzech Osób w Boskiej przestrzeni. Rozmawia ze sobą i z nami przyjaźnie. Mówi spokojnie i do rzeczy... To z tej przyjaźni zrodził się w Sercu Bożym plan zbawczy i zaproszenie do Boskiej Rodziny. Dialog w małżeństwie nie może być kwestią okazjonalną. To pewna, stała postawa, otwartość na drugiego człowieka. Ważny jest nie tylko temat rozmowy, ważne są również: tembr głosu, donośność emisji, atmosfera wypowiedzi. Bywa, że właśnie one stanowią o jakości dialogu.

 
o. Ignacy Kosmana OFMConv
Powołanie jest dla księdza darem i tajemnicą. Podjęcie decyzji można tłumaczyć konkretnymi okolicznościami, ale w gruncie rzeczy nie da się go do końca pojąć. Próbą zrozumienia powołania jest danie świadectwa – opowiedzenie, jak doszło do wstąpienia do seminarium, do święceń. Karol Wojtyła odkrył powołanie do kapłaństwa w warunkach wyjątkowych, ale sposób, w jaki odkrywał drogę życia, warto naśladować również dziś.
 
Roman Zając
Arka Przymierza jest jednym z tych tajemniczych artefaktów, które od wieków rozpalają ludzką wyobraźnię. Biblijny wątek dotyczący tej największej świętości religii żydowskiej w pewnym momencie urywa się. Stary Testament po prostu przestaje o niej wspominać nie podając powodu. Pytanie o to, co stało się z Arką Przymierza, od zawsze fascynowało biblistów oraz archeologów.
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー