logo
Środa, 12 sierpnia 2020 r.
imieniny:

Hilarii, Juliana, Lecha, Eupliusza – wyślij kartkę

Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Ks. Andrzej Orczykowski SChr
Priorytety apostolskie instytutów życia konsekrowanego w Polsce (cz.2)
materiał własny
 


Po refleksji dotyczącej priorytetów apostolskich ad intra instytutów życia konsekrowanego w Polsce (patrz część 1) – ukazanych w dokumencie: Idziemy naprzód z nadzieją. Życie konsekrowane w Polsce na początku nowego tysiąclecia(*1) - podejmijmy analizę priorytetów apostolskich ad extra. Według dokumentu priorytetami działalności apostolskiej ad extra instytutów życia konsekrowanego w Polsce są: bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia, duszpasterstwo parafialne, posługa w sanktuariach, misje ludowe, misje zagraniczne, komunia ze świeckimi, działalność na polu edukacji, służba życiu, świat mediów, podejmowanie wielkich dialogów.
 
Bycie dla innych z wyobraźnią miłosierdzia
 
Osoby konsekrowane – z natury rzeczy – służą przede wszystkim najuboższym i najbardziej potrzebującym. Instytuty – zarówno męskie, jak i żeńskie – poprzez duchowe i materialne dzieła miłosierdzia uczestniczą w posłudze pasterskiej Kościoła i oddają najrozmaitsze usługi ludziom(2). Wiele zgromadzeń działających w Polsce powołanych jest charyzmatem założycielskim do służby ubogim, chorym, niepełnosprawnym, słabym, zepchniętym na margines. Świadectwo miłosierdzia jest bardzo oczekiwane i zarazem najbardziej wiarygodne w oczach wielu współczesnych. Istnieje potrzeba umiejętności rozpoznawania zadań poszczególnych wspólnot i osób. Szczególnie w dzisiejszych czasach potrzebna jest nowa wyobraźnia miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowanie się z nim, tak by gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, lecz jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr. Wyobraźnia miłosierdzia ma wyznaczać program duszpasterski Kościoła w Polsce, zaś orędzie o Bożym miłosierdziu zawsze ma znajdywać odbicie w dziełach ludzi(3).
 
Według dokumentu celem wyobraźni miłosierdzia jest stworzenie sytuacji, aby ubodzy czuli się w obecności osób konsekrowanych jak u siebie w domu. Istnieje potrzeba refleksji nie tylko nad sposobami niesienia pomocy ludziom ubogim, ale również nad przyczynami ich ubóstwa i marginalizacji. Nie wystarcza pomoc, trzeba wykorzenić przyczynę, z której bierze początek dana bieda. Obok wyobraźni miłosierdzia potrzebna jest jeszcze twórcza wierność i apostolska kreatywność(4).
 
Działalność opiekuńcza czy charytatywna nie może być celem samym dla siebie, natomiast jasną i wyraźną powinna być religijna motywacja służby bliźnim i podejmowanie odpowiedzialności za innych. Udzielając pomocy powinno się stworzyć okazję do bliższego poznania Boga. Aktywność osób konsekrowanych nie może stać się aktywizmem, a zaangażowanie na rzecz innych zwykłym społecznikostwem. Te działania muszą znajdować swe dopełnienie i zarazem źródło w modlitwie i kontemplacji. Liczne i rozległe są pola, na których potrzebne jest dziś zaangażowanie konsekrowanych rozumiane jako wyrażenie miłości Boga w konkretnych formach ludzkiej solidarności(5). Doniosłą dla apostolstwa osób konsekrowanych w Kościele jest wrażliwość na potrzeby i cierpienia człowieka, która tak jawnie i przejmująco okazuje się w świecie.
 
Duszpasterstwo parafialne
 
W okresie stalinowskim zakony męskie w Polsce były pozbawienie możliwości pracy zgodnej z własnym charyzmatem, a zostały wtłoczenie w schemat pracy parafialnej. Po roku 1989 niektóre zakony zaczęły oddawać parafie, inne natomiast wpisały duszpasterstwo parafialne w rejestr swoich apostolatów(6). Duszpasterstwo parafialne dla wielu zgromadzeń zakonnych jest misją przechodnią, na pewien czas, stanowiącą fragment całości apostolatu. Parafia prowadzona przez zakonników realizuje pastoralne cele i zadania Kościoła partykularnego oraz uczestniczy w priorytetach apostolskich zakonu. Jednak powinno się preferować te parafie, które pozwalają zakonnikom żyć we wspólnocie i wyrażać własny charyzmat.
 
 
1 2 3 4  następna
Zobacz także
Elżbieta Wróblewska
W Księdze Rodzaju jest napisane, że mężczyzna i kobieta byli nadzy i nie odczuwali wobec siebie wstydu (por. Rdz 2,25). Biegali sobie beztrosko po raju, jak ich Pan Bóg stworzył, bez skrępowania, wolni i szczęśliwi. Wyobrażasz to sobie? I jak się z tym czujesz? Piękny rajski ogród, po którym Pan Bóg przechadza się osobiście, a oni na golasa. Całkiem! Bez listka figowego, w który co pobożniejsi malarze chcieliby ich dla przyzwoitości ubrać. Nie odczuwali wobec siebie wstydu, ale nie byli bezwstydni.
 
 
Elżbieta Wróblewska
Dobry kontakt emocjonalny z ojcem w okresie dzieciństwa i dojrzewa­nia staje się natomiast fundamentem „stabilności emocjonalnej” i poczucia bezpieczeństwa na całe późniejsze życie zarówno u dziewcząt, jak i u chłop­ców. U dziewczyn, które posiadały dobry kontakt emocjonalny ze swoim ojcem, relacje z osobami płci odmiennej są zwykle o wiele prostsze i bar­dziej naturalne...
 
ks. Tomasz Sadłowski SDS
Już od początku listopada w sklepach, w telewizji czy też w radiusłychać dźwięk kolęd... czy to już BOŻE NARODZENIE? Nie minęła jeszcze pierwsza niedziela adwentu, a tu już Mikołaj z worem słodyczy i innych artykułów spożywczych ukazywał się naszym oczom. Mikołaj, który ze świętym nie wiele ma wspólnego...
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー