W dalszej próbie dania odpowiedzi na to pytanie chciałbym opowiedzieć zasłyszaną historię o pewnym rabbim.

 

 

 

 

 

Nadszedł jednak dzień, kiedy już nie mógł ludzi nawet błogosławić.
Teraz, kiedy już nie mógł ludziom nic więcej dać, bo bez mowy, słuchu, wzroku i nawet bez możliwości, aby ich błogosławić, zdawałoby się, że ludzie przestaną do niego przychodzić.
Oni przychodzili jednak dalej. Przychodzili i przychodzili, i przykładali swe ucho do jego serca...

 

Smutna i tragiczna jest ta przypowieść o tym bolesnym kurczeniu się sił fizycznych i traceniu władzy zmysłów rabbiego – jego możności doświadczania człowieka i świata. I jakaż tajemnica jego woli obdarzania do końca dobrocią, każdego, kto o to prosi. Mamy w pamięci ostatnie nieme błogosławieństwo „Urbi et orbi” Jana Pawła, którego udzielił w niedziele Wielkanocną na kilka dni przed śmiercią. Nie mógł już wypowiedzieć ani słowa. Nad głowami setek tysięcy ludzi zgromadzonych przed Bazyliką w Watykanie nakreślił tylko w powietrzu znak krzyża świętego.

 

Doniesienia o uzdrowieniach przez wstawiennictwo sługi Bożego Jana Pawła II świadczą, że wierni przychodzą do niego w duchu wiary w Świętych obcowanie i doświadczają pomocy także po jego śmierci. Przekonanie o tym, że ten największy syn ziemi polskiej z nieba dalej nam błogosławi wyraził już w czasie homilii pogrzebowej kard. J.Ratzinger, jak się później okazało jego następca na tronie piotrowym: 

 

„Możemy być pewni, że nasz umiłowany Papież stoi obecnie w oknie domu Ojca, spogląda na nas i nam błogosławi. Tak, błogosław nam, Ojcze Święty.”