logo
Środa, 25 maja 2022 r.
imieniny:
Borysa, Magdy, Marii-Magdaleny, Bedy, Grzegorza – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 

Katoflix

skrzynka intencji
 
___________________
 
 reklama

katolicyzm

Dzisiaj wielu ludzi mówi, wierzę Jezu, że byłeś dobrym człowiekiem, że szczerze szukałeś prawdy i że chciałeś ludziom pomóc. Oczywiście, że taka odpowiedź nie zadowoliłaby Chrystusa. On żąda wiary w Siebie, w Swoją Osobę. Tego przed Nim ani po Nim nikt nie żądał. Wszyscy inni przywódcy religijni czy reformatorzy żądali wiary w swój program, w swoją naukę, że to, czego wymagają od ludzi jest słuszne. Dla Jezusa, Jego nauka jest sprawą drugorzędną. Najpierw chce abyśmy uwierzyli w Niego, bo nie Jego nauka i program nas zbawi ale On sam. Stąd Jezus mówi: „Ja jestem drogą i prawdą i życiem” (J 14, 6).


Jezus żąda wiary w Siebie, bo tylko On sam jest Zbawicielem ludzkości. Tak też wierzyli Jego apostołowie, a wśród nich dzisiejsi patroni, Filip i Jakub. Tę radosną nowinę zanieśli całemu światu: "Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, ich słowa aż po krańce świata" (Ps 19, 5).


Tylko Jezus może nas zbawić, gdyż oprócz Niego, nie ma innego Zbawiciela. Jako człowiek może On występować w naszym imieniu. Będąc jednocześnie Bogiem ma moc zbawienia. Od strony człowieka wiara w Niego jest pierwszym warunkiem, gdyż w akcie wiary zapraszamy Jezusa do siebie i dobrowolnie dajemy Mu prawo do działania w naszym życiu. Wierząc, przyjmujemy do wiadomości, co mamy uczynić, aby Jezus mógł nas zbawić. Ci co uparcie, ze złej woli, odrzucają Chrystusa, to tak jakby mówili Bogu, że chcą się zbawić na swoich warunkach i swoimi własnymi siłami. W tej perspektywie niewiara jest ciężkim grzechem, gdyż człowiek w swojej pysze chce narzucić Bogu swoją wolę i swoje warunki zbawienia. A tego nikt nie może uczynić. Jezus wyraźnie mówi: "Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie" (J 14, 6).

 

diakon Franciszek
diakonfranciszek@gmail.com

 

***

 

Biblia pyta:

Dlaczego jeden dzień góruje nad drugim, chociaż światło wszystkich dni roku pochodzi od słońca?
Syr 33,7

 

***

 

Roztropne mówienie i milczenie,  Syr 20

1 Bywa upomnienie, ale nie w porę, niejeden milczy, a jednak jest mądry.
2 O ileż lepiej jest upomnieć, niż trwać w gniewie.
3 Kto uznaje swój błąd, ustrzeże się szkody.
4 Czym jest pożądanie eunucha, by dziewczynę pozbawić dziewictwa, tym jest przeprowadzanie sprawiedliwości przemocą.
5 Niejeden milczący został uznany za mądrego, a innego skutkiem wielomówstwa znienawidzono.
6 Jeden milczy, bo nie wie, co odpowiedzieć, a drugi milczy, gdyż umie [czekać na] stosowną chwilę.
7 Człowiek mądry milczeć będzie do chwili odpowiedniej, a chełpliwy i głupi ją lekceważy.
8 Kto w mówieniu miarę przebiera, odrazę budzić będzie, a ten, co na wszystko sobie pozwala, popadnie w nienawiść.

Dziwne sprzeczności, Syr 20

9 Czasem powodzenie przynosi człowiekowi nieszczęście, a niespodziewany zysk wychodzi na szkodę.
10 Bywa podarunek, który ci nie daje pożytku, i bywa też taki, który podwójną przyniesie ci korzyść.
11 Zdarza się poniżenie z powodu chwały, a znajdzie się taki, który po uniżeniu podniesie głowę.
12 Czasem ktoś kupuje wiele za małe pieniądze, a płaci za to siedem razy więcej.
13 Mędrzec słowami zdobywa sobie miłość, a uprzejmości głupich będą wzgardzone.
14 Podarunek nierozumnego nie przyniesie ci pożytku, ma on bowiem wiele oczu, zamiast jednego;
15 mało on daje, a wymawia wiele, otwiera swe usta jak herold, dzisiaj pożycza, a jutro żądać będzie zwrotu: obrzydły jest taki człowiek!
16 Głupiec powiada: "Nie mam przyjaciela i nie ma wdzięczności za moje dobrodziejstwa,
17 ci, którzy jedzą mój chleb, mają złośliwy język". Ileż razy i jakże wielu śmiać się z niego będzie!

Panuj nad językiem! Syr 20

18 Lepiej się potknąć na gruncie pod nogami niż o [wybryk] języka; tak więc na złych upadek przyjdzie prędko.
19 Jak człowiek niemiły, tak opowiadanie w niestosownym czasie, będzie ono stale na ustach ludzi bez wychowania.
20 Przysłowie [usłyszane] z ust głupiego będzie odrzucone, nie wypowie go bowiem w chwili stosownej.
21 Niejednego niedostatek powstrzymuje od grzeszenia i nie ma on wyrzutów sumienia w czasie swego odpoczynku.
22 Niejeden z powodu wstydu gubi swoją duszę i zatraca ją przez wzgląd na głupiego.
23 Niejeden też z powodu wstydu zrobił obietnicę przyjacielowi i niepotrzebnie uczynił go sobie wrogiem.

Kłamstwo, Syr 20

24 Kłamstwo jest złym nawykiem człowieka i jest ono stale na ustach ludzi źle wychowanych.
25 Lepszy złodziej niż ten, co stale kłamstwem się posługuje, obydwaj zaś zgubę odziedziczą w spadku.
26 Wzgarda zazwyczaj towarzyszy kłamcy, a hańba stale ciąży na nim.
27 Mędrzec wsławia się swoją mową, a człowiek rozumny podoba się władcom.
28 Kto uprawia ziemię, podwyższy swe sterty, a kto się podoba władcom, zmaże przestępstwa.
29 Upominki i dary zaślepiają oczy mądrych i jak kaganiec na ustach tłumią nagany.
30 Mądrość ukryta i skarb niewidoczny, jakiż pożytek z obojga?
31 Lepiej postępuje człowiek, co ukrywa swoją głupotę, niż ten, co tai swą mądrość.

Patron Dnia



św. Grzegorz VII
 
papież

Hildebrand urodził się w Toskani ok. roku 1028. Wstąpił do sławnego opactwa benedyktyńskiego w Cluny. Był doradcą kilku papieży. W roku 1073 został wybrany papieżem i przyjął imię Grzegorz VII. Przystąpił do reformy Kościoła, ale napotkał opór cesarza Henryka IV. Umarł na wygnaniu w Salerno 25 maja 1085 roku. Jego ostatnie słowa były: "Umiłowałem sprawiedliwość, a nienawidziłem nieprawości, dlatego umieram na wygnaniu". Klęska Św. Grzegorza była pozorna. Jego zasady przyjęły się wkrótce w całym Kościele.

jutro: św. Filipa Nereusza

wczoraj
dziś
jutro