« Kwiecień 2026   

 

„Powagą apostolską orzekamy, że według powszechnego rozporządzenia Bożego dusze świętych... i innych wiernych zmarłych po przyjęciu chrztu świętego, jeśli w chwili śmierci nie miały nic do odpokutowania... albo jeśliby wówczas miały w sobie coś do oczyszczenia, lecz doznały oczyszczenia po śmierci... jeszcze przed odzyskaniem swoich ciał i przed Sądem Ostatecznym, od chwili Wniebowstąpienia Zbawiciela, naszego Pana Jezusa Chrystusa, były, są i będą w niebie, w Królestwie i w raju niebieskim z Chrystusem, dołączone do wspólnoty aniołów i świętych. Po męce i śmierci Pana Jezusa Chrystusa oglądały i oglądają Istotę Bożą widzeniem intuicyjnym, a także twarzą w twarz, bez pośrednictwa żadnego stworzenia” (Benedykt XII, konst. Benedictus Deus).

 

 

Nie zawsze się do tego przyznajemy, ale chyba każdy z nas chciałby zająć jakieś lepsze miejsce w świecie, niż obecnie ma. Nasze marzenia mogą być różne, bardzo różniące się od siebie, ale wszystko sprowadza się do tego samego: żebyśmy byli bardziej, wyżej, lepiej, więcej. W polityce, w Kościele, w zakładzie pracy czy szkole, nawet we własnym domu. Niestety, w naszym świecie tak już jest, że gdy zauważamy to lepsze miejsce, bliżej okna, bliżej sceny - jest ono już wcześniej zajęte. Żebyśmy się tam dostali, ktoś musi odejść. Żeby ktoś został papieżem, musieliśmy pożegnać poprzedniego. Żeby ktoś został prezydentem, przewodniczącym, dyrektorem - tamtych trzeba odwołać, wyrzucić, oskarżyć, muszą umrzeć, przegrać, a w najlepszym razie przejść na emeryturę. Jeśli ktoś pierwszy minie metę - zabiera innym możliwość zwycięstwa. Jeśli ktoś zdobędzie etat - odbiera innym tę pracę. Również tam, gdzie nie ma żadnej perfidnej walki, gdzie nie ma podkładania świni, gdzie jest tylko ciche pragnienie, mała nadzieja na lepsze - wszędzie jest co najmniej kilka osób na to miejsce. Uczucia kilku osób dla tej jednej. Pomysły kilku osób, a tylko jedna nagroda. Niechby i sto nagród, tysiąc, ale wtedy oczekujących kilka tysięcy, kilka milionów. Nasze szczęście to czyjaś - może nie rozpacz, rzadko rozpacz - ale czyjeś niespełnione marzenia. Choćbyśmy mieli najlepsze serca, komuś zabieramy, żeby mieć. Możemy najwyżej zrezygnować ze swoich planów, by inni dostali.

Jakże inaczej na tym tle wygląda Niebo. Nie, nie o to chodzi, że konkurencja marna, że nikt się tam nie spieszy, że każdy z nas chętnie ustąpiłby miejsca w kolejce innym, nawet wszystkim, jeszcze by sporo dopłacił. Nie, nie w tym rzecz.

Niebo to takie szczególne miejsce, takie miejsce, gdzie każdemu z nas, naprawdę każdemu, Bóg przygotował własny kąt. Nie muszę o niego walczyć z drugim człowiekiem, nie muszę być lepsza od kogoś, ważniejsza, mądrzejsza, by tam się dostać. Nie muszę być pierwsza. Nie muszę szukać znajomości, załatwiać zaświadczeń o dysleksji. Nikt za łapówkę tam nie wejdzie, nie zajmie mojego miejsca. Bóg ściera kurze z mebli, poprawia poduszki i czeka. wypatruje przez okno: przyjdzie? nie przyjdzie?

Kiedy szukamy swojego nowego mieszkania, podchodzimy do okien, by wiedzieć, na co razem z nami będą patrzeć. W niebie nie muszę się martwić. W niebie każde mieszkanie jest z widokiem na Boga.

„W domu Ojca mego mieszkań jest wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce” - mówił Jezus.

Skoro tak jest, że nikt nie zajmie, nie zabierze, nie wyprzedzi, to może nie trzeba nic robić, by się tam dostać, może nic dziwnego, że się nic nie robi? Problem w tym, że jest jeszcze inne miejsce, gdzie jest wiele pokoi. Ma na dodatek lepszą reklamę: przyjemność. Można powiedzieć: tam też na nas czekają. I może nawet przyjmą z radością, wielką złośliwą radością. Ale tam nie przygarną nas z miłością do swego serca. Tam nie wezmą za rękę i nie zaprowadzą do mieszkania, w którym czeka na nas nasza matka. Tam w oknie nie zobaczę Boga, nie przysiądę u Jego stóp, nie odpocznę. Tam nigdy nie będziemy razem, tak bardzo razem, jak w pewien niedzielny wieczór na Błoniach, każdy ze światełkiem do nieba w ręku. Tam mogą nas być miliony, ale zawsze już będziemy sami.

Nie, nie musimy walczyć z innymi o miejsce w niebie. Ale musimy walczyć z sobą. Bóg pozwolił nam wybierać. Sam wybór wydaje się łatwy. Dopiero po wielu upadkach, po których coraz trudniej wstać, coraz trudniej uwierzyć, że się uda, dopiero wtedy czujemy trud zmagania się ze sobą. Tak łatwo oskarżać tych, których obietnice starczyły tylko na kilka dni. A myśmy nigdy nic nie obiecywali? I nigdy nie rumieniliśmy się ze wstydu, że znów się nie udało? Może jesteśmy święci, ale tylko do chwili, dopóki ktoś nas nie potrąci, nie ukłuje, nie upomni.

Niech się nie trwoży wasze serce. W domu mego Ojca mieszkań jest wiele. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam. Twoje miejsce będzie na ciebie czekało. Będzie czekało bardzo długo, na wieki. Oby nie pozostało na wieki puste...

 

- Módlmy się za wszystkich, którzy już nie wierzą, że potrafią być lepsi. Aby uwierzyli, że wystarczy naprawdę próbować, dźwigać się, choćby do końca życia próbować się dźwigać, a u kresu będzie czekał Bóg z otwartymi ramionami.

- W codziennym ziemskim życiu, kiedy staramy się o lepsze miejsce dla siebie, postępujmy zawsze uczciwie i miłosiernie wobec innych, którzy pragną tego samego co my. Bóg nam w tym pomoże, jeśli Go o to poprosimy.

- Prośmy Boga za nas i za naszych najbliższych, o pomoc w życiu, abyśmy kiedyś wszyscy razem mogli się już na zawsze spotkać w niebie.

Bogumiła Szewczyk
https://rozwazaniabogumily.wordpress.com

 

***

 

Biblia pyta:

Kimże jest człowiek i jakież jest jego znaczenie? Cóż jest jego dobrem i cóż złem jego?
Syr 18,8

Gdy ogłosisz temu ludowi wszystkie te słowa, powiedzą ci: Dlaczego Pan zapowiedział przeciw nam te wszystkie wielkie nieszczęścia? Na czym polega nasz występek i nasz grzech, który popełniliśmy przeciw Panu, naszemu Bogu?
Jr 16,10