logo
Czwartek, 17 czerwca 2021 r.
imieniny:
Laury, Leszka, Marcjana, Alberta, Adolfa – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
skrzynka intencji
___________________
 
 reklama
 
Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa została ustanowiona po objawieniu Wielkiej Tajemnicy Miłości św. Małgorzacie Marii Alacoque w roku 1675. W całym Kościele jest obchodzona od dekretu papieża Piusa IX z 25 sierpnia 1856 roku.

Naród Polski był poświęcany Najświętszemu Sercu Jezusa trzykrotnie: w 27 lipca 1920 roku na Jasnej Górze (czas inwazji bolszewickiej), 3 czerwca 1921 r. przy okazji konsekracji bazyliki NSPJ w Krakowie, oraz 28 października 1951 roku we wszystkich zakątkach Polski, jako „hołd najgłębszej wdzięczności za wszystkie dobrodziejstwa, jakie otrzymaliśmy w ciągu swej tysiącletniej historii chrześcijańskiej”, składając też „uroczyste przyrzeczenie, że na drugie tysiąclecie – i na zawsze – chcemy wiarą Chrystusową w całej pełni żyć, Kościoła świętego bronić, całe życie osobiste, rodzinne i narodowe kształtować według zasad Ewangelii…”

Dziś ponawiamy ten akt we wszystkich kościołach w Polsce.

Bóg pociąga nas ludzkimi więzami miłości, jak troskliwy rodzic podnoszący, karmiący, wychowujący i tulący do policzka ukochane dziecko (por. Oz 11,1.3-4.8c-9). Jest radością naszego życia i Zbawicielem, któremu można zaufać, tworzącym wielkie dzieła (por. Iz 12,2-6). Troszczy się o najsłabszych, posyłając najmniejszych, jednoczy z całą Trójcą Przenajświętszą, prowadzi w wierze i miłości (Ef 3,8-12.14-19). Cichy i pokornego serca, pozwala się ukrzyżować, składając z siebie ofiarę przebłagalną za nasze grzechy, hojnie obdarzając łaską (por. J 19,31-37).

Najświętsze Serce Jezusa to miejsce spotkania z Bogiem, i doświadczenia Jego wielkiej Miłości, która zadziwia, podnosi z upadków wprost w ramiona i przed Oblicze Boże.

„Pan jest moją mocą i pieśnią!”
(z Iz 12,2)
 
Anna-Irena, Kraków
czytelny@poczta.fm
 

***

 

Człowiek pyta:

Dlaczego Twoi uczniowie postępują wbrew tradycji starszych? Bo nie myją sobie rąk przed jedzeniem.
On im odpowiedział: Dlaczego i wy przestępujecie przykazanie Boże dla waszej tradycji?

Mt 15, 2-3

 

***

 

KSIĘGA I, Zachęty pomocne do życia duchowego
Rozdział VIII, O UNIKANIU POUFAŁOŚCI
 
1. Nie przed każdym otwieraj serce, jedynie mądremu i pobożnemu możesz się zwierzyć Syr 10,1. Unikaj zbyt młodych i obcych. Nie schlebiaj bogatym i nie narzucaj się możnym Prz 25,6.

Trzymaj się pokornych, prostych, pobożnych i życzliwych, a mów z nimi o rzeczach ważnych Syr 37,12. Nie spoufalaj się z jedną kobietą, ale wszystkie dobre niewiasty polecaj Bogu. Pragnij być bliskim tylko Bogu i Jego aniołom, a nie szukaj znajomości z ludźmi.

2. Trzeba mieć miłość ku wszystkim, ale poufałość wcale nie jest potrzebna. Zdarza się czasem, że o kimś nie znanym krąży najlepsza opinia, ale skoro się pojawi, sam jego widok odstręcza. Nieraz wydaje nam się, że staniemy się ludziom milsi w bliskiej zażyłości, a tymczasem jeszcze bardziej odwracają się od nas, gdy poznają z bliska nasze wady.

 

Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa

Patron Dnia



Św. Albert Chmielowski
 
zakonnik

Św. Albert, w świecie Adam Chmielowski, urodził się w 1845 roku. Jako młodzieniec przystąpił do powstania, które wybuchło w 1863 roku. Ciężko ranny dostał się do niewoli i stracił nogę. Po ucieczce z niewoli odbył studia malarskie. Idąc za głosem powołania zrezygnował z rozpoczętej kariery artystycznej i w Krakowie oddał się posługiwaniu ubogim, a następnie założył zgromadzenie braci i sióstr posługujących ubogim. Odznaczał się heroiczną miłością bliźniego, umiłowaniem ubóstwa i ufności w opatrzność Bożą. Zmarł w Krakowie 25 grudnia 1916 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych a kanonizował w Rzymie 12 listopada 1989 r.

jutro: św. Grzegorza

wczoraj
dziś
jutro