logo
Niedziela, 21 kwietnia 2019 r.
imieniny:
Jarosława, Konrada, Selmy, Anzelma, Konrada – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Sean Davidson
Św. Maria Magdalena. Zwiastunka miłości eucharystycznej
Wyd Marianow
 


Świętą Marię Magdalenę po pierwsze, „ponieważ bardzo umiłowała”, a adoracji Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie nie sposób wyobrazić sobie bez miłości do Tego, który z miłości pozostał z nami aż do skończenia świata. Po drugie, jak pisze św. Piotr, „miłość zakrywa wiele grzechów” (1 P 4, 8), o czym św. Maria Magdalena dała świadectwo tak wymowne, że nie sposób przejść obok niego obojętnie.
 
Książka ta zrodziła się z miłości: istotnie nie jest relacją biograficzną, a raczej świadectwem i medytacją. Czytelnik towarzyszy autorowi w podróży śladami świętej, by uczyć się od niej wrażliwości na obecność Chrystusa, ale też tak jak ona przemieniać własne życie. 
 
wydawnictwo: Promic
rok wydania: 2018
ISBN: 978-83-7502-598-9
format: 135 x 204
liczba stron: 248
oprawa: miękka
Kup tą książkę  
  
 

 
Piękny dar dla Jezusa
 
Oprócz poświęcenia Chrystusowi naszego czasu powinniśmy również dopilnować, żeby liturgię eucharystyczną pod każdym względem cechowało prawdziwe piękno. Niektórzy powiadają, że Jezus wcale nie chce wydawania kościelnych środków na kosztowne budowle i wyszukane celebracje liturgiczne, lecz wydaje się, że zapominają oni, iż w ten sposób wpisują się w logikę myślenia Judasza, którego sam Pan za to zganił. Oddawanie czci Bogu wymaga od nas pieczołowitego przygotowania i ofiarowania wszystkiego, co najlepsze. Jezus ukorzył się po to, żeby pozostać z nami w Eucharystii aż do końca czasów, zaś my powinniśmy uczynić wszystko, co w naszej mocy, żeby uwielbić Go na wszelkie możliwe sposoby. Niekiedy ludzie, którzy oburzają się na wydawanie pieniędzy na upiększanie liturgii, sami żyją w komforcie lub nawet w luksusie. Mają szczęście mieszkać w przestronnych i wygodnych domach, podczas gdy tabernakulum bywa utrzymywane w stanie niegodnym Bożej obecności. Możemy sobie wyobrazić, co Maria Magdalena powiedziałaby, gdyby widziała współczesną lichość i szpetotę niektórych z naszych nowoczesnych kaplic i tabernakulów. Są parafie, w których skąpstwo nie pozwala nawet na przyozdobienie miejsca przechowywania Najświętszego Sakramentu świecami i kwiatami, tradycyjnie uznawanymi za symbole naszej wiary i miłości.
 
Ci, którzy uważają, że nie mają wystarczających środków na godne utrzymanie domu Bożego, powinni wziąć lekcje od św. Jana Marii Vianneya. Jako ksiądz pełniący posługę duszpasterską w jednej z francuskich parafii jadał codziennie zaledwie kilka gotowanych ziemniaków i ubierał się w skromną, znoszoną odzież, ale nigdy nie szczędził wydatków na właściwe uhonorowanie Najświętszego Sakramentu. Udał się pieszo do Lyonu ze wszystkimi zgromadzonymi przez parafię pieniędzmi i ledwo udało mu się znaleźć monstrancję wystarczająco wspaniałą, by nadawała się do kultu Jezusa Eucharystycznego. W czasach Starego Przymierza każdy z Żydów podlegających spisowi musiał oddawać corocznie pół sykla na ofiarę Panu, by możliwe było utrzymanie w pięknym stanie Przybytku Mojżeszowego. Zgodnie z obietnicą Pana ten wkład miał posłużyć „na pamiątkę Izraelitom przed Panem jako ofiara zadośćuczynienia za ich życie” (Wj 30, 16). Ci, którzy dziś przyczyniają się do uczynienia kultu eucharystycznego czymś godnym i pięknym, z pewnością zostaną zapamiętani za swoją hojność w wyznawaniu wiary w realną obecność Chrystusa. Przez stulecia wierny lud Boży z radością przyjmował to, że mógł składać ofiary na dowód swojej wiary i miłości do Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Nic z tego, co ofiarowujemy Panu, nie jest zmarnowane, ponieważ On wynagradza każdą ofiarę ze stokroć większą hojnością.
 
Współcześnie toczy się wiele dyskusji na temat pięknego daru celibatu osób duchownych, a świat próbuje przekonać Kościół, że taka ofiara z miłości do Jezusa jest marnotrawstwem. Podnoszony jest przy tym argument, że mamy tylko jedno życie i nie powinniśmy go odrzucać, wyrzekając się małżeństwa, rodziny, potomstwa. Zawsze gdy uzdolniony młody człowiek, który przypuszczalnie mógłby zrobić coś pożytecznego dla świata, pragnie zrezygnować z małżeństwa naturalnego na rzecz wyższego dobra, jakim jest ślub duchowy z Bogiem, słyszy się podobne głosy: „Co za strata!”. Takie stwierdzenia są poniekąd zrozumiałe, jeżeli padają z ust osób niewierzących, lecz taki sposób myślenia nigdy nie powinien cechować członków Kościoła. Celibat kapłanów i zakonników to wielki dar, który Kościół katolicki musi pielęgnować niczym skarb. Powinniśmy z radością i wdzięcznością podchodzić do tych, którzy składają własne życie w miłosnym darze dla Chrystusa. Im piękniejsze jest tak ofiarowane życie, tym lepiej. Podobnie, nic nie powinno cieszyć Kościoła bardziej niż młode kobiety kochające Chrystusa ponad wszystko i gotowe podjąć życie zakonne z miłości do Niego. To jak zerwanie najpiękniejszej róży, żeby umieścić ją przy tabernakulum. W pewnym sensie taka róża przestaje żyć i wkrótce musi obumrzeć, lecz jednocześnie została wybrana, by służyć najbardziej szlachetnemu i wzniosłemu celowi. Błogosławiona jest róża wykorzeniona ze świata z całą jego próżnością, by mogła stać się oblubienicą Chrystusa. To rodzaj radykalnej, bezkompromisowej, pełnej poświęcenia miłości, do której wzywa nas przykład Marii Magdaleny i do której zachęca nas pochwała z ust samego Chrystusa.

Zobacz także
ks. Maciej Warowny
List do Hebrajczyków naucza, że Chrystus stał się człowiekiem, aby poprzez swoją śmierć pokonać „tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli” (Hbr 2,14 n.). Śmierć, której boi się człowiek, nie może w takim kontekście być rozumiana wyłącznie jako śmierć w sensie fizycznym, unicestwienie naszego ciała; jest nią każde wydarzenie, które pozbawia nas kontroli nad naszym życiem, któremu nie potrafimy się przeciwstawić, które jest nam narzucone, niechciane.  
 
ks. Eligiusz Piotrowski
Przyjaźń, od najdawniejszych czasów do jakich dociera ludzka pamięć, jest jedną z podstawowych relacji, która staje się naszym udziałem, za którą tęsknimy i którą niezwykle cenimy. W czasach, w których nieustannie trzeba zabiegać o przywrócenie słowom ich najgłębszego i najpierwotniejszego znaczenia prezentowany tekst może stać się niewielkim przyczynkiem do odkrycia na nowo wartości przyjaźni...
 
Święcki Jacek
Na południowym stoku góry Błogosławieństw trzy kilometry od Kafarnaum w pobliżu brzegu jeziora Galilejskiego znajduje się niewielka wioska Tabgha. Jej nazwa to zarabizowane greckie Heptapegon, czyli Siedem Źródeł. Tam właśnie, według relacji Egerii, miały się znajdować już w IV wieku miejsca kultu związane z opisanymi w Ewangelii cudami rozmnożenia chleba oraz połowu ryb.
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 


 
Cost-Club.com: Best Cosplay Costumes for Sale