(...) Tym, co odróżnia Nowy Testament od Starego w kwestii kobiet, jest to, że nie ma w nim dzieła, którego tytuł zwracałby szczególną uwagę na postać kobiecą, jak na przykład Księga Judyty czy Rut. Nie oznacza to jednak, że autorzy nowotestamentalni nie interesowali się losami kobiet. Takie stwierdzenie byłoby dość dziwne, ponieważ budowałoby nieufność wobec kobiet, czego brak w całym Nowym Testamencie. W całej historii biblijnej kobiety pełniły istotne funkcje, odgrywały główne role w wielu wydarzeniach – wspomnieć należy chociażby Maryję. Co ciekawe, jedną z ważniejszych kobiet w Nowym Testamencie jest… rodzący się Kościół, wspólnota chrześcijan. Ale jak to możliwe? W języku greckim słowo ἐκκλησία (czyt. Eklezja), które tłumaczymy jako wspólnota lub zgromadzenie, a w końcu – jako Kościół, jest rodzaju żeńskiego. Istnieje sporo przedstawień Kościoła jako kobiety, chociażby w rzymskich katakumbach. Często pojawiają się trudności w odróżnieniu na wspomnianych obrazach Maryi od Kościoła. Pomyłka w takim przypadku nie jest czymś złym, ponieważ to Maryja właśnie jest „figurą Kościoła”, a więc wzorem dla niego. I nie chodzi wcale o to, że Kościół nie jest dla mężczyzn. Kościół jako wspólnota ma otaczać matczyną opieką wszystkich swoich wiernych. To wielkie wyzwanie dla nas wszystkich, nie tylko przedstawicielek płci pięknej. (...) Pojawiają się one jako wzór oraz jako przestroga dla podejmowanych przez nas działań, zwłaszcza w służbie Kościołowi. Ponadto małżeństwo to zalążek rodziny, podstawowa komórka społeczna, bez której nie może istnieć żadna społeczność, ani narodowa, ani na pewno globalna. Wypada więc zwrócić uwagę na dane nam przykłady świętych i grzesznych małżeństw oraz zastanowić się, w jaki sposób możemy skorzystać z ich przykładu.
Pierwszą parą, która służy jako wzór do naśladowania, jest Akwila i Pryska (często nazywana również Pryscyllą). Kilkukrotnie wzmiankowani są w tekstach Nowego Testamentu. Małżeństwo towarzyszyło św. Pawłowi w jego podróży misyjnej po krajach w basenie Morza Śródziemnego. Podobnie jak on zajmowali się również wyrobem namiotów. Apostoł Narodów niejednokrotnie w swoich listach zwracał uwagę na ich wielką hojność i gościnność wobec współbraci w Chrystusie. Okres, w którym rodził się Kościół, nie należał do spokojnych, czego doświadczył Akwila wraz ze swoją żoną. Zostali oni wygnani za sprawą cesarza Klaudiusza i dekretu wydanego przez niego. Informuje o tym rzymski historyk Swetoniusz, pisząc, że przyczyną takiego stanu rzeczy były niepokoje wśród żydowskich wspólnot wywołane pojawieniem się niejakiego Chrestosa (Chrystusa). Trudno jednoznacznie określić, kiedy małżeństwo przeszło na chrześcijańską drogę życia. Wiemy jednak, że dzięki ich szczodrości i znakomitej postawie wielu chrześcijan mogło znaleźć schronienie w ich posiadłości w Rzymie oraz później w Koryncie, do którego podążyli wraz ze św. Pawłem. Istotna wzmianka na temat ich działalności pojawia się w osiemnastym rozdziale Dziejów Apostolskich: małżeństwo wspomogło w działalności wybitnego mówcę i uczonego żydowskiego, Apollosa. Znając jego dobre zamiary, skłonili go ostatecznie do przyjęcia wiary w Chrystusa i dalszej działalności misyjnej pośród wspólnot żydowskich i chrześcijańskich. Akwila i Pryska poświadczyli za nim, gdy chciał się udać w drogę do Achai, aby tam móc głosić słowo Boże. Postawa tego małżeństwa jest dla nas prawdziwym wzorem do naśladowania, kiedy chcemy kogoś przekonać do wiary w Jezusa. Nie sztuką jest komuś nakazać, by wierzył, lecz wielkim zadaniem jest nakłonić konkretną osobą poprzez swój przykład wiary, postawę godną chrześcijanina i prowadzenie się tak, by nikt nie miał wątpliwości, że wiara chrześcijańska jest warta przyjęcia i propagowania. Z wielką łatwością wydajemy sądy o niewierzących, lecz z trudnością przychodzi nam danie im przykładu życia prawdziwie chrześcijańskiego.
Druga małżeńska para, Ananiasz i Safira, to ludzie, których spotkała wielka tragedia. Czytając krótki fragment o ich życiu (Dz 5,1–11), możemy być zaskoczeni rozwojem sytuacji, bo przecież ci, którzy łożą na utrzymanie Kościoła, zostali zgładzeni. Nie wiemy za wiele o ich wcześniejszych perypetiach małżeńskich, choć przypuszczać należy, że z wielką ochotą i troską dbali o wspólnotę wiernych. Sprzedali oni swoje ziemie, a zysk ze sprzedaży przeznaczyli na rozwój gminy chrześcijańskiej. Spotkała ich jednak kara… Okazało się bowiem, że nie wszystkie uzyskane wpływy ze sprzedaży ziemi przeznaczyli na rozwój wspólnoty chrześcijańskiej. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że skłamali, jak oznajmił św. Piotr, przed Bogiem. Takie zachowanie było niedopuszczalne: pod płaszczykiem niesionej pomocy dopuścili możliwość oszustwa i kłamstwa. Nie chodzi wcale o to, że nie oddali wszystkiego, ponieważ nikt im tego nie nakazał. Publicznie okazali swoją hojność i zaufanie, jednak po kryjomu przywłaszczyli sobie pewną sumę, jakby ich ufność w Kościół nie była pewna. Ananiasz i Safira są symbolem grzechu, który określilibyśmy jako „prywatny”, taki, który nie jest znany naszym bliskim. Bóg zna jednak nasze drogi i myśli, czego dowodem jest kara, jaka spadła na tych, którzy popełnili grzech kłamstwa.
Andrzej Jędrzejczak
Królowa Różańca Świętego nr 36
krolowa.pl | 19 lutego 2019
„Modlitwa jako droga” – nasuwa mi wiele skojarzeń. W judaizmie bowiem nie tylko słowo „modlitwa” jest wieloznaczne, ale również samo słowo „droga”. Kiedy myślimy o strukturze i początkach tradycji żydowskiej, o początkach monoteizmu oraz o tym, jak tradycja się rozwijała, to jedną z pierwszych relacji między Bogiem a człowiekiem, opisanych w Torze i rozpoczynających tę drogę, jest sytuacja Awrahama...
Wielu narzeka, że tak wiele jest zła wokół, że nic nie da się zrobić. Gdyby spojrzeć na wątłe światło w ciemności, albo na zwykłą świeczkę zapaloną w mroku nocy zrozumiemy jak wystarczająco oświetla drogę idącym. Tak niewielka ilość soli nadaje smak potrawom. Dlatego niewielu chrześcijan potrzeba, by oświetlić drogę innym. To my mamy być światłem i solą nie zrażając się tym, że jesteśmy mali i słabi. Powinniśmy jednak być otwarci na Ducha Świętego i przejrzyści, aby światło Jezusa oświetlało świat.
Zajrzyjmy w głąb naszego serca i odpowiedzmy sobie szczerze, czy jesteśmy zadowoleni ze sposobu, w jaki zarządzamy świętym czasem niedzieli? Być może niedziela to ten jedyny czas w ciągu tygodnia, kiedy mamy szansę usłyszeć coś ważnego, co Bóg chce nam przekazać, to okazja, by spokojnie porozmawiać z najbliższymi i tak zaplanować te wolne chwile, aby były one źródłem siły i radości dla wszystkich.