Posługiwanie Ojca św., Jana Pawła II, w Kościele Powszechnym było szczególnie związane z postacią św. Franciszka z Asyżu. Na progu swego Pontyfikatu, 5 listopada 1978 r., odbył pielgrzymkę do grobu św. Franciszka. Prosił Go, aby pomógł „przybliżyć nam Chrystusa Kościołowi i dzisiejszemu światu”. Do naśladowców św. Franciszka zwrócił się z następującymi słowami: „Służcie Panu z radością. Bądźcie sługami Jego ludu z radością, gdyż św. Franciszek chciał, byście byli radosnymi sługami ludzkości, zdolnymi, by wszędzie zapalać lampę nadziei, ufności, optymizmu, które mają swe źródło w samym Panu. Przykładem niech wam będzie teraz i zawsze, nasz wspólny święty Patron, św. Franciszek z Asyżu”.

 

29 listopada 1979 r. Jan Paweł II wydał dokument (Breve apostolskie) zaczynający się od słów: „Inter Sanctos”, w którym ogłosił św. Franciszka patronem ekologów (ludzi zajmujących się ochroną środowiska naturalnego), ponieważ „pośród świętych i pośród wielkich ludzi, którzy z szacunkiem traktowali przyrodę, jako cudowny dar Boga ofiarowany rodzajowi ludzkiemu, bardzo słusznie wymienia się św. Franciszka z Asyżu”.

 

25 stycznia 1986 r. Ojciec św. ogłosił dzień 27 października 1986 roku, Dniem modłów o pokój w świecie. Zaprosił na ten dzień przedstawicieli wszystkich religii chrześcijańskich i niechrześcijańskich, do Asyżu, do miasta, w którym urodził się, żył, działał i umarł św. Franciszek - inicjator powszechnego braterstwa, zwiastun pokoju wśród ludzi. Na apel Papieża ponad 150 przedstawicieli dwunastu głównych religii świata zgromadziło się po raz pierwszy w historii, by razem z Janem Pawłem II modlić się w Asyżu o pokój na naszym globie. Chciejmy zatem przyjrzeć się pokrótce, jak ten zwolennik powszechnego braterstwa odnosił się do wszystkich stworzeń i przyrody oraz z jakim zaangażowaniem i prostotą podjął misję Zwiastuna pokoju.

 

 

Jednym z motywów, dla którego postać św. Franciszka z Asyżu spotyka się z sympatią i podziwem ludzi całego świata, bez względu na ich pochodzenie narodowe czy też przekonania religijne, jest jego postawa wobec stworzenia. Nie czując się zdolnym do oddawania chwały Bogu tak, jak On na to zasługuje, wzywa św. Franciszek na pomoc innych ludzi, zwierzęta, a nawet istoty nieożywione.

 

 

Rzeczy świata widzialnego ofiarowują Franciszkowi niezwykle intensywne przeżywanie Boga. Stały się one dla niego niejako przeźroczyste na Boga. W stworzeniach spotyka on ciągle Stwórcę wszechświata, którego życiem, potęgą i miłosierdziem jest wypełniony i rozświetlony cały świat. Trzeba jednak wyjaśnić niektóre aspekty, mówiąc krótko - niepokojące, w miłości Franciszka do stworzeń.