logo
Poniedziałek, 26 października 2020 r.
imieniny:
Ewarysta, Lucyny, Lutosławy, Demetriusza – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Jan Uryga
Święty Józef - Żywiciel Pana
Źródło
 


 
Święty Józef - Żywiciel Pana
 
Św. Józef Rola św. Józefa nazywanego zastępcą Ojca niebieskiego, Karmicielem człowieczeństwa Jezusowego, Pomocnikiem w dziele odkupienia rodzaju ludzkiego, jest tak wyjątkowa, że przy niej blednie nawet posłannictwo św. Jana Chrzciciela i Apostołów.
Dlatego św. Józef, Oblubieniec Najświętszej Maryi Panny zajmuje w kalendarzu liturgicznym Kościoła miejsce specjalne, a jego wspomnienie 19 marca zaliczane jest do uroczystości - a więc świąt najwyższej klasy.
 
Imię Józef składa się z dwóch wyrazów: Jo - skrót od Jeho, Jahwe - Bóg i czasownika jasaf - przydać, dodać. Całość imienia Joseph można więc tłumaczyć jako niech Bóg pomnoży. Imię to nadała Rachela, żona Jakuba, swojemu pierwszemu synowi, mówiąc: "Oby Pan dodał mi jeszcze drugiego syna" (Rdz 30,24). W szerszym kontekście imię Józef wyraża życzenie, aby osoba ta żyła w rosnącym dostatku.
 
Pewnych informacji o św. Józefie dostarczają nam tylko Ewangelie. Ale osobą św. Józefa zajmują się także apokryfy: Protoewangelia Jakuba (II w.), Ewangelia Tomasza (II w.), Historia Józefa Cieśli (IV w.), Ewangelia Pseudo-Mateusza (VI w.) i Ewangelia Narodzenia Maryi (IX w.). Jednak w tych dziełach, jak i innych pobożnych apokryfach, jest zbyt dużo wątków legendy, aby można je było traktować jako źródła informacji czy dokumenty.
 
Św. Józef pochodził z rodu króla Dawida. Wykazuje to św. Mateusz w genealogii przodków św. Józefa (Mt 1,1-17). Genealogię podaje również św. Łukasz (Łk 3,23-38). Ta jednak różni się od poprzedniej. Już w wieku III Juliusz Afrykański wyraził opinię, że św. Łukasz podał genealogię Najświętszej Maryi Panny. Na mocy prawa lewiratu św. Józef mógł być synem naturalnym Jakuba, a równocześnie synem adoptowanym Helego, noszącego w tradycji chrześcijańskiej imię Joachim, który był ojcem Najświętszej Maryi Panny. Tak więc genealogia św. Łukasza wyliczałaby rzeczywistych przodków Maryi, odnośnie zaś św. Józefa jego przodków zalegalizowanych. Taka jest też opinia przyjęta przez wielu współczesnych biblistów, egzegetów.
 
Św. Józef nie był według ciała ojcem Jezusa Chrystusa. Był nim jednak według żydowskiego prawa jako małżonek Maryi. Chociaż więc Maryja porodziła Pana Jezusa dziewiczo, to jednak według otoczenia św. Józef był uważany za Jego ojca. Tak go też czasem nazywają Ewangelie (Łk 2,33,48; 4,22). Tak więc fizycznie Pan Jezus był synem Dawida poprzez Maryję, a prawnie poprzez Józefa.
 
Jaki był zawód św. Józefa? Hebrajski wyraz charasz oznacza rzemieślnika, wykonującego pracę w drewnie, w metalu, w kamieniu. Zdaniem św. Justyna (ok. 100-166), który żył blisko czasów Apostołów, a więc mógł wiedzieć coś o tradycji chrześcijańskiej, św. Józef wykonywał drewniane sochy do orki i jarzma na woły. Autor Pseudoewangelii Filipa (III w.) nazywa św. Józefa stolarzem.
 
Ewangelie wspominają o św. Józefie z okazji zaślubin z Maryją, poczęcia Pana Jezusa, spisu ludności, narodzenia w Betlejem, ofiarowania Jezusa w świątyni, pokłonu trzech mędrców, ucieczki do Egiptu, powrotu do Nazaretu oraz przy odnalezieniu dwunastoletniego Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Przy publicznym nauczaniu Chrystusa jest jedynie wzmianka o nim. Według podania św. Józef już wówczas nie żył. Miałby więc najpiękniejszą śmierć, bo na rękach Jezusa i Maryi. Może dlatego do dziś jest uważany za patrona dobrej śmierci.
 
Św. Józef był powiernikiem tajemnicy samego Boga, któremu służył nadzwyczaj wiernie. W jego życiu ważna była praca, która uświęca nie przez dokonywanie wielkich rzeczy, ale przez kształtowanie zwyczajnych, ludzkich, prostych cnót, prawdziwych i autentycznych.
 
Św. Józef uczy nas też milczenia, nawet w sprawach wielkiej wagi. Ewangelie nie zanotowały ani jednego jego słowa, charakteryzując go lapidarnym zdaniem: "Był człowiekiem prawym" (Mt 1,19). Owo milczenie św. Józefa jest znakiem służby Słowu, które stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. On nie mówił, bo stał przed tajemnicą, która go przerastała. Wnikał w nią krok po kroku, a ona ciągle odsłaniała przed nim coś niepojętego dla ludzkiego umysłu.
 
Milczenie Ewangelii udzieliło się również Kościołowi i trwało całe stulecia. Z czcią Maryi spotykamy się w Kościele już w okresie katakumb i prześladowań, zaś św. Józef pozostał w ukryciu do późnego średniowiecza. Dopiero w roku 1479 wprowadzono do brewiarza rzymskiego oficjum o św. Józefie. Na ustanowienie osobnego święta trzeba było czekać do roku 1621, a tak na dobre jego kult zaczął propagować papież Pius IX, który w 1870 r. ogłosił go Opiekunem Kościoła. Pius XII ogłosił go patronem robotników, a Jan XXIII patronem Soboru Watykańskiego II.
 
Jan Uryga
 
Zobacz także
Louis Couëtte
„Mój mały Gerardzie, kto ci dał ten chleb?" – pyta mama Benedetta. „Taki mały chłopczyk!" – odpowiada jej Gerard. To już trzeci dzień z rzędu, jak mały chłopiec, który nie mówi, jak się nazywa, daje Gerardowi wyśmienity biały chleb. I trwa to przez miesiące. Jest rok 1733. Kiedy Gerard będzie miał 20 lat powie jednej z sióstr, że tym małym chłopcem był Jezus...
 
Louis Couëtte
Święty to nie jest odczłowieczony półanioł, który w momencie kanonizacji dostaje jako dowód aureolkę. To część Kościoła, do którego należę – można powiedzieć, że mój kolega z kościelnej ławki. Warto się z nim zaprzyjaźnić – jest w niebie, może mnie wspomóc w tym, czego po tej stronie potrzebuję albo nie wiem. 

Z Szymonem Hołownią, autorem książki Święci codziennego użytku, o świętości naszej powszedniej, robionej „tu i teraz” rozmawia Marta Brzezińska-Waleszczyk
 
Larry Oney
Czasem nawet nie zauważymy, że jesteśmy do czegoś przez Boga przygotowywani – dostrzeżemy to dopiero później, gdy spojrzymy wstecz. Musimy zdać sobie sprawę z tego, że Boże przygotowanie może trwać długi czas, albo też wydarzyć się nieoczekiwanie. Jezus spędził trzydzieści lat przygotowując się do misji, która trwała krócej niż trzy lata. 
 
 
___________________
 
 reklama