logo
Wtorek, 17 maja 2022 r.
imieniny:
Brunony, Sławomira, Wery, Paschalisa, Weroniki – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 

Katoflix

Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Michał Wsiołkowski
Sypiąca różami jutrzenka
Liturgia.pl
 
fot. Haley Phelps | Unsplash (cc)


Radujcie się! Pan jest blisko

Antyfona na wejście, choć być może nieczęsto odczytywana lub śpiewana, jest niezwykle ważna dla dzisiejszej liturgii: „Radujcie się zawsze w Panu, raz jeszcze powiadam: radujcie się! Pan jest blisko“, ponieważ od łacińskiego oryginału: „Gaudete in Domino semper: iterum dico, gaudete. Dóminus enim prope est“ wzięła się nazwa III niedzieli adwentu: Niedziela Gaudete. Wyraża ona prawdę, o której Kościół przez cały adwent stara nam przypominać: Pan jest blisko. Nie tylko z tego powodu, że coraz bliżej uroczystość Narodzenia Pańskiego.

Jutrzenka, nieśmiało zwiastująca wschodzące słońce
 
Oczywiście, jako chrześcijanie radujemy się z przyjścia Pana, który powróci „w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których czuwając, z ufnością oczekujemy“ (1 prefacja adwentowa). Ci właśnie, radoście i ufnie oczekujący, ujrzą blask jutrzenki, nieśmiało zwiastujący wschodzące słońce, jak to ujął Juliusz Słowacki w „Podróży do Ziemi Świętej z Neapolu“ (Pieśń IV. Grecja):
 
Niebo na wschodzie okrywa purpura,
Potem ją skrawa zastępuje białość,
A róż odcięty jako lekka chmura
Płynie w błękity… O, klasyczna stałość!
Nieraz widziałem przez ten obłok cienki
Łono sypiącej różami jutrzenki.
 
I dzisiaj pełna jasnego brylantu
Rosy, róż pełna, wyleciała do mnie
Z błękitnej fali, sponad gór Lepantu,
A za nią słońce rozlane ogromnie
Wyszło jak zegar wieczystego czasu
Nad błękitnymi górami Patrasu.
 
Dzisiejsza liturgia nie mówi jednak tylko o przyjściu Chrystusa na końcu czasów, na które – owszem – mamy się przygotowywać (spraw, abyśmy przygotowali nasze serca… – Kolekta). Blask „sypiącej różami jutrzenki“ widzimy już teraz, wszak jest zapowiedzią nadchodzącego Słońca! Choć liturgia jest pełna pokornej prośby o podwójne przygotowanie naszych serc – do przeżycia nadchodzących Świąt i do paruzji, warto zauważyć, że kierujemy je do Boga obecnego wśród nas także teraz.

Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy
 
Kolekta staje się wołaniem nie do Sędziego, który czeka, aby rozliczyć nas z dokonanych uczynków, ale do miłosiernego Ojca, który widzi i wspomaga nasze starania: „Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy świąt Narodzenia Pańskiego…“.
 
Przeżywając trzecią niedzielę adwentu, zwaną różową, warto dostrzec ów blask, przenikający nasze życie. Jest nim światło Chrystusa, który „przyszedł w ludzkiej naturze, spełniając odwieczne postanowienie Ojca“ (por. prefacja) i który jest już blisko, stoi u drzwi, aby powrócić w chwale. To światło pozwala nam dostrzec więcej, nawet niż wtedy gdy patrzymy na życie w różowych okularach: zamiast płytkiego optymizmu – prawdziwą obecność Chrystusa przenikającą naszą codzienność.
 
Michał Wsiołkowski
liturgia.pl | 16 grudnia 2007
 
Zobacz także
kard. Gianfranco Ravasi
„Pewien uczeń ciężko zawinił. Jego towarzysze potępili go surowo. Tymczasem nauczyciel nie zareagował i milczał. Jeden z uczniów, nie mogąc się powstrzymać, wybuchł: Nie można udawać, że nic się nie stało po tym, co się wydarzyło! Bóg dał ci oczy! Nauczyciel odparł: Tak, to prawda, ale dał mi też powieki” . Zaczynamy dziś od tej odległej hinduskiej opowieści, by skomentować jedno z najsłynniejszych zdań Ewangelii poświęcone fałszywemu braterskiemu napomnieniu.
 
Ks. Krzysztof Pawlina
Istnieją w Polsce dwie tendencje w opiniach o młodzieży. Pierwsza to tendencja do idealizowania młodzieży - młodzież szansą społeczeństwa, młodzież naszą nadzieją, młodzi naszą przyszłością. Ma ona swoją starą tradycję, zawsze w młodym pokoleniu dopatrywano się czegoś - za czym tęskniło pokolenie dorosłe, czego nie udało się dokonać pokoleniu schodzącemu...
 
Aneta Kania
Maryja robiła zwykłe rzeczy, ale w niezwykły sposób. Przyjmowała w swojej ludzkiej naturze i w swoim codziennym życiu łaskę Bożą, która jest życiem nadprzyrodzonym i już wiecznym. „Kto słucha słowa mego i wierzy [we Mnie], ma życie wieczne”, mówi Jezus; „ze śmierci przeszedł do życia” (J 5, 24).  

Z ojcem Pierre-Marie Delfieux rozmawia Aneta Kania
 
 
___________________
 
 reklama

katolicyzm