logo
Sobota, 23 stycznia 2021 r.
imieniny:
Fernandy, Jana, Rajmundy, Ildefonsa  – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Edward Staniek
Tajemnica od anioła
Któż jak Bóg
 
fot. Annie Spratt | Unsplash (cc)


Józef i dwie wielkie tajemnice
 
„Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło»” (Mt 1, 20).
 
Józef dowiaduje się od Pana Boga, że syn, którego ma adoptować, ma bardzo trudne zadanie do wykonania na Ziemi. Takiego zadania nie ma nikt i nikt mieć nie będzie, a jest nim wybawienie ludu od jego grzechów. Józef, poproszony przez Boga o przyjęcie zarówno mamy jak i dziecka, wiedział, że ma wychować Jezusa do tego, by ten spełnił to zadanie. Dlatego od początku stanął wobec dwóch wielkich tajemnic: tajemnicy grzechu i tajemnicy wybawienia z grzechu.
 
Jako człowiek sprawiedliwy Józef wiedział, że grzech polega na nieposłuszeństwie Bogu, na lekceważeniu jego prawa, czyli przykazań, i na zniszczeniu zaufania, jakim Bóg darzy człowieka. Doskonale rozumiał, że grzech jest wielkim nieszczęściem jakie człowiek dobrowolnie ściąga na siebie. Wiedział on również, że człowiek z tego nieszczęścia absolutnie nie jest w stanie się wydostać. Grzech ciężki jest śmiertelną chorobą bez szans na uleczenie. Ponieważ Józef był człowiekiem prawym, doskonaląc zaufanie jakim darzył Boga, wiedział, że przez to rośnie zaufanie Boga do niego. Obserwował także jak wielu Żydów w jego czasach grzeszy, a nawet nie dostrzega tej nieuleczalnej choroby, jaką jest świadome i dobrowolne wybieranie grzechu. Choroba ta jest nieuleczalna, śmiertelna, nie tylko dla ciała, ale i dla ducha. To jest śmierć człowieka, a nie śmierć ciała.

Mieć takiego Syna
 
Józef znał grozę grzechu i dlatego nie zatrzymywał się nad żadnymi doczesnymi nieszczęściami, takimi jak choroba, sieroctwo, nagła śmierć bliskich, wojny, kataklizmy. On wiedział, że adoptowany przez niego Syn Boga też nie zatrzyma się na dłużej nad nieszczęściami doczesnymi. On tylko od czasu do czasu, pod koniec życia, udowodni, że ma nad nimi władzę – uzdrawiając, a nawet wskrzeszając. Jezus nie przybył na Ziemię po to, aby usuwać choroby, biedę i inne ziemskie nieszczęścia. Jego interesuje wybawienie ludzi od strasznej niewoli grzechu. Mieć takiego Syna to wielka radość. Józef nie dziwił się, że tak jemu, jak i Marii, towarzyszyły doczesne nieszczęścia: wielkie ubóstwo – miejscem narodzenia była stajnia i to cudza, potem – i to w krótkim czasie – rzeź niewiniątek. Jeszcze trzeba uciekać do Egiptu. Ten, kto myśli tylko o nieszczęściach doczesnych, mógłby powiedzieć: ‘’Ładny mi Wybawiciel! Co to za Wybawiciel, który rodzi się w cudzej stajni, a potem leży w żłobie. Co to za Wybawiciel, który ucieka przed Herodem!. Ale Józef już wtedy doskonale wiedział, że to ten Jezus, wybawi Heroda od grzechów, które on popełnia.
 
Żyjemy dzisiaj w świecie, który nie zna i nie rozumie nieszczęścia grzechu. Są jednak ludzie tacy jak św. Józef, dla których wybawienie od grzechu jest ważniejsze niż wybawienie od trudnych układów w rodzinie, wybawienie od pustej kieszeni, wybawienie od zaciągniętych długów, wybawienie od choroby, a nawet wybawienie od śmierci. Oni wiedzą, że Wybawiciel czeka na nich w konfesjonale i chce ich wybawić z grzechu. Chce ich wprowadzić w świat pokoju i w świat wspaniałej wolności, która polega na kroczeniu twarzą twarz z Nim i wkroczeniu w ten świat, w którym On żyje.

W poszukiwaniu wewnętrznej wolności
 
Zatrzymajmy się nad słowami, które zostały skierowane do Józefa i popatrzmy na zestawienie czym są dla nas nieszczęścia doczesne, a czym smak wolności nieznanej temu światu, w którym żyjemy. Uczeń Jezusa zna nieszczęście jakim jest grzech, a poganin szuka w grzechu szczęścia. Uczeń Chrystusa szuka wewnętrznej wolności w spotkaniu z Nim, a niewierzący szuka tylko okazji, by swoją wolność utopić w grzechu. W jakiej mierze Jezus jest moim Wybawicielem?
 
ks. prof. Edward Staniek
Opracowanie na podstawie kazania ks. Edwarda Stańka, wygłoszonego w kościele pw. Niepokalanego Serca Maryi przy ul. Smoleńsk 6 w Krakowie, w dniu 22.12.2013 r.
Któż jak Bóg 2-2014 
 
Zobacz także
ks. Tadeusz Chromik SJ
Jezus z troską pochyla się nad każdym człowiekiem. Swym miłującym Sercem ogarnia wszystkich. Bierze na swe barki ciężar ludzkich grzechów. Wydaje się na cierpienie i mękę. Pozwala, by Jego oblicze było znieważone. Za tę cenę przywraca boską godność człowiekowi. W ten sposób zadośćuczynił Bogu za nasze nieprawości...
 
ks. Jakub Szcześniak
Bóg daje siebie każdemu człowiekowi w taki sam sposób, ponieważ Jego miłość jest bezwarunkowa. Gdybyśmy tutaj zakładali jakiekolwiek uwarunkowania, to tak, jakbyśmy odmawiali komuś prawa do miłości z racji jego ograniczeń. Miłość jest wpisana w nasze istnienie, tak jak oddychanie w procesy życiowe. 
 
Ks. Stanisław Haręzga
W różny sposób Biblia opowiada prawdę o Bogu, który nigdy nie neguje swej relacji ze stworzeniem, nawet wówczas, gdy człowiek odwraca się od Niego. W takiej sytuacji, tym bardziej lituje się nad nim, szuka go, zaprasza do nawrócenia i pokuty, obiecując przebaczenie winy i możliwość nowego życia. O skorzystaniu z Bożego przebaczenia decyduje jednak ludzkie poczucie winy i żal za grzechy.
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー