logo
Czwartek, 26 listopada 2020 r.
imieniny:
Leona, Leonarda, Lesławy, Konrada, Delfiny, Jana – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Tadeusz Chromik SJ
Ufność w nieskończoną miłość Boga
Zeszyty Formacji Duchowej
 


Ważne jest, by nie zamykać się na obecność miłującego Boga. By świadomie opierać swe życie na Jego mocy. Zaufanie sprawia, że pogłębia się bosko-ludzki dialog miłości. Gdy człowiek ufa, to nawet w chwilach słabości, nie pogrąża się w zwątpieniu. Razem z psalmistą woła: Ja jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie (Ps 40,18). 
 
Jest to zdumiewające, że Stwórca ufa człowiekowi, mimo że ten nie darzy Go pełnym zaufaniem. Jakżeż wielkie jest miłosierdzie Pana, który czeka nawet na największego grzesznika i pragnie nawiązać z nim dialog miłości! 
 
Prorok Ozeasz  także wskazuje na zatroskaną o człowieka miłość Boga: Na ramiona swe ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że troszczyłem się o nich. Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem go (Oz 11, 3-4). 
 
Wyczuwamy w tym zwierzeniu ojcowską czułość Boga Ojca. Jego troskę o każdego człowieka. On  potrafi długo czekać na powrót marnotrawnego syna. A gdy wróci z radością przygarnia go do swego Serca. 
 
Człowiek grzechem nieufności rani swego Stwórcę. On, zraniony w swej miłości, skarży się: Im więcej ich wzywałem, tym dalej odchodzili ode mnie. Mój lud jest gotów odpaść ode Mnie (Oz 11,2.7). 
 
Trzeba nam umacniać się na tej drodze nadziei słowami Psalmów. W nich Bóg nawołuje  do ufności. Do nawrócenia. Do otwarcia się na moc Jego słowa: Pokładam nadzieję w Panu, dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie, dusza moja oczekuje Pana (Ps 130).
 
Nikt tak nie jest w stanie pomóc człowiekowi, jak miłujący go Bóg. Na Jego pomoc zawsze można liczyć: Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię. Pan ciebie strzeże, jest cieniem nad tobą, stoi po twojej prawicy. Pan cię uchroni od zła wszelkiego, ochroni twoją duszę (Ps 121).
 
Postawa ufności usuwa z serca lęk: Moje serce bać się nie będzie; choćby wybuchła przeciw mnie wojna, nawet wtedy będę pełen ufności (Ps 27,14.3). Lęk i nieufność wobec Boga są gorzkim owocem grzechu. To właśnie grzech zakaził ludzkie serce wirusem niedowierzania dobroci Boga. 
 
Kto ufa Bogu, jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim czasie, liście jego nie więdną; co uczyni, pomyślnie wypada (Ps 1,3). 
 
Im trudniejsze sytuacje, tym ufniej trzeba się powierzać miłosierdziu Boga.
 
Jeżeli już w Starym Przymierzu Bóg był tak zatroskany o dialog miłości z człowiekiem, to co powiedzieć o Jego wysiłkach dialogu z ludzkością w Nowym Przymierzu!
 
Pełnia czasów – pełnią nadziei
 
Jezus jest pełnią nadziei i jutrzenką ludzkości. Tę radosną nowinę obwieszcza nam słowo Boże: Gdy nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty (...), abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo (Ga 4,4-5). Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna (Hbr 1,1). 

Obecnie Bóg już nie przemawia przez proroków. To Mu nie wystarcza. Przez Chrystusa objawia swoją wolę przywrócenia ludzi do godności dzieci Bożych. Maryja jest wzorcem zawierzenia Bogu. W tajemnicy Zwiastowania najdoskonalej okazała Mu swe zaufanie w słowach: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa (Łk 1,18). Stojąc pod krzyżem Jezusa, swą postawę całkowitego zawierzenia woli Bożej przypieczętowała cierpieniem. W ten  sposób łączyła swoje „fiat” z ofiarą swego Syna Jezusa Chrystusa. Maryja zawierzała siebie Bogu. Jest całkowicie dla Niego, ponieważ On jest całkowicie dla nas (KKK 2617). Zauważmy, jak Maryja nasza Matka uczy nas, w jaki sposób w każdej sytuacji zawierzać siebie nieskończonej miłości Boga. 
 
Święci nauczycielami ufności 
 
Pełnia czasów znajduje swą kontynuację w Kościele. W nim Duch Święty odnawia  ufność zniszczoną przez grzech. Tutaj spotykamy się z Chrystusem. Oddajemy cześć Trójcy Świętej. Prawdziwa ufność owocuje świętością życia. 

Świadkami ufności są święci. Oni w całej pełni odpowiedzieli na zaufanie Boga. Pamiętajmy o ich obecności i działaniu w naszym życiu...
 
Na przykładzie kilku sylwetek przedstawimy świętość jako całkowite zawierzenie siebie Bogu. Niech to nam doda odwagi, by bardziej zaufać dobroci Boga i dać się kształtować miłości Ducha Świętego.
 
Św. Paweł – pochwycony przez Chrystusa
 
Paweł swoją więź z Jezusem ujmuje w słowach: Wiem, komu uwierzyłem, i pewien jestem, że mocen jest ustrzec mój depozyt aż do owego dnia (2Tm 1,12). To jego zawierzenie Jezusowi jest tak radykalne, że prowadzi go do utożsamienia się z Nim. 
 
Przed wiernymi w Filippi otwiera swoje serce: Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk (1,21). Jego więź z Panem sięga granic heroizmu. Po prostu jest mocniejsza niż śmierć. Powierzenie swego życia Bogu nie przychodzi Pawłowi łatwo. Wymaga zgody na całkowitą ofiarę. Apostoł nie cofa się przed nią. Świadczą o tym słowa: aby żyć dla Boga: razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus (...). Obecne moje życie jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2,19-20). 
 
Zobacz także
ks. Rafał Masarczyk SDS
Wieczny tzn. istniejący bez końca. W ścisłym znaczeniu, to co istnieje bez początku i końca, bez żadnych zmian i następstw. Definicja wieczności wg Boecjusza: "Wieczność to stałe i zarazem doskonałe posiadanie nieskończonego życia". Objawienie wypowiada się stanowczo na temat tej prawdy: Podobnie jak Bóg, prosty i nieskończony, niczym nie jest ograniczony przestrzennie, tak samo i przez czas nie może być ograniczony, ponieważ jest niezmienny. Bóg jest bez końca i bez początku.
 
O. Rufus
Sprawy powołania lepiej nie plątać z pomysłami ludzkimi, bo cóż człowiek może lepszego wymyślić od Boga? Szkoda, że nie wszyscy potrafią to przyjąć, tym bardziej męczą siebie samych, uprzykrzają życie również innym. Stąd w sprawie powołania warto z szacunkiem, ale zdecydowanie bardziej słuchać Boga niż ludzi.
 
ks. Andrzej Adamski
Czystość serca nie jest skutkiem jednorazowej decyzji. Jest długotrwałym zadaniem, które realizuje się przez całe życie. Jest to walka, która codziennie toczy się w sercu człowieka: walka przeciw siłom zła, które chcą oderwać człowieka od Boga, a działają zarówno od zewnątrz, jak i wewnątrz ludzkiego „ja”. „Aby zwyciężyć w tej walce, człowiek musi się zwrócić ku Chrystusowi. 
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー