logo
Środa, 26 stycznia 2022 r.
imieniny:
Lutosława, Normy, Pauliny, Tymoteusza, Tytusa  – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Grażyna Berger
W betlejemskiej grocie
Posłaniec
 
fot. Christmas | Pixabay (cc)


Ciemna noc zaległa ziemię. Cisza otuliła ją swym szalem. W grocie, z dala od ludzkich siedzib schronienie znalazło dwoje ludzi. Teraz pochylają się troskliwie nad nowo narodzonym Dziecięciem. Złożyli Je w żłobie wyścielonym siankiem, otulili chustą, bo noc zimna. A Ono takie maleńkie, bezradne, słabe...

 

Smutek i troska przegrywają z radością i szczęściem, które wypełniają serca i malują się na twarzach Maryi i Józefa. Choć tak straszno wokół, to cóż to znaczy wobec tego Daru, który otrzymali?

 

Dzieciątko niespokojnie poruszyło się w żłóbeczku, zakwiliło cichutko. Maryja, bierze Je na ręce, przytula do swego serca. Myśli Jej biegną do niezwykłego spotkania, kiedy w progu Jej domu stanął niebieski Posłaniec: Bądź pozdrowiona, pełna łaski... Oto porodzisz Syna... Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego... – Czyż to możliwe? – zastanawiała się wtedy, nie śmiąc wypowiedzieć głośno swej wątpliwości. Jednak ta sama wydarła się z Jej ust: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? – Dla Boga nie ma nic niemożliwego – usłyszała w odpowiedzi. Anioł dalej do Niej mówił: Pan Bóg da Mu tron Jego praojca Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. (...) Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. – Nie, nigdy w to nie wątpiła. Tak wiele razy rozmyślała o wielkich rzeczach, które Jahwe uczynił dla Jej narodu. Czy mogłaby zwątpić w słowa posłane Jej od Boga?

 

Upłynął czas i Ona teraz tuli w swoich ramionach małe Dzieciątko. – Tak, Anioł mówił prawdę – porodziła Syna. Od chwili zwiastowania czuła na sobie troskliwy wzrok Boga, Jego błogosławieństwo i opiekę. Nawet teraz po trudach dalekiej podróży, nie mając gdzie się podziać, nie mając dachu nad głową, Bóg sprawił, że powiła szczęśliwie Dzieciątko. Ale przecież Ono jest takie małe i słabe! Przecież Ono potrzebuje ciepła, światła i miłości, a tymczasem wokoło ciemno, zimno... A to Dziecię jest Synem Boga! Jakże to?

 

Podobne pytanie zadała już kiedyś Aniołowi... Teraz w swym sercu Maryja słyszy cichy głos: Nie bój się... Ale Ona nie boi się o siebie, boi się o to Maleństwo, które tuli do serca. Wie – wszak Anioł powiedział Jej o tym – że to Syn Najwyższego, że to sam Bóg, który ma zakrólować. Nie rozumie, jak to się stanie, ale skoro to Bóg powiedział, więc wierzy. Dla Niego nie ma nic niemożliwego. Teraz pragnie całą swoją czułością, miłością obdarować Tego, który stał się człowiekiem; i to jeszcze tak bardzo bezbronnym.

 

W zalegającej świat ciszy daje się słyszeć szum. Dochodzi z oddali, ale zbliża się coraz bardziej. Jest już blisko. Rozróżnić można kroki zbliżających się osób: jedna, druga, trzecia... U wejścia do groty pojawiają się pasterze. Zatrzymują się zdziwieni, widząc Niemowlę, które Maryja dopiero co położyła znów w żłóbeczku. Ale oto klękają, w pokorze chylą głowy przed Dziecięciem, bo choć oczami ciała widzą jedynie małą Istotkę; i to w tak nędznych warunkach, to czystymi i prostymi sercami poznają swego Boga i Króla, na którego czekali już ich przodkowie, a którego przyjście zapowiadali prorocy. Dobrze pamiętają słowa Anioła – który stanął przy nich, gdy pilnowali swego stada – że zwiastuje im radość wielką, która będzie udziałem wszystkich, bo oto narodził się Mesjasz, Zbawiciel. Wprawdzie Anioł mówił jeszcze o niemowlęciu leżącym w żłobie, ale te słowa zagłuszyła radość, jaką natychmiast rozbrzmiały ich serca. Dopiero teraz przypomnieli je sobie i zrozumieli... Nie, nie rozumieli, ale czuli. Teraz klęczą szczęśliwi u stóp swego Boga i Króla.

 

Czy noc ma się ku końcowi? Oto ciemność rozprasza światło. Staje się ono coraz jaśniejsze, obejmuje coraz to szerszą przestrzeń, aż wszystko jest nim przeniknięte. Wraz z nim do groty wchodzą nieznani przybysze. Znać, że mają za sobą długą podróż. Ich stroje pokrywa kurz, a na ich twarzach maluje się zmęczenie i... radość. Klękają w uniżeniu przed Dziecięciem, wyjmują dary i w milczeniu składają u Jego stóp: złoto, kadzidło i mirrę. To dla Króla królów, którego gwiazda pojawiła się na niebie. Ujrzeli ją na Wschodzie i poszli za jej blaskiem. Ona przyprowadziła ich do betlejemskiej groty.

 

Przy żłóbku Jezusa czuwają Maryja i Józef, są i ubodzy pasterze, i mędrcy. Wszyscy wpatrują się w maleńkie Dzieciątko pełni uwielbienia, zachwytu i zdumienia nad wyrokami Boga: Jak to Bóg – Dziecię? W stajni? W ubóstwie?... Nie myśleli, że ich wiara, ich miłość, z jaką przyjęli przychodzącego na świat Boga, są najpiękniejszymi i najcenniejszymi darami, jakie i Ty możesz Mu ofiarować.

 

Grażyna Berger
Posłaniec Serca Jezusowego grudzień 2005

 
Zobacz także
Andrzej Gołąb
Ufam, iż dożyję chwili, kiedy my - katolicy uświadomimy sobie, iż naszym największym świętem, najważniejszym czasem w Kościele i szczególnym wyrazem miłości Boga do człowieka, są trzy dni Triduum Paschalnego: Wielki Piątek (poprzedzony wigilią Wielkoczwartkowej Wieczerzy Paschalnej), Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Może przyjdzie chwila, kiedy w miejsce pogańskich obyczajów malowania jajek i chuligańskich kąpieli ulicznych, zwanych tradycyjnie śmigusem-dyngusem, nadamy tym właśnie dniom wymiar głównego święta chrześcijańskiego, z wszystkimi tego - ustawowymi także - konsekwencjami...
 
Robert Friedrich Litza
Taki mój wizerunek zasugerowały media, donosząc, że muzycy rockowi w pewnym momencie radykalnie się nawrócili. Tymczasem my jesteśmy bardzo słabi i biada nam, jeślibyśmy uwierzyli we własną moc, a co więcej, mieli pokusę nazywać swoją muzykę chrześcijańską po to, żeby nas zauważać i doceniać – mówi Robert Friedrich Litza.
 
ks. Wojciech Przybylski
Chrześcijaninem jest się wszędzie. W pracy, w domu, podczas zabawy, na ulicy, na wakacjach. Obecność Jezusa ma nas mobilizować, by świadomie i dobrze przeżywać każdą chwilę, również tę mieszczącą się w kategorii „czas wolny”. Wakacje kojarzą się najczęściej z brakiem zajęć, z okresem wolnym od nauki dla dzieci, młodzieży i studentów. Ale czas wolny to również urlopy dorosłych, na co dzień aktywnych zawodowo. Marzymy o odpoczynku, odespaniu zarwanych nocy, relaksie, przeczytaniu zaległych lektur, wycieczkach. Pragniemy chwili tylko dla siebie.
 
 
___________________
 
 reklama