logo
Środa, 23 września 2020 r.
imieniny:
Bogusława, Liwiusza, Tekli, Konstancjusza – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Jacek Salij OP
W cóż więc mamy wierzyć?
Miesięcznik W drodze
 


To paradoksalne, ale wiarę można utracić nawet w momencie, kiedy człowiek udowodni sobie istnienie Boga ze stuprocentową pewnością. Przez takie doświadczenie przeszedł w młodości Romano Guardini, jeden z najwybitniejszych teologów pierwszej połowy XX wieku. Jako nastolatek doszedł do absolutnej pewności, że Bóg istnieje, ale zarazem zorientował się, że jest to dla niego prawda równie jałowa, jak to, że teleskopami namierzono niewidzialną dla oka ostatnią planetę Układu Słonecznego. Jak łatwo się domyślić, to przejmujące doświadczenie stało się dla Guardiniego początkiem jego wielkiej i autentycznie religijnej przygody z Bogiem.

Zwątpienia w istnienie Boga

Zdecydowanie częściej niewiara pojawia się w konsekwencji zwątpienia w istnienie Boga. Ktoś zaprzyjaźniony przysłał mi kiedyś fragmenty listów żołnierzy niemieckich spod Stalingradu. Jeden z nich pisał tak: Szukałem Boga w każdym leju po pocisku, w każdym zniszczonym domu. A Bóg nigdy nie ukazał się, choć całe moje serce go wołało… Na ziemi panowały mord i głód, z nieba padały bomby i ogień… Tylko Bóg był nieobecny.

Zapewne niejednemu z nas zdarzało się kierować podobną "logiką". Najpierw znajdujemy sobie bogów ważniejszych od Boga prawdziwego, a kiedy świat nasz zrobi się już całkiem nieludzki, wówczas śmiertelnie się na Boga obrażamy. Bo, oczywiście, to nie Hitler ani miliony popierających go Niemców doprowadziły do tego piekła, w którym również sami Niemcy znaleźli się pod Stalingradem. Zawinił tu przede wszystkim Pan Bóg, który "powinien" sprawić, żeby stworzony przez bezbożną pychę nieludzki świat był bardziej ludzki.

Czy zatem pod Stalingradem i w Oświęcimiu, i w sowieckich łagrach, i w tych niezliczonych miejscach, w których na ludzi spadały udręki przekraczające wyobraźnię, Boga nie było? Czy Bóg pozostawiał wówczas ludzi – winnych i niewinnych – samym sobie? Czy jedyne, co miał im wówczas do ofiarowania, to straszliwa lekcja: "Przekonajcie się sami, czym się kończy wyrzucenie Mnie z waszego życia"?

W pośmiertnym wspomnieniu o Irenie Sendlerowej, cichej bohaterce, która podczas ostatniej wojny uratowała dwa i pół tysiąca żydowskich dzieci, ktoś bardzo mądrze nawiązał do tych pytań: Teraz zapewne zapyta ona Boga: Gdzie Ty byłeś wtedy, kiedy zbrodniarze zabijali niewinne dzieci? A Pan Bóg na pewno już jej odpowiedział: Byłem wtedy w twoim sercu.

To nie jest błyskotliwa ucieczka od trudnych pytań. To raczej przypomnienie, że są pytania i pretensje pod adresem Pana Boga, które nie dotyczą Jego, tylko naszych niemądrych o Nim wyobrażeń. Bóg prawdziwy - Ten, którego "niebo i niebiosa najwyższe nie mogą objąć" – jest zarazem intimior intimo meo, bliższy mnie niż ja sam sobie. Zatem nie potrzebuje naszej obrony ani argumentów, On chce się objawiać przez płynące z nas postawy i czyny miłości. Zamiast więc oczekiwać od Boga dowodów Jego istnienia, próbujmy zauważać realne, choć pokorne sygnały, że On jest Miłością również w sytuacjach bardzo trudnych. Przestańmy wreszcie oskarżać Pana Boga o to, że urodziło się upośledzone dziecko, i skupmy się na tym, żebyśmy umieli je przyjąć z miłością.

Jak to się przekłada na sytuacje, kiedy człowiek czuje się już tylko łupiną orzecha, miażdżoną przez siły, wobec których jest całkowicie bezsilny? Jakie sygnały miłości mogli usłyszeć ludzie ginący w wieżach WTC 11 września 2001 roku? Bądźmy powściągliwi w dawaniu wyjaśnień, ale przecież wolno nam napisać, że niektórzy z nich zdążyli jeszcze przed śmiercią wysłać do swych najbliższych SMS-a: "Kocham Cię". Ci zaś, którzy ocaleli, dawali później świadectwo, że chociaż przedtem nie byli ludźmi specjalnie religijnymi, w tamtej chwili całych siebie powierzali Panu Bogu.

Odrzucenie Boga

Wiara w Boga – twierdzi najbardziej chyba znany współczesny promotor ateizmu Richard Dawkins – jest pozostałością po naszym naiwnym dzieciństwie, kiedy wierzyliśmy w istnienie krasnoludków czy w dźwigającego worek ze słodyczami świętego Mikołaja.

Przeciwnik takiego myślenia, odpowiadając na zaczepkę Dawkinsa, stwierdził: Znam niejednego człowieka, który uwierzył w Boga dopiero w wieku dojrzałym. Nie znam ani jednego, kto by, będąc już człowiekiem dorosłym, uwierzył w Dziadka Mroza lub w jakiegoś jego odpowiednika. Nie znam też nikogo, kto by na stare lata zaczął szukać pociechy u Wróżki Zębuszki.

Wiara w Boga nie polega na tym, że człowiek przyjmuje Jego istnienie. Wierzyć w Boga to znaczy rozpoznać w Nim podstawę całej rzeczywistości i ostateczne źródło sensu. Dlatego wiara w Boga pociąga za sobą wiarę w człowieka i w sens istnienia świata oraz w realną różnicę między dobrem i złem. Zamykając się na wiarę w Boga, łatwo zapomnieć o wielu ważnych prawdach, bez których życie może przemienić się w jeden wielki bezsens albo nawet w koszmar.

 
1 2  następna
Zobacz także
Ewa Anna Piasta
Piękno dzieł sztuki może zrodzić w człowieku przeczucie, że istnieje piękno absolutne oraz Dawca tego piękna. Dochodząca do głosu tęsknota za ostatecznym zadomowieniem w pięknie doskonałym i nieprzemijającym, może otworzyć człowieka na egzystencjalny dialog z Bogiem. Zachwyt nad tym, co stworzył człowiek, staje się wtedy zachwytem nad Stwórcą.
 
Krzysztof Osuch SJ
Różne uczucia i myśli rodzą się w nas, gdy w listopadzie odwiedzamy cmentarze. Widok grobów naszych drogich zmarłych przynagla, by osobiście pytać o śmierć, o sens także własnej śmierci. Widok jesiennej przyrody dodatkowo przyczynia się do zadumy. Choć jesień mieni się wieloma barwami, to jednak wszystko zdaje się zamierać. A my chcielibyśmy wiedzieć, czy jednakowo marny jest los liści spadających z drzew i los człowieka, który starzeje się i umiera.
 
Dariusz Piórkowski SJ
Patrząc na krzyż Chrystusa nieuchronnie rodzi się w nas pytanie o obecność i sens cierpienia w życiu. W ostatniej chwili Jezus krzyczy, jak wspomina Ewangelia, woła, że Bóg Go opuścił, że został zupełnie sam. Niektórzy sądzą, że jest to krzyk rozpaczy po doznanej porażce. Klęska. Ale to wołanie Jezusa jest modlitwą, która zbiera w sobie jęk, ból i cierpienie wszystkich ludzi. To nie jest rozpacz, lecz prośba o obecność Boga. 
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー