Katolik.pl - Zrób sobie nadzieję
logo
Czwartek, 22 października 2020 r.
imieniny:
Haliszki, Lody, Przybysłąwa, Salomei, Filipa, Donata – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Zrób sobie nadzieję
Profeto
 


Jest matką głupich i umiera ostatnia
 
Mówią, że jest matką głupich i że umiera ostatnia. Najczęściej jednak życzą, by była. Ale skąd ją wziąć? Okazuje się, że można ją sobie zrobić. Wyciąć z kartonu dobrych myśli, poskładać i posklejać bliskością, na koniec, lekko spoglądając w górę, pokolorować zaufaniem.
 
Kobieta pierwsza jedzie autobusem. To bardzo stary i głośny autobus. Kobieta gapi się w okno i myśli: dobrze, że to już koniec. Jednak do tego uczucia ulgi zakradają się po kolei: lęk i niepewność. Kobieta boi się, że nikogo już nie spotka. Tego dnia zaczyna się jej modlitwa o dobrego męża.
 
Kobieta druga idzie na rozmowę o pracę na stanowisko x. Wszyscy mówią, żeby nie szła, bo i tak wiadomo. Ale kobieta druga nie ma teraz dobrej pracy. Idzie. Ubiera ładną spódnicę, buty wyższe niż zazwyczaj. Na rozmowie jedno pytanie dotyczy stanowiska x, reszta to długa i dobra rozmowa.
 
Kobieta trzecia. Ma męża, nie ma dzieci. Chciałaby i męża, i dzieci. Kobieta trzecia czeka na adopcję. Z utęsknieniem spogląda w kierunku małych wieszaczków, kołderek, poduszeczek. Myśli o drewnianym łóżeczku. Czeka.

Ufność, że coś się spełni
 
Nadzieja. Ufność, że coś się spełni. Oczekiwanie na coś. Tak przynajmniej podaje Słownik Języka Polskiego PWN. Ale nadzieja to też życzenie, by coś się wydarzyło. Życzenie połączone z niepewnością. Może być jej całkiem dużo i mówimy wtedy „wielkie nadzieje”. I może być jej też tak odrobinę, albo i nic - wtedy jest „nadzieja utracona”. 
 
Czy my - kobiety w ogóle jej potrzebujemy? Czy traktujemy ją jednak jak wielkie, groźne zwierzę, które może lepiej, żeby nie podchodziło zbyt blisko, bo jeszcze zrani, ukąsi, pogryzie? Czy możemy żyć bez nadziei - dziś we wtorek, może za tydzień w piątek i w przyszłym miesiącu w niedzielę? Czy raczej lepiej będzie nadzieję wymienić na coś bardziej racjonalnego? W końcu: czy ona jest darem? Ktoś ją ma, ale nie ja. Czy jest szansa, by ją sobie zrobić? Wyciąć z kartonu dobrych myśli, poskładać i posklejać bliskością, na koniec, lekko spoglądając w górę, pokolorować zaufaniem? Schować do kieszeni i nosić przy sobie? 
 
Jest dobra i jest wymagająca. Mając ją przy sobie, trzeba nosić głowę wysoko i łzom nie pozwalać na zatapianie świata. Nadzieja mówi stanowczo: wstań, zrób sobie kawę, idź. Nadzieja kategorycznie sprzeciwia się myleniu jej z naiwnością. Nie, nie jest matką głupich. Jest matką odważnych. To proste: trzeba mieć odwagę, żeby mieć nadzieję.  
 
Czasem nie chce sama przyjść. Widzi z boku, jak porozsiadały się w naszym życiu: smutek, zwątpienie, a bywa, że i rozpacz. Wtedy nadzieja nie może sobie znaleźć miejsca. Jeśli długo nie przychodzi, można ją sobie samemu zrobić. Naprawdę. Fakt, to trudne.
 
Nadzieja niczego nam nie gwarantuje
 
To prawda, że kobieta pierwsza wymodliła dobrego męża dla siebie. Jednak kobieta druga nie dostała stanowiska, o które się ubiegała, choć... zatrudniono ją w tej samej firmie do pracy zdecydowanie bliższej jej sercu. A kobieta trzecia? Adoptowała z mężem nie jedno, a dwoje dzieci. Bliźnięta. Chore. Potem, po dwóch latach dołączyła do nich ich nowonarodzona biologiczna siostra, której własna mama też nie chciała. 
 
Nadzieja nie zna scenariusza. Tajemnicę i ciszę niewiadomej, które z nią przychodzą, trzeba przygarnąć. A może nie? 
 
Ewelina Gładysz
profeto.pl
 
fot. Filip Mroz | Unsplash (cc) 
 
Zobacz także
ks. Marek Dziewiecki
Odpowiedzialne i realistyczne wychowanie wymaga stosowania zasady „zero tolerancji” dla wszelkich zachowań, które są naruszeniem regulaminu szkoły. Lekceważenie choćby niewielkiego błędu wychowanka sprawia, że jego następny błąd będzie znacznie większy. Szkoła dysponująca kompetentną kadrą pedagogów, niezależna od nacisków zewnętrznych, jest w stanie w prawidłowy sposób reagować na problematyczne czy zaburzone zachowania uczniów. 
 
dk. Artur Dobrzyński
Sługa Boży Jan Paweł II wielokrotnie używa terminu "podmiotowość społeczna" mając na myśli ludzi, którzy są "samorządni", są aktywni i twórczy. Chodzi o społeczeństwo, w którym ludzie biorą los w swoje ręce. Papież wyraża to w następujących słowach: Autentyczna demokracja możliwa jest tylko w Państwie prawnym i w oparciu o poprawną koncepcję osoby ludzkiej...
 
Ks. Rafał Masarczyk SDS
Już w średniowieczu próbowano rozwiązać problem z bezrobotnymi, żebrakami i sierotami. Dla pierwszych powstawały domy pracy, na które państwo miało dotować, jednakże gospodarze takich ośrodków wykorzystywali podopiecznych maksymalnie. Racje żywnościowe były wręcz głodowe, często tylko chleb i woda, bo przecież trzeba było jak najwięcej zyskać. Dla sierot "miłe rodziny" miały zapewnić opiekę, a w rzeczywistości jedzenia było jak najmniej, pracy jak najwięcej, bo przecież rodzina musi mieć z tego jak najwięcej pożytku. "Piękną ideę zamieniono w koszmar, na skutek koszmarnej realizacji. Człowiek potrafi zepsuć najpiękniejszy pomysł". A jak jest obecnie?
 
 
___________________
 
 reklama
 
 
 

 

 
グッチバッグコピー グッチ財布コピー