KATOLIK.pl - Portal katolicki dla wierzących, wątpiących i poszukujących
DRUKUJ
 
dr hab. Jacek Kurzępa
Niekiedy nikt nie puka do drzwi
Wychowawca
 


W działaniu długofalowym niezbędne jest podjęcie następujących kroków:
 
1) diagnoza poziomu zagrożenia suicydalnego;
 
2) diagnoza dysfunkcji środowiska rodzinnego, szkolnego, rówieśniczego;
 
3) wdrażanie oferty pomocowej skierowanej ku:
 
– budowaniu drożnych ścieżek komunikacyjnych;
– rozpoznawaniu potrzeb innych ludzi i odpowiadaniu na nie;
– umiejętności rozwiązywania problemów;
– odtworzeniu i/lub zbudowaniu jasnego, stabilnego systemu aksjologicznego;
– konfrontowaniu swego świata ze światem rówieśniczym (przedstawianie pozytywnych wzorców i stymulacja pozytywna);
– oddziaływaniu na osoby, które zajmują istotne miejsce w biografii dzieci i młodzieży, celem prowadzenia zajęć, podczas których wypracuje się odpowiednie metody działań w nowej sytuacji.
 
Wobec najbliższego środowiska ofiary (rodzina, najbliżsi koledzy, klasa, wychowawca klasy, trener itp.) należy podjąć następujące działania:
 
– różne formy „zbierania emocji” po śmierci bliskiej osoby (mityngi, dramy, dyskusje, prace pisemne, modlitwa, wspólne milczenie);
 
– dokonanie reorganizacji życia, otoczenia (łącznie z przearanżowaniem klasy, zmianami wizualnymi, by przerwać możliwe skojarzenia, które wzniecają ból po stracie);
 
– odniesienie się do transcendencji (Boga) jako instancji najwyższej, poszukiwanie oparcia w wierze i Bogu;
 
– wytypowanie osób, które dysponują doświadczeniem życiowym i dystansem do wydarzenia, aby pilnowały realizowania tego, co zostanie ustalone w pracy pomocowej.
 
Kolejną strefą wzmocnień jest strefa bezpośredniego ryzyka. Zaliczamy do niej krąg klas równorzędnych do klasy suicydenta, koleżanki i kolegów z zespołów, w których najczęściej przebywali. Dzieci i młodzież zaczynają dostrzegać w akcie samobójczym skuteczną metodę lansowania swojej osoby, rozwiązywania swoich problemów, przykład wart naśladowania i/lub metodę szantażowania nauczycieli, dorosłych, bliskich, co przy sprzyjających okolicznościach może stać się samospełniającym się proroctwem. Należy zapobiegać takim sytuacjom, wykorzystując następujące procedury i zabiegi:
 
– cykl dyskusji w klasach na temat zaistniałych wydarzeń z analizą przypuszczalnych przyczyn oraz próbą znalezienia sposobów ich rozwiązywania;
– spotkanie z młodzieżą, która ma za sobą takie doświadczenie (zaistniałe w innym czasie i w innym miejscu) z prośbą o rozmowę na temat, jak dać sobie radę po tym wydarzeniu;
– przeprowadzenie rekolekcji przez „czujących klimat młodzieży” księży, wyraźnie odnoszących się do faktu śmierci „jednego z nas”;
– nawiązanie intensywnej współpracy z rodzicami uczniów;
– konfrontowanie uczniów z młodzieżą ze środowisk charakteryzujących się stabilną, zdrową kondycją psychospołeczną, w celu pokazania perspektywy ku życiu, a nie ku śmierci.
 
Ostatnią strefą jest strefa potencjalnego zagrożenia. Tu mogą być przydatne następujące działania:
 
– wzmocnienie poczucia kompetencji nauczycieli i bezpieczeństwa wśród uczniów;
– wzmocnienie systemu wartości i lansowanie wśród uczniów wzorców pozytywnych;
– uczenie młodzieży kompetencji prospołecznych, wyrażania własnych emocji i umiejętności komunikacji interpersonalnej;
– wzmocnienie kondycji psychospołecznej nauczycieli;
– przekazanie uczniom i ich rodzicom informacji o sieci placówek, które udzielają pomocy w sytuacji zagrożenia suicydalnego czy depresyjnego.
 
dr hab. Jacek Kurzępa
Wychowawca 1/2015

fot. Loren Kerns Sad 
Flickr (cc)

Bibliografia:

Anthony T.M. 1994. Dlaczego? Samobójstwo i inne zagrożenia wieku dorastania, Warszawa.
Burns J. 1993. Służba wśród młodzieży, Kraków.
Dobson T.C. 2000. Życie na krawędzi, Warszawa.
Gmitrowicz A. 2004. Depresja i samobójstwa młodzieży. Co zrobić zanim będzie za późno?, „Psychologia w szkole” nr 4 (4).
Hołyst B. 1999. Na granicy życia i śmierci, Warszawa.
Jaczewski A. 2001. Biologiczne i medyczne podstawy rozwoju i wychowania, Warszawa.
Jarosz M. 1997. Samobójstwa, Warszawa.
Kijaczko S. (red.). 2003. Samobójstwo. Specyfika problemu, horyzonty badawcze. Warszawa.
McWhirter J. J., McWhirter B.T. 2001. Zagrożona młodzież, Warszawa.  
 
strona: 1 2 3
グッチバッグコピー グッチ財布コピー