logo
Środa, 18 stycznia 2017 r.
imieniny:
Beatrycze, Małgorzaty, Piotra, Woluzjana  – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
skrzynka intencji
__________________

 
___________________
 
 reklama

Refleksja katolika

Sprawa postów (Mk 2, 18-22)

Dobra Nowina przynosi radość porównywalną do uczty weselnej. Poszczący synowie i córki Starego Przymierza zostają przeciwstawieni ucztującym synom i córkom Nowego Przymierza. Jezus przynosi Nowe Prawo i skuteczną drogę do Boga Ojca. To dzięki Niemu możemy otrzymać dar zbawienia.

Podążający za Jezusem apostołowie i inni uczniowie mogli w sposób bezpośredni uczestniczyć w zbawczych wydarzeniach. Byli blisko „Pana Młodego”. Nam to uczestnictwo umożliwia wiara we wspólnocie Kościoła. To tutaj jest miejsce radości z tego, że Pan jest pośród swojego ludu. Jednakże są sytuacje uzasadnionego żalu i smutku, które również nas – dzieci Nowego Przymierza, zobowiązują do postu. Będąc już zbawionymi przez Jezusową Krew odrzucamy ten cenny dar. Jesteśmy grzesznikami oddalającymi się od miejsca radości i odpoczynku. Lecz przyjdzie czas, że zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień, będą pościć (Mk 2, 20). Mówi się o ludziach, którzy nie potrafią płakać, że nigdy tak naprawdę nie śmieją się.

Przyjęcie życiowych niedogodności, odmowa czegoś, co jest przyjemne, z uwagi na pragnienie Chrystusa jeszcze bardziej przygotowuje nas na radość płynącą z Jego obecności.


Kamila Rybarczyk

kamilar111gmail.com

***

Człowiek pyta:

Jak młodzieniec zachowa ścieżkę swą w czystości?
Ps 119,9

***

KSIĘGA III, O wewnętrznym ukojeniu
Rozdział XL. O TYM, ŻE CZŁOWIEK NIE MA W SOBIE NIC DOBREGO SAM Z SIEBIE I NICZYM NIE MA PRAWA SIĘ CHEŁPIĆ


1. Panie, czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że do niego przychodzisz? Ps 8,5. Czym zasłużył sobie człowiek, że dajesz mu swoją łaskę? Panie, czyż mam prawo się skarżyć, jeśli mnie opuszczasz? Rdz 44,16. Albo narzekać, że nie czynisz tego, o co proszę?

To prawda, tylko to jedno mogę myśleć i powtarzać: Panie, jestem niczym, nic nie mogę, nie mam sam z siebie nic dobrego, we wszystkim okazuję się słaby i ciągle zdążam ku nicości. I jeśli Ty mnie nie wspomagasz i nie pouczasz wewnętrznie, staję się od razu chłodny i rozproszony.

2. Ty zaś, Panie, zawsze jesteś taki sam i trwasz w wieczności Ps 102(101),13.28, niezmiennie dobry, święty i sprawiedliwy; dobre, święte i sprawiedliwe jest wszystko, co czynisz i co sprawiasz w swojej mądrości Mdr 12,15. A ja, skłonny bardziej do zepsucia niż do doskonałości, nie potrafię trwać długo w jednym stanie, jakby siedem razy na dzień odmieniała się nade mną pogoda Dn 4,13.20.22.

A przecież od razu jest lepiej, gdy tylko zechcesz i wyciągniesz ku mnie pomocną dłoń, bo Ty sam bez udziału ludzi możesz mnie wesprzeć i tak mnie umocnić, że już twarz moja nie będzie się ciągle zmieniać 1 Sm 1,18, ale w Tobie tylko serce będzie trwać i spoczywać.

3. Więc gdybym tylko umiał wyrzec się pociechy ze strony ludzi po to, by osiągnąć większą gorliwość albo po prostu z wewnętrznej potrzeby szukania Ciebie - bo nie ma takiego człowieka, który by mi wystarczył - wtedy mógłbym może zasłużenie mieć nadzieję Twojej łaski i cieszyć się darem nowej radości.

4. Dziękuję Tobie, od którego przychodzi wszystko, co dobre. Ja zaś, niestały i słaby, jestem wobec Ciebie marnością. Czym więc mógłbym się chlubić i dlaczego szukam uznania? Dla niczego? Ależ to dopiero sama nicość Ps 39(38),6.
W istocie próżna chwała to nieszczęście, to największa marność, ponieważ odwodzi od chwały prawdziwej i pozbawia łaski niebieskiej. Bo kiedy człowiek sam sobie się podoba, nie podoba się Tobie, kiedy żąda pochwał ludzkich, traci wartości prawdziwe.

5. Prawdziwa chwała i radość to chlubić się Tobą, nie sobą, cieszyć się Twoim imieniem, nie własną cnotliwością, jeżeli czym się zachwycać, to tylko Tobą.

Niech będzie pochwalone imię Twoje Ps 113(112),1, nie moje, niech będzie wysławiane dzieło Twoje Ps 92(91), 6, nie moje, niech się święci święte imię Twoje Ps 113(112),2, mnie zaś niech omijają ludzkie pochwały. Ty jesteś moją chwałą Ps 3,4, Ty radością serca Ps 119(118),111. W Tobie będzie moja chwała i radość codzienna, a ja sam nie mam czym się chlubić, chyba moją słabością 2 Kor 12,5.

6. Niech inni szukają chwały pochodzącej od ludzi, ja pragnę tylko tej, która jest od Boga Ps 89(88),17; J 5,44. Bo każda chwała ludzka, każda godność doczesna, każda wielkość w opinii świata, gdy się je porówna z wieczną chwałą, są marnością i głupstwem.

O prawdo i miłości moja, Boże, Trójco błogosławiona! Tobie jedynie cześć Ps 59(58),18, godność, moc i chwała na wieki wieków bez granic 1 Tm 1,17.

Tomasz a Kempis, 'O naśladowaniu Chrystusa'

***

ZEGAR

Niepokój jest zegarem, on czas ludziom stwarza;
Kto umorzył niepokój, wnet i czas umarza.

Adam Mickiewicz

***

Klopsy jadaj tylko u mamy.

H. Jackson Brown, Jr. 'Mały poradnik życia'

 

Patron Dnia



św. Woluzjan
biskup

Legenda mówi, że św. Woluzjan pochodził z rodziny senatorskiej. Sprawował urząd biskupa Torus w latach 488-496. Z racji swego pochodzenia brał żywy udział w ówczesnych sprawach politycznych. W rezultacie Wizygoci wypędzili go z biskupstwa, byli bowiem przekonani, że biskup sprzymierzył się z Frankami przeciwko nim. Św. Woluzjan musiał ratować się ucieczką, udał się na wygnanie do Hiszpanii, gdzie wkrótce umarł.

jutro: św. Józef Sebastian Pelczar

wczoraj
dziś
jutro