Jezus odważnie – i jednocześnie z mocą posiadającego autorytet i władzę – opowiedział arcykapłanom i starszym ludu przypowieść o dzierżawcach winnicy. Wskazuje na to słowo: „Posłuchajcie”. Właściciel, który założył i przygotował winnicę na pewno nie oddał jej w dzierżawę ludziom przypadkowym, niepewnym, lecz tym, których – można sądzić – znał, a nawet, którym – być może – ufał. 

Dzisiejsza przypowieść pokazuje więc pewną paradoksalną dynamikę: choć to do Izraela zostały najpierw skierowane Boże obietnice, Żydzi – w tym naoczni świadkowie i słuchacze życia Jezusa Chrystusa – w dużej części odrzucili Go, zamknęli serce na dar Zbawiciela. Są oni podobni do syna, który najpierw powiedział „tak” na Boże zaproszenie, ale nic z tego nie wyniknęło. Tymczasem poganie, którzy na początku przez swój grzeszny sposób życia mówili Bogu „nie”, są jak drugi z synów, który ostatecznie opamiętał się i podjął pracę w winnicy...

Ci, którzy mieli szczęście spotkać się z Ewangelią wiedzą, że w pewnych okolicznościach może ona stać się niebezpieczna. Jest wtedy w stanie zupełnie zmienić bieg życia, jego charakter, logikę, smak, a wreszcie jego sens. 

„Gdzie jest Bóg Twój” (Ps 42,4) – pyta psalmista. W postchrześcijańskim czasie, w którym przyszło nam żyć, niewielu już ludzi zadaje sobie pytanie o Boga. Czy dzisiaj takie pytanie ma jeszcze jakikolwiek sens? Wydaje się, że świat doskonale obchodzi się bez Boga. Stanowi On tylko uciążliwy balast, którego trzeba się bezwzględnie pozbyć. Niewątpliwie nieobecność Boga w świecie współczesnym stanowi wyzwanie i trudną próbę dla naszej wiary. To człowiek odwraca się od Boga... 

Jeden denar był w czasach Pana Jezusa dziennym wynagrodzeniem za pracę robotnika. Sześć tysięcy denarów odpowiadało co do wartości jednemu talentowi. Zadłużony sługa, który winien był dziesięć tysięcy talentów, nigdy nie byłby w stanie spłacić tak wielkiego długu. To wyolbrzymienie ma ukazać wielkie miłosierdzie Boga, który wyciąga nas z rzeczywistości grzechu, jeśli oddamy Jemu należną cześć i tak jak ów sługa wyznamy: Okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam.

O łaski Boże często prosimy, rzadziej za nie dziękujemy, czasem też ich komuś życzymy. Co jednak właściwie kryje się pod tym pojęciem?   Z ks. prof. Edwardem Stańkiem rozmawia ks. Piotr Prusakiewicz CSMA

Co Apostołowie mogą sami z siebie? To samo, co „ludzie”: dostrzec w Jezusie jedynie proroka pokroju Jana Chrzciciela, Eliasza i Jeremiasza. Lecz kim On właściwie jest? Nieprzenikniona to tajemnica. W końcu Bóg jest niepojęty, a Jego niepojętość domaga się religijnego uszanowania, czyli uczczenia i adorowania w duchu zdrowej bojaźni. Wierzę, że przynajmniej ślad takiej postawy serca Jezus dostrzegł dziś w Apostołach, a teraz przychodzi moment, by na tej glebie posiać nowe ziarno, o które w ciszy własnego serca poprosił Ojca.

Do nas wszystkich skierowane jest Słowo: „Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego” – Bóg ma DZISIAJ Słowo na twoje przygasłe życie. Bóg ma DZISIAJ światło na każdą twoją niepewność, na każde twoje pytanie Bóg ma Słowo, które jest odpowiedzią. Bóg również DZISIAJ i każdego dnia ma najlepsze Słowo… o tobie samym: „Drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję” (Iz 43,4).

Tęsknimy za wieloma rzeczami, gonimy za nimi, czasami marnujemy całe życie na podążaniu za tym, co choć na chwilę zaspokoi nasze pożądliwości, pragnienia. Gdybyśmy chociaż na moment poczynili refleksję nad tym naszym postępowaniem i uczciwie odpowiedzieli sobie na pytanie, za czym tak naprawdę się uganiamy, może odkrylibyśmy złożoną głęboko w naszym sercu tęsknotę za Bogiem, której nic, co jest na świecie, nie może zaspokoić. 

Ewangelista Mateusz opisuje niezwykłe spotkanie. Pan Jezus, syn Dawida, jako człowiek – Żyd, spotyka kobietę obcą dla Izraelitów – Kananejkę. Obcy, z innego plemienia, traktowani byli przez Żydów z pozycji wyższości. Nie byli oni nigdy uznawani za bliźnich, co miało szereg konsekwencji, w tym z zakresu moralności.