logo
Piątek, 09 grudnia 2016 r.
imieniny:
Anety, Leokadii, Wiesława, Walerii, Piotra – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
skrzynka intencji

___________________



___________________
 
 reklama
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 

Zaprenumeruj medytację


Medytacja tygodnia



II NIEDZIELA ADWENTU 
– rok A
4 grudnia 2016 r.


I  Lectio: 
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

W owym czasie pojawił się Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki!» Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem były szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. A gdy widział, że przychodziło do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, a nie myślcie, że możecie sobie mówić: „Abrahama mamy za ojca”, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma on wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym». 
(Mt 3,1-12)



II  Meditatio: 
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"


Nawrócenie, czyli zmiana sposobu myślenia, wartościowania, patrzenia na świat, do którego wzywa Jan Chrzciciel swoich rodaków i nas, jest niezbędna do tego, aby móc rozpoznać zbliżające się Boże Królestwo. Nie tylko je rozpoznać, ale też na nie się otworzyć. Uznać w swym życiu królowanie Pana Boga. Bez nawrócenia będzie to niemożliwe. Człowiek pozostanie przy swoim. Sam będzie chciał królować, rządzić. Będzie zaciekle wałczył o tron swego życia, jak trzeba, nawet z samym Panem Bogiem. Nawrócić się to przyjąć warunki Pana Boga. Zamiast walki czy rywalizacji podjąć współpracę. Przygotowana, dobrze oznaczona droga, uporządkowane ścieżki też są ważne. To znak, że się czeka na przychodzącego Pana, że pragnie się, aby nie błądził, lecz miał jak najlepszą podróż do ludzkiego serca.

Jeżeli jestem kierowcą, to być może nie jeden raz narzekałem na stan dróg, którymi się poruszałem. Uczynię wszystko, aby tego narzekania zaoszczędzić Panu Jezusowi. Drogi, ścieżki do mego serca będą należycie uporządkowane i oznakowane. Pragnę, aby Pan nie tylko trafił do mego serca, ale też w nim niepodzielnie królował. Dlatego chcę trwać w procesie nawrócenia, zmieniając swoje myślenie, postrzeganie, wartościowanie, aby nie stanowiły przeszkody dla rządów Pana Jezusa. Pragnę być dobrym poddanym Jezusa Króla. Na placu boju chcę stawać nie przeciw Jezusowi, ale obok Niego przeciw grzechowi, moim słabościom, czy pokusą. Razem z Nim, Jego mocą, bo On jest mocniejszy ode mnie, pragnę zwyciężać. Jeżeli już być pokonanym to przez Niego. Ufam też, że dzięki Jego łasce z dnia na dzień coraz mniej będzie we mnie plewy a coraz więcej dorodnej pszenicy i będę mógł ze spokojem oczekiwać na czas porządkowania omłotu, oddzielania plew od ziarna.

Pomodlę się, aby czas adwentu był dla mnie czasem rzetelnego nawrócenia i jeszcze większego otwarcia na dar Bożego królestwa, aby w moim życiu umocniły się Boże rządy.

 

III  Oratio: 
Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie – owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:


Wyzwoli bowiem biedaka, który Go wzywa,
i ubogiego, co nie ma opieki.
Zmiłuje się nad biednym i ubogim,
nędzarza ocali od śmierci... 
(Ps 72,12-13)

IV  Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:

Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie
 

***

   

 
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS 
duszpasterz Centrum Formacji Duchowej,
autor książek:
           
   
   

Poznaj lepiej praktykę kontemplacji ewangelicznej według Lectio Divina
Polecane pozycje pomocne w praktyce modlitwy Słowem Bożym
Zaprenumeruj medytację
 

Copyright (C) www.Katolik.pl 2000-2016



Patron Dnia



św. Piotr Fourier
kapłan

Urodzony w Lotaryngii w roku 1565, Piotr Fourier został kanonikiem regularnym św. Augustyna w Chamorey. Po otrzymaniu święceń kapłańskich i ukończeniu dodatkowych studiów w Pont-a'-Mousson, został proboszczem w miasteczku Mattaincourt w Wogezach. Miał wtedy trzydzieści trzy lata. Założył podług reguły św. Augustyna zgromadzenie kanoniczek regularnych od Najświętszej Panny, dla wychowania dziewcząt. Był też pionierem bezpłatnego nauczania ubogich. W roku 1621 Stolica Apostolska mianowała go apostolskim wizytatorem domów jego zgromadzenia w Lotaryngii. Został generalnym superiorem zreformowanej później kongregacji. Z powodu wydarzeń politycznych, na siedem lat przed śmiercią, wybrał dobrowolne wygnanie. Zmarł w roku 1640.

jutro: św. Romaryka

wczoraj
dziś
jutro