logo
Poniedziałek, 23 lipca 2018 r.
imieniny:
Brygidy, Apolinarego, Sławy, Sławosza, Żelisławy – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
Andrzej Krynicki
Głoś chwałę Pana. O tym jak biblijni bohaterowie wiarę wyznawali Bogu
Wieczernik
 


Biblia ukazuje relacje Boga z ludźmi. Bóg objawia się na różne sposoby człowiekowi i zaprasza go zawarcia przymierza. Wielu spośród biblijnych bohaterów odpowiedziało na to Boże wezwanie. Ich życiowe ścieżki są różne, często poplątane i nie pozbawione pomyłek, łączy ich jednak to, że zaufali Bogu. Zapraszam do prześledzenia na kartach Pisma Świętego, jak wyrażali swoje otwarcie na Boga, jakimi słowami składali swoje wyznanie wiary.
 
Słownik Teologii Biblijnej mówi, iż wyznanie wiary zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie oraz w tradycji chrześcijańskiej – to przede wszystkim proklamacja wielkości Boga i Jego zbawczych czynów… Wyznanie wiary grzesznika jest tylko wtedy prawdziwe, gdy jest równocześnie ogłaszaniem świętości Boga.
 
Słownik ponadto precyzuje, że akt wiary nie wymaga od wyznawcy dokładnej znajomości poszczególnych dzieł Bożych, ale jest raczej wyrazem otwartej postawy na Boże inicjatywy i gotowości na ich przyjęcie. 
 
Jeżeli wyznawanie wiary jest uwielbianiem Boga i ogłaszaniem Jego zbawczych czynów, to na każdą bliblijną modlitwę chwalebną możemy patrzeć jak na akt wiary. Oznacza to również, że wyznania wiary, które odnajdziemy w Piśmie Świętym mogą być dla nas wzorem modlitwy. Sam Jezus daje nam przykład takiej modlitwy: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom (Mt 11, 25).
 
W dziękczynieniu
 
Bohaterowie Starego Testamentu bardzo często składali swoje wyznania wiary w kontekście ciężkiego doświadczenia, klęski, konieczności walki z przeważającym wrogiem. Wśród tych aktów zawierzenia Bogu można wyróżnić dwa przypadki; wyznania wiary będące dziękczynieniem, gdy niebezpieczeństwo zostało oddalone oraz wyznania wiary połączone z prośbą o ocalenie w obliczu zagrożenia.
 
Przykładem pierwszej postawy są Mojżesz i Izraelici po przejściu Morza Czerwonego. Widząc potęgę Boga jaką okazał wobec faraona i jego wojska śpiewali:
 
Będę śpiewał ku czci Pana, 
który wspaniale swą potęgę okazał, 
gdy konia i jeźdźca jego 
pogrążył w morzu.
 
Pan jest moją mocą i źródłem męstwa! 
Jemu zawdzięczam moje ocalenie. 
On Bogiem moim, uwielbiać Go będę, 
On Bogiem ojca mego, będę Go wywyższał (Wj 15, 1b-2).
 
Podobnie zareagował Jetro, teść Mojżesza na wiadomość o ocaleniu Izraelitów (Wj 18, 10-11). W Księdze Sędziów odnajdujemy wyznanie Debory po zwycięstwie Izraelitów nad królem Kanaanu (Sdz 5,3-9).
 
Król Dawid jako autor licznych psalmów zapisał wiele wyznań wiary, składanych w różnych sytuacjach życia. Jedna z jego pieśni dziękczynnych, będąca jednocześnie aktem wiary, jest umieszczona w Drugiej Księdze Samuela (2 Sm 22,2-7) oraz stanowi Psalm 18. Księga Samuela ukazuje nam szerszy kontekst dla tego tekstu. Hymn umieszczony jest w treści księgi po zakończeniu wojen z Filistynami, a jednocześnie opatrzony komentarzem, że Dawid wygłosił słowa pieśni, gdy Pan wyzwolił go z ręki wszystkich wrogów i z ręki Saula:
 
Panie, ostojo moja i twierdzo, mój wybawicielu! 
Boże mój, skało moja, na którą się chronię, 
tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono! 
Ty mnie wyzwalasz od wszelkiej przemocy (2 Sm 22,2-3).
 
Z kolei Tobiasz Starszy wygłasza swoją modlitwę pochwalną (Tb 13, 2-6) po tym, gdy archanioł Rafał wyjawia mu kim jest i że wraz synem byli po jego opieką. Dzięki archaniołowi Tobiasz odzyskał wzrok, a jego syn (również Tobiasz) w noc poślubną był chroniony przed mocą demona, który zabijał wcześniejszych narzeczonych jego żony:
 
Niech będzie błogosławiony Bóg, który żyje na wieki, 
i królestwo Jego. 
Ponieważ On karze i okazuje miłosierdzie, 
posyła do Otchłani pod ziemię 
i wyprowadza z największej zagłady. 
I nie ma nikogo, kto by uszedł Jego ręki.(…) 
On sam jest Panem i Bogiem naszym. 
On sam Ojcem naszym i Bogiem po wszystkie wieki.(Tb 13, 2.4cd).
 
W błaganiu
 
Powyższe fragmenty ukazały wiarę osób, które doświadczyły wielkiej Bożej łaski lub gdy w ich życiu wydarzyło się coś ważnego, podniosłego. Można powiedzieć, że ich wyznania wiary płyną niejako z wdzięczności dla Pana. Biblia jest jednak też pełna przykładów, gdzie wołający do Boga są w ciężkim położeniu. Trudna sytuacja życiowa również skłania do wyznania wiary.
 
Nehemiasz składa swoje wyznanie (Ne 1, 5-7) po zakończeniu niewoli babilońskiej. Nie jest to jednak głos człowieka szczęśliwego – Jerozolima jest zrujnowana, resztki ocalałych Żydów żyją w wielkiej biedzie i pohańbieniu: Ach, Panie, Boże niebios, Boże wielki i straszny, dotrzymujący przymierza i otaczający opieką tych, którzy Cię miłują i zachowują Twoje przykazania. Niechże będzie ucho Twoje uważne i oczy Twoje niech będą otwarte… (Ne 1, 5-6).

Judyta w modlitwie (Jdt 9,2-14) wyznaje swą wiarę przed udaniem się do Holofernesa, wrogiego władcy, którego armia zagraża Ludowi Bożemu. Judyta planuje sama w pojedynkę pokonać wroga. Jej zamiar jest podstępny, ale i bardzo ryzykowny, ona wie że tylko dzięki Bogu może dokonać to co zaplanowała:
 
Panie, Boże mego praojca Symeona, 
Ty mu dałeś w rękę miecz, 
aby wywarł pomstę na cudzoziemcach, (…)
Tyś uczynił rzeczy wcześniejsze od tamtych 
i tamte, i te, które będą później, 
także i teraźniejsze, i te, które nastąpią, 
i już się stały, i te, które masz w swoim zamyśle. (…) 
Wszystkie bowiem Twoje drogi są przygotowane, 
a przewidziane Twoje wyroki (Jdt 9,2a.5.6b)
 
W Księdze Estery czytamy o tym, jak król Aswerus, pod namową zawistnego doradcy Hamana, ogłosił dekret skazujący wszystkich Żydów na zagładę. Nie wiedział, że królowa Estera również należy do Narodu Wybranego. Ona zaś wobec niebezpieczeństwa śmierci swojej i swego ludu wołała do Boga (Est 4, 17l-17z), wyznając wiarę w Jego moc i wierność: Panie mój, Królu nasz, Ty jesteś jedyny (…) Ty, Panie, wybrałeś Izraela spośród wszystkich narodów i ojców naszych ze wszystkich ich przodków na wieczystą posiadłość i uczyniłeś im tak wiele rzeczy według obietnicy. (…) Sprawiedliwy jesteś, Panie! (Est 4, 17l-17n).
 
1 2  następna
Zobacz także
ks. Edward Staniek
Twórcze działanie w społeczeństwie jest w dużej mierze oparte na autorytecie, na zaufaniu, jakim społeczeństwo darzy danego człowieka. Taka działalność z reguły budzi zazdrość. Inni bowiem pozostając w cieniu wybitnych autorytetów, nie mogąc im dorównać, zazdrośnie zmierzają do ich skompromitowania, a przez to do podcięcia zaufania społecznego. W tym działaniu nie przebierają w środkach, a najskuteczniejszym z nich jest oszczerstwo.
 
 
ks. Marek Dziewiecki
Rozpacz należy do najbardziej intensywnych form ludzkiego cierpienia. Można ją określić jako stan dramatycznego przerażenia, desperacji i poczucia zupełnej bezradności w obliczu własnej sytuacji życiowej. Człowiek zrozpaczony to ktoś, kto przeżywa swoją egzystencję jako nieznośny ciężar i kto traci wszelką nadzieję, że ta sytuacja może się kiedykolwiek zmienić. 
 
ks. Edward Data CSMA
Dnia 29 lipca 2006 r. przypada więc 120. rocznica powstania modlitwy do św. Michała Archanioła: Święty Michale Archaniele! Wspomagaj nas w walce, a przeciw zasadzkom i niegodziwości złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen...
 
 

ISMCH

___________________
 
 reklama