Modlitwa Kościoła za zmarłych to z jednej strony pomoc tym, którzy staną przed Bogiem, prośba o przebaczenie ich grzechów, a z drugiej strony zachęta dla żyjących do nadziei na życie wieczne, wedle słów Chrystusa: "Jestem zmartwychwstanie i życie".
Jak możemy zauważyć, Kościół w tym okresie liturgicznym rozdziela głoszenie Dobrej Nadziei między dwóch Ewangelistów: w niedziele – św. Mateusz, w dni powszednie – św. Łukasz. Wspólnym motywem przewodnim tego dwugłosu jest Królestwo Boże. Ten właśnie temat jest treścią dzisiejszej ewangelicznej przypowieści o pannach roztropnych i nie roztropnych. Zwróćmy uwagę na pewną dwubiegunowość istniejącą w przypowieściach...
Modlitwa za zmarłych to nie „punkty” zdobywane na konto dusz czyśćcowych, których im zabrakło w drodze do nieba. To zbawcza wymiana miłości. Po co jednak zmarłym nasza miłość? Jak ta wymiana naprawdę działa? Nie wiemy dokładnie, kto ze zmarłych naszej modlitwy potrzebuje, bo nie wiemy, kto już cieszy się doskonałą bliskością Boga w niebie (poza świętymi uznanymi przez Kościół), ani kto tę bliskość nieodwracalnie odrzucił, co oznacza piekło. Nasza modlitewna pomoc jest właściwie skierowana ku tym, którzy są w czyśćcu.
Śmierć jest trudnym doświadczeniem w ludzkiej egzystencji. Dlaczego zatem chrześcijanie podchodzą do niej z nadzieją? W perspektywie naszej refleksji nad śmiercią – niezależnie jak niewiarygodnie to brzmi – przekaz biblijny o pierwotnej nieśmiertelności człowieka należy rozumieć dosłownie. Zarazem tradycja chrześcijańska starała się nie dopuścić do mitologicznych interpretacji tej pierwotnej nieśmiertelności.
Halloween może jawić się dziś niczym zaraźliwy wirus, który od pewnego czasu infekuje polską szkołę i kulturę. Trafił do Polski sześć może siedem lat temu. I zafascynował, i szybko zaczął wciągać do zabawy coraz więcej ludzi. Atrybutami halloweenowych igrców są przerażające, głównie "pozagrobowe" maszkary: duchy, szkielety, dynie-czerepy, a także czarne koty, czarownice na miotle, wiedźmy i wilkołaki...
Wiemy o nim mało. W czterech Ewangeliach nie wypowiada ani słowa. Po prostu jest wymieniany razem z innymi apostołami, ale właściwie nie znajdziemy żadnego szczegółu, dzięki któremu moglibyśmy poznać lepiej jego charakter. Znamy tylko ten jeden moment, opisany przez trzy Ewangelie. Tak znaczący, że “Powołanie świętego Mateusza” to częsty motyw malarski. Najsłynniejszy obraz to oczywiście Caravaggio w kościele San Luigi Francese.
Jestem nazywana Szunemitką, gdyż mieszkam w Szunem (por. 2 Krl 4, 8), mieście usytuowanym w pobliżu Nain, które wiele tysięcy lat później stanie się znane dzięki obecności w nim Jezusa, który wskrzesi z martwych jedynego syna ubogiej wdowy - tak rozpoczyna swoją opowieść bohaterka dzisiejszego tekstu.
Poprzez ciało doświadczamy nas samych, piękna tego świata oraz łączących nas z innymi więzi. Korzystając ze zmysłów, możemy komunikować siebie i odbierać sygnały wysyłane przez inne osoby. Ciało pomaga nam realizować w sobie to, co psychiczne i duchowe. Dla niektórych jednak staje się ono pułapką, która koncentruje na sobie większość ich myśli, emocji i dążeń. Jedną z chorób zamykających nas w pułapce ciała jest hipochondria.
Kto jako wierzący mówi, że nie potrzebuje modlitwy, świadczy najpierw o tym, iż inne potrzeby go zdominowały. Byłoby dobrze, gdyby się przyjrzał swoim potrzebom i sposobom ich zaspokajania. Pytanie zawarte w tytule zakłada, że modlitwa bywa przeżywana jako trudna. To nie dziwi, przeciwnie, raczej odpowiada potocznemu wyobrażeniu ludzi, którzy właśnie pod wpływem trudności zniechęcili się do modlitwy, zaprzestając jej odmawiania...
Powiedzmy sobie szczerze: nasze życie w XXI w. pod pewnymi względami stało się zbyt łatwe i wygodne, byśmy mogli szybko pojąć znaczenie pewnych symboli biblijnych. Wystarczy nacisnąć przycisk, by wejść bez obaw do ciemnego pokoju; ulice są oświetlone, a nawet opuszczone mroczne miejsca możemy rozświetlić za pomocą małej latarki.
Modlitwa Kościoła za zmarłych to z jednej strony pomoc tym, którzy staną przed Bogiem, prośba o przebaczenie ich grzechów, a z drugiej strony zachęta dla żyjących do nadziei na życie wieczne, wedle słów Chrystusa: "Jestem zmartwychwstanie i życie".
Człowiekowi bardzo trudno przychodzi zawierzyć siebie Bogu! Jest to bodaj największy brak (upadłej i skażonej natury) i to on czyni nasze życie na ziemi trudnym. Niestety, wciąż pozostajemy mali i słabi, gdy chodzi o całkowite uwierzenie i zaufanie naszemu Panu i Stwórcy. To dlatego przede wszystkim nasze życie jest ciężkie! Inne ciężkie „rzeczy” i wszelkie przytłaczające nas troski są wtórne…