„Tam, gdzie wznosi się wyniosły szczyt, uwaga kieruje się ku niemu, a jego majestatyczność, jego niedostępność czy trudność zdobycia, kryjące go chmury i śniegi niczym siwy włos wieńczący głowę starca, spływające w doliny lodowce, fascynują i onieśmielają. (…) Bliższe nieba niż wszystkie otaczające je miejsca na ziemi, góry mają również swe miejsce w symbolice wzlotu duszy do Boga, transcendencji, wzniosłości, tego, co najwyższe.

W naszej zabieganej, poszarpanej i powierzchownej codzienności trudno nam dojść do wyciszenia i skupienia. Nie potrafimy nieraz znaleźć czasu na odpoczynek, a co dopiero na dłuższą (np. pięciominutową) modlitwę. Jednak biografie wielu świętych pokazują, że kontemplatywny stan, a nawet mistyczne doświadczenia często były ich udziałem właśnie w tym okresie życia, gdy byli zajęci mnóstwem spraw. Przykładem może być Ignacy Loyola, a w naszych czasach Matka Teresa z Kalkuty czy Jan Paweł II.

Kolekta – modlitwa dnia – należy, według mnie, do najważniejszych i najpiękniejszych fragmentów mszy świętej, o ile w ogóle można dokonać takiego wartościowania. Kapłan zaprasza wiernych do modlitwy w imieniu całego Kościoła. Oremus – módlmy się: cały Kościół, a przy tym w szczególności także Pan Jezus, który jest Głową Kościoła, wzywają do modlitwy.

Jezus opiera modlitwę na przyjaźni z Bogiem. Modlitwa nie budzi Bo­ga dalekiego, śpiącego czy nieobecnego – to nas pobudza ona do przyjaźni z Bogiem, do miłującej bliskości z Nim. "Mówię do Dobrego Boga po prostu o tym, o czym chcę Mu powiedzieć, bez pięknych słów, a On mnie zawsze rozumie" – zwierza się Teresa, ta sama, która pisała do ks. Bellie`re: "Chciałabym, żebyś się odnosił z prostotą (...) do Bo­ga".

Stwórca uczynił człowieka zdolnym do słuchania. Wielkość istoty ludzkiej polega na tym, że człowiek jest stworzony jako osoba zdolna do wejścia w relację, do zawarcia relacji, by nie zamykać się w sobie. Właśnie dlatego każda droga wychowawczo - formacyjna powinna przywiązywać wielką wagę do tego, aby pomagać osobie w rozwijaniu tej dyspozycyjności do słuchania, tej wolności relacji, w przekonaniu, że osoba ludzka tym bardziej wzrasta, im bardziej uczy się słuchać.   Z Amedeo Cencinim – wybitnym specjalistą z zakresu formacji, pedagogiem, kierownikiem duchowym oraz wykładowcą na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie – rozmawia Danuta Piekarz

Jedną z niezwykle ważnych umiejętności, wysoko cenionych wśród pierwszych chrześcijan, była umiejętność rozpoznawania duchów; innymi słowy - krytyczne i mądre spojrzenie na człowieka. Chodziło o to, aby w stosunkowo krótkim czasie możliwie precyzyjnie ustalić, z kim chrześcijanin ma do czynienia. Wybranie bowiem za towarzysza złego człowieka, wcześniej czy później kończyło się klęską dla wierzącego.

Ilekroć myślimy o modlitwie, która ma być rzeczywiście spotkaniem z Bogiem, potrzebujemy wolności od zgiełku, pośpiechu, wielości wypowiadanych słów. Boga najłatwiej można bowiem spotkać w ciszy. Tę prawdę przypomina nam biblijny autor Pierwszej Księgi Królewskiej, przywołując jedno z kluczowych wydarzeń z życia proroka Eliasza. Rozpalony żarliwością o chwałę jednego Boga stanął w szranki z prorokami pogańskimi, by udowodnić ludowi, że Bóg jest jeden i Jemu należy się cześć.

Wieczerza wigilijna w Polsce jest jedyna w swoim rodzaju i unikatowa na skalę światową.  Wieczór w przeddzień Bożego Narodzenia jest obudowany wieloma tradycjami. Jedną z takich tradycji jest modlitwa rozpoczynająca to uroczyste spotkanie. Ale jak powinna wyglądać nasza modlitwa w tym czasie i czy jest to tylko element tradycji?

Modlitwa różańcowa to duchowe kwiaty – wieniec różany ofiarowany Najświętszej Maryi Pannie, na który składa się przede wszystkim wielokrotnie odmawiane ku jej uwielbieniu „Zdrowaś Maryjo”. Różaniec w formie, jaką go dziś odmawiamy, jest jednak rezultatem procesu obejmującego wiele stuleci kształtowania się tej modlitwy, a jego źródeł możemy także szukać w Biblii.

Jezus Chrystus jest centrum Biblii, centrum Osoby Jezusa zaś jest Jego Serce. Na to zwraca uwagę już Jan Ewangelista, gdy ukazuje szczyt Paschy Jezusa w przebiciu Jego boku. Motyw Serca Jezusa, przetwarzany i rozwijany na przestrzeni dziejów Kościoła za pomocą różnych form wyrazu, pomagał Kościołowi ciągle na nowo skoncentrować się na najistotniejszym przesłaniu Pisma Świętego: Bóg jest Miłością. Szczególność tajemnicy Serca Jezusa pochodzi stąd, że jest ona głęboko zakorzeniona w tekście biblijnym.