logo
Poniedziałek, 27 września 2021 r.
imieniny:
Damiana, Mirabeli, Wincentego, Stanisława – wyślij kartkę
Szukaj w
 
Posłuchaj Radyjka
kanał czerwony
kanał zielony
 
 
Facebook
 
Drukuj
A
A
A
 
ks. Tomasz Grysa
Bez nagrody
Wieczernik
 


Osobisty związek z Chrystusem

Kiedy się mówi o powołaniu chrześcijańskim, często podkreśla się konieczność osobistego związku z Chrystusem, posłuszeństwa Jego woli i – przede wszystkim – szczerej miłości do Boga i do ludzi. Często także w ogóle przedstawia się chrześcijaństwo jako religię miłości - i słusznie, bo przykazanie miłości to "pierwsze i największe przykazanie". Miłość istotnie jest esencją powołania chrześcijańskiego.

Miłość nie jest kochana


Myliłby się jednak ten, kto sądziłby na tej podstawie, iż Bóg powołuje człowieka do jakiegoś bliżej nieokreślonego stanu szczęśliwości, w którym miłość rozwiązuje wszystkie problemy i przymnaża samych przyjaciół. "Miłość nie jest kochana", jak mówił św. Franciszek, a to oznacza, że chrześcijanina też spotka w życiu wrogość, niezrozumienie i poczucie, że cały trud poszedł na marne. Nie może być zresztą inaczej, bo sam Chrystus zapowiedział to przed swoją męką i zmartwychwstaniem:
 
Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was miłował jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi (J 15,18-19).
Ta "nienawiść świata" to nie jest na szczęście wrogość wszystkich ludzi niewierzących, ale nienawiść sił wrogich Bogu. Mogą to być konkretni ludzie, organizacje czy pewne struktury, które okazują się nieprzyjazne chrześcijaninowi. Gdy przez dłuższy czas przebywa się w takim środowisku, może się pojawić wyrzut wobec Boga: "Ja się tak dla Ciebie poświęcam i co z tego mam?". Takie pytanie może pojawić się w duszy każdego człowieka, żyjącego czy to w rodzinie czy w celibacie, we wspólnocie lub samotnie, osobę duchowną czy świecką.

Pytanie o nagrodę
"Co z tego wszystkiego mam?" - przypomina to jako żywo pytanie Piotra skierowane do Jezusa: Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy? (Mt 19,27). Od samego początku pojawia się więc pytanie o nagrodę za apostolską pracę. I nic dziwnego - za pracę należy się zapłata, zgodnie ze słowami Chrystusa: zasługuje robotnik na swą zapłatę (Łk 10,7). O ile jednak w kontekście rozesłania siedemdziesięciu dwóch uczniów Jezus mówi o zapłacie w znaczeniu utrzymania apostołów Dobrej Nowiny, o tyle w odpowiedzi na pytanie Piotra nie ma mowy o żadnej nagrodzie doczesnej:
 
Zaprawdę powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach sądząc dwanaście pokoleń Izraela. I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy (Mt 19,28-29).
To, co jest nam obiecane to życie wieczne. Taki jest sens ostatniej części słów Chrystusa, gdzie spójnik i (po grecku "kai") nie ma funkcji łączącej, lecz wyjaśniającą i powinien być tłumaczony jako czyli: "stokroć tyle otrzyma, czyli życie wieczne odziedziczy". To jest nagroda dla tego, kto poszedł za Jezusem.
 
1 2  następna
Zobacz także
Ks. Wojciech Węckowski
Kulturą medialną tłumaczymy coraz częściej wszelkie negatywne, codziennie napotykane zjawiska. Mówimy, że przejawia się ona na przykład w złym zachowaniu dzieci i młodzieży, we wtórnym analfabetyzmie lub niekiedy w braku odpowiedzialności za drugą osobę. Często nawet wydaje się nam, że jest ona takim karcianym jokerem, który dobrze pasuje do wytłumaczenia każdej sytuacji...
 
Cezary Sękalski
Najogólniej można powiedzieć, że powołanie to sposób realizacji miłości w życiu chrześcijanina. Jest ona właściwym celem życia chrześcijańskiego, natomiast powołanie sposobem jej aktualizacji, dokonującej się na konkretnej drodze ludzkiego zaangażowania, która w miarę dojrzewania i rozwoju człowieka nabiera coraz bardziej określonych wymiarów i kształtów. Tę prawidłowość dobrze widać na przykładzie zaangażowania zawodowego.
 
ks. Stanisław Dźwil

Bez Ducha Świętego nie byłoby Kościoła ani życia chrześcijańskiego, nie byłoby nas chrześcijan... księży, zakonników i zakonnic, misjonarzy, małżonków, osób bezżennych zaangażowanych w życie Kościoła... Bez Ducha Świętego nie byłoby świata ani ludzi. Duch Święty obdarza nieustannie świat i wspólnotę Kościoła swą stwórczą mocą, pełną życia i miłości. 

 

O Duchu Świętym z ks. Tadeuszem Marcinkowskim, ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym Metropolii Warmińskiej w Olsztynie i egzorcystą diecezjalnym, rozmawia ks. Stanisław Dźwil.

 
___________________
 
 reklama